ไก่จ๋า...

ในการเฝ้าถ่ายรูป “เจ้าพ่อเขาใหญ่” หรือนกโกโรโกโส (Coralbilled Ground Cuckoo) ผมได้เห็นบางสิ่งที่เคยเห็นในอดีต เหมือนได้ดูหนังม้วนเดิม

นั่นคือ ก่อนการปรากฏตัวของนกโกโรโกโส จะมีไก่ป่า (Red Junglfowl) ด้อมๆ ด้วยอาการระแวดระวังภัยมาจากในราวป่าก่อน แล้วสักพักจึงเป็นคิวของพระเอกตัวจริง นกโกโรโกโสโผล่มาเข้าฉาก

ช่างภาพนกวิเคราะห์กันตั้งแต่เห็นพฤติกรรมนี้ครั้งแรกๆ เมื่อกว่า 10 ปีมาแล้วว่า เหมือนนกคู่นี้ออกหากินด้วยกัน เพียงแต่ไก่ป่าซึ่งมีเขี้ยวเล็บ เอ๊ย มีเดือย ใจถึงกว่า ช่วยนำร่องให้ก่อน

ไก่ป่าตัวผู้ จริงๆ แล้วถือเป็นนกที่มีสีสันสวยงามมั่กๆ สิ่งเดียวที่ทำลายความสวยงามของมัน คือ ความโหลเจอบ่อยจนเบื่อ ขณะที่ไก่ป่าตัวเมียเป็นสีตุ่นทั่วร่าง ตำราระบุว่าไก่ป่าตัวเมียใส่เสื้อพรางให้เข้ากับพื้นป่า เนื่องจากมีภารกิจอันตราย ต้องวางไข่และเลี้ยงลูก ขืนทำตัวเด่นจะเป็นภัย

เวลาสอนมือใหม่ให้ดูนก ผมชอบบรรยายให้พวกเขาประทับใจพวกนกเงือก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรัก คบกันอย่างคาดคั้นจริงจัง ชนิดที่ว่าถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่เอาถ่าน อีกฝ่ายก็ถึงตายได้เลย

โดยที่ไก่ป่านี่แหละเป็นขั้วตรงข้าม อยู่แบบชิลๆ ตัวผู้ตัวเดียวดูแลตัวเมียหลายตัวโดยไม่ทะเลาะเบาะแว้งกัน

ว่าแล้วก็ทิ้งท้ายให้มือใหม่ตัดสินใจด้วยตัวเอง “คุณชอบนกตัวไหนก็เลือกเอา ผมไม่เกี่ยว” อิอิ

วิกิพีเดีย ระบุว่า ไก่ป่าสายพันธุ์บ้านเรา ถูกจับมาเป็นสัตว์เลี้ยงมานานไม่ต่ำกว่า 5,000 ปี แล้วยังถูกนำไปเผยแพร่ทั่วโลกเพื่อบริโภคเนื้อและไข่ กลายเป็นบรรพบุรุษของไก่เลี้ยงในปัจจุบัน (ใกล้เคียงที่สุดน่าจะไก่แจ้)

ตอนที่ทหารไทยปะทะกับทหารเขมรช่วงพิพาทเขาพระวิหาร ผมอ่านข่าวเห็นคำคุยโวของทหารเขมรที่พูดประมาณว่า ทหารไทยเชื่องช้า สู้ทหารเขมรแดง (เก่า) ที่มีความว่องไวปานไก่ป่าไม่ได้หรอก

อยากบอกว่าชอบการอุปมาอุปไมยนี้มาก แต่ดูเหมือนผลการรบจะไม่เป็นใจกับกองทัพไก่ป่าเท่าไรนะ 555