ปชต.ไม่ง่าย

เมื่อวันเสาร์ที่ 25 ม.ค. 3 ปีก่อน ทั่วโลกเคยตกตะลึงกับข่าวไม่คาดฝัน เมื่อกระแสลุกฮือทางการเมืองในโลกอาหรับจะสามารถทำให้จอมเผด็จการที่ครองอำนาจมากว่า 30 ปี ประธานาธิบดี ฮอสนี มูบารัก แห่งอียิปต์ พ้นจากเก้าอี้ได้

ดอกไม้แห่งประชาธิปไตยที่กำลังเบ่งบานในครั้งนั้นทำให้หลายคนวาดฝันว่า ดินแดนแถบตะวันออกกลางและแอฟริกาตอนเหนือ จะสามารถเปลี่ยนจากระบอบทหารไปสู่ระบอบการเลือกตั้ง 1 เสียง 1 สิทธิ เหมือนโลกตะวันตกได้

ทว่า การโค่นล้มรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง จนนำไปสู่ความรุนแรงมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 600 คน เมื่อช่วง ส.ค.ปีที่แล้ว ทำให้หลายคนเริ่มไม่แน่ใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นที่อียิปต์

จนกระทั่งวันครบรอบ 3 ปี การโค่นล้มมูบารักเมื่อสุดสัปดาห์ที่เพิ่งผ่านมา เหตุความรุนแรงคุกรุ่นก็ยังไม่จางหายไป และมีผู้เสียชีวิตไปอีกกว่า 50 คน

แน่นอนว่าดิฉันไม่ได้ย้ำให้เห็นว่าใครเป็นฝ่ายถูกหรือฝ่ายผิด เพราะสายตาคนนอกอย่างเราที่รับข้อมูลผ่านสื่อต่างประเทศเท่านั้น คงเป็นเรื่องยากที่จะรู้ตื้นลึกหนาบาง เพียงแต่อยากให้ท่านผู้อ่านได้ตระหนักว่า เรื่องราวในต่างประเทศนั้น หลายครั้งก็ยากที่จะใช้หลักการและตำราอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจริงได้

งานนี้หลายคนคงงงกันไม่น้อยว่า เหตุใดชาวอียิปต์ส่วนใหญ่ถึงกลับมาสนับสนุนรัฐบาลทหาร อยากเห็น ผบ. อัลซีซี ขึ้นมาเป็นประธานาธิบดี และยอมรับได้กับการที่ทหารใช้กำลังเข้าปราบปรามอย่างรุนแรงต่อฝ่ายสนับสนุนอดีตประธานาธิบดี โมฮัมเหม็ด มอร์ซี ทั้งที่เป็นผู้นำจากการเลือกตั้งคนแรกในรอบ 30 ปี

ที่สำคัญก็คือ เหตุใดสหรัฐและยุโรปที่เป็นเซลส์แมนนำเสนอประชาธิปไตยมาตลอดทั่วโลก จึงนิ่งเฉยกับรัฐบาลทหารงวดนี้ แต่กลับมีท่าทีเป็นห่วงต่อประชาธิปไตยในยูเครน หรือในประเทศไทยเรา

แม้แต่สื่อตะวันตกก็ไม่มีคำตอบที่เคลียร์ในเรื่องนี้ มีแต่เพียงข้อมูลของฝ่ายมอร์ซี ที่ให้ภาพว่าพรรคมุสลิมภราดรภาพของมอร์ซี เป็นฝ่ายเคร่งจารีตที่ต้องการให้อียิปต์มีความเป็นรัฐทางศาสนามากขึ้น และยังเพิ่งถูกรัฐบาลขึ้นบัญชีว่าเป็นกลุ่มก่อการร้ายด้วย

ภาพที่ออกมาจึงไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างฝ่ายประชาธิปไตยกับเผด็จการทหาร หรือกลุ่มชนชั้นปกครองอย่างที่ถูกเหมารวมไปทั่วโลก แต่เป็นภาพสีเทาๆ ที่ยากต่อการฟันธงให้ชัดเจนค่ะ