พระบาปหนาสำนึกผิด

จั่วหัวแบบนี้เชื่อว่าท่านผู้อ่านคงนึกคิดจินตนาการกันไปว่า พระรูปไหนน้าที่มีพฤติกรรมบาปหนา นึกๆๆ หากจะนึกถึงพระไทยที่เป็นข่าวเพราะทุศีล ประพฤติเสื่อมเสีย ขอบอกว่าผิดถนัดครับ

เพราะพระไทยที่เป็นข่าวฉาวเพราะอาจาระชั่ว ทุศีล ประพฤตินอกธรรมนอกวินัยจริงๆ นั้น (ไม่เกี่ยวกับรูปที่ถูกปรักปรำนะครับ) แต่ไหนแต่ไร ยังไม่เห็นรูปไหนเลยที่ออกปากสำนักผิดในบาปที่ตนทำ เช่นว่า อาตมาผิดไปแล้ว อาตมาทุศีล อาตมาทุราจาร อาตมาทรยศไม่สัตย์ซื่อต่อพระพุทธเจ้า อาตมาทำให้คณะสงฆ์เสื่อมเสียชื่อเสียง ฯลฯ

เกือบทั้งนั้นถ้าจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ไม่มีพยานหลักฐานมัดแน่นหนา หรือพยานหลักฐานอ่อน ก็จะไม่เคยยอมรับ มักจะอ้างว่า อาตมาไม่ได้ทำชั่วอย่างนั้นอย่างนี้อย่างที่ถูกกล่าวหา หรืออย่างที่ต้องคดีแต่ประการใด ไม่ต้องระบุว่ารูปใด อยู่วัดไหน นิกายอะไร ก็คงจะเห็นกันอยู่นะครับ ที่หลบหนีลอยนวลก็มี ที่ถูกกฎหมายบ้านเมืองลงโทษไปแล้วก็มี ไม่นับที่ละเมิดอาบัติเล็กอาบัติน้อย เข้าใกล้อาบัติใหญ่

ผมหมายถึง พระในสมัยพระพุทธเจ้า เป็นพระที่ทำกรรมหนักมาก ขั้นอนันตริยกรรม คือ กรรมอื่นๆ ที่ทำรอก่อน ต้องให้อนันตริยกรรมให้ผลก่อน เมื่ออนันตริยกรรมให้ผลเสร็จ กรรมอื่นจึงให้ผลต่อ และคนที่ทำกรรมนี้ห้ามสวรรค์ ห้ามนิพพาน

ทำอะไรเป็นอนันตริยกรรม มีฆ่าพ่อ ฆ่าแม่ ฆ่าพระอรหันต์ ทำร้ายพระพุทธเจ้าให้ห้อเลือด และทำสงฆ์ให้แตกแยก หรือที่เรียกว่า สังฆเภท

พระเทวทัต คือพระที่ผมหมายถึง ท่านทำร้ายพระพุทธเจ้าจนห้อพระโลหิต (โลหิตุปบาท) ด้วยการกลิ้งหินลงเขาคิชฌกูฏแล้วสะเก็ดหินไปกระทบพระบาทจนห้อเลือด

และทำสังฆเภท โดยทำตนเป็นผู้เคร่งแล้วเข้าไปเฝ้าทูลขอพระพุทธเจ้า 5 เรื่อง คือ ให้ภิกษุอยู่ป่าเป็นวัตร ถือบิณฑบาตเป็นวัตร ทรงผ้าบังสุกุลเป็นวัตร ให้อยู่โคนไม้เป็นวัตร งดฉันปลาและเนื้อเป็นวัตร แต่พระพุทธเจ้าไม่อนุญาต

พระองค์ตรัสว่า ไม่ควร ควรให้ปฏิบัติได้ตามศรัทธา ทำให้พระเทวทัตแค้นใจมาก กล่าวยกโทษพระพุทธเจ้าพร้อมประกาศว่า คำสอนของตนประเสริฐกว่า ทำให้ภิกษุที่บวชใหม่มีปัญญาน้อยหลงเชื่อ ยอมทำตนเข้าเป็นสาวก ครั้นพระเทวทัตได้ภิกษุยอมเข้าเป็นบริษัทของตนแล้ว ก็พยายามทำสังฆเภทแยกจากพระบรมศาสดา

เมื่อพระพุทธเจ้าทรงทราบก็โปรดให้พระเทวทัตเข้าเฝ้ารับสั่งถามมีพร้อมห้ามปรามว่านั่นเป็นกรรมหนัก แต่พระเทวทัตมิได้เอื้อเฟื้อในพระโอวาท แถมบอกฝากพระอานนท์ไปว่า ตนเลิกจากพระพุทธเจ้า เลิกจากสงฆ์ทั้งปวง ต่อไปนี้จะทำสังฆกรรมเป็นการภายในแต่พวกของตนเท่านั้น

นี่คือการทำสังฆเภทของพระเทวทัต ซึ่งเป็นบาปหนักที่สุดใน 5 ข้อ ซึ่งผู้ที่ทำต้องไปสู่อเวจีมหานรกสถานเดียว

ทั้งนี้ ตลอดเวลาที่แยกตนออกจากพระพุทธเจ้า จากมวลมหาประชาสงฆ์ พระเทวทัตก็ไม่เคยคิดกลับเนื้อกลับตัว จนวันหนึ่งอาพาธหนักไม่ทุเลาเลยนานถึง 9 เดือน หวนคิดใคร่อยากเห็นพระพุทธเจ้าครั้งสุดท้ายในชีวิต จึงขอให้พระลูกศิษย์ช่วยพาไปเฝ้าที่วัดพระเชตวัน

“ท่านอาจารย์เป็นเวรอยู่กับพระพุทธเจ้า ใครๆ ก็รู้กันอยู่ จะให้พวกผมพาไปเฝ้าคงไม่ได้”

“พวกท่านอย่าให้เราพินาศฉิบหายเสียเลย แม้เราจะได้ทำเวรอาฆาตพยาบาทในพระพุทธเจ้า แต่พระผู้มีพระภาคหาได้อาฆาตตอบเราแม้แต่น้อยหนึ่งไม่ เราจะไปขอขมาให้พระองค์อดโทษให้สิ้นโทษ”

พระเทวทัตขอร้องวิงวอนแล้ววิงวอนเล่า ให้พระลูกศิษย์ช่วยนำตัวไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยความสงสารลูกศิษย์จึงยกพระเทวทัตขึ้นนอนบนเตียงช่วยกันหามมาจากราชคฤห์มาสาวัตถี

พอพวกภิกษุทราบข่าวการมาของพระเทวทัต จึงเข้าไปกราบทูลพระพุทธเจ้า และสิ่งที่ได้ยินจากพระพุทธเจ้า คือ พระเทวทัตได้ทำกรรมหนักไม่อาจเห็นตถาคตในอัตภาพนี้

แม้พวกภิกษุจะกราบทูลให้ทรงทราบเป็นระยะๆ หลายหน ครั้งสุดท้ายพระเทวทัตได้ถูกหามมาใกล้พระเชตวันแล้วพระผู้มีพระภาคก็ยังรับสั่งเช่นเดิมว่า พระเทวทัตแม้จะเข้ามาในพระเชตวันก็จะไม่ได้เห็นตถาคต

เมื่อศิษย์หามมาถึงสระโบกขรณีซึ่งอยู่นอกพระเชตวัน จึงวางเตียงลงในที่ใกล้สระแล้วชวนลงอาบน้ำ ส่วนพระเทวทัตก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงห้อยเท้าลงหมายจะเหยียบยันกายขึ้นบนพื้นดิน ขณะนั้นพื้นปฐพีได้แยกออกเป็นช่องสูบเอาเท้าพระเทวทัตลงไปในแผ่นดินโดยลำดับ

ตราบเท่าถึงคอและกระดูกคาง ในเวลานั้นพระผู้ทำสังฆเภทได้กล่าวสรรเสริญบูชาพระพุทธเจ้าว่า ทรงป็นอัครบุรุษ ยอดแห่งมนุษย์และเทพดาทั้งหลาย ฯลฯ ข้าพระองค์ขณะนี้มีเพียงกระดูกคางและศีรษะกับลมหายใจครั้งสุดท้าย ขอถึงพระพุทธเจ้าเป็นสรณะ

ทั้งนี้ แม้พระเทวทัตจะชั่วช้ามักใหญ่ใฝ่สูงอยากเด่นอยากดังอยากมีอำนาจอยากปกครองสงฆ์ อยากมีศิษย์บริวารเยอะๆ ในสายตาชาวพุทธ แต่อย่างน้อยคนชั่วอย่างพระเทวทัตก็ยังกลับตัวได้แม้จะเสี้ยววินาทีสุดท้ายก็ตาม

ต่างกับพระบางรูปสมัยนี้ชอบทำอะไรห่ามๆ ไร้ความยำเกรงในพระธรรมวินัย น่าติเตียนและอเนจอนาถยิ่ง