สิ่งศักดิ์สิทธิ์กับเศรษฐกิจไทย

ผมเขียนบทความนี้หลังจากกลับจากไปไหว้พระที่วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ หรือที่รู้จักกันในนามวัดเล่งเน่ยยี่ จ.นนทบุรี เพราะเผอิญปีนี้เป็นปีที่ผมเกิดเป็นปีชงกับปีมะเมียที่กำลังจะมาถึง ภรรยาและลูกสาวรบเร้าให้ไปแก้ชงเสีย

เผอิญอีกเหมือนกันที่พักนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเวลาเห็นภาพความรุนแรงและการใช้กำลังทางการเมืองจนทำให้เด็กหนุ่มๆ รุ่นลูกรุ่นหลานทั้งฝ่ายตำรวจและผู้ชุมนุมเสียชีวิตไปถึง 4 คน โดยยังสรุปไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ลงมือ แต่ที่รู้สึกสะเทือนใจมากๆ คือในปีนี้มีเด็กคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปตามคุณพ่อซึ่งเป็นตำรวจที่เสียชีวิตในหน้าที่ราชการภาคใต้ เหลือทิ้งไว้ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเสียทั้งสามีและบุตรไปอย่างไม่มีวันกลับ แทนที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนครอบครัวอื่นๆ ในวันปีใหม่ ก็ได้แต่ขอเอาใจช่วยและภาวนาให้ท่านสามารถฟันฝ่าความทุกข์ระทมยิ่งใหญ่ครั้งนี้ไปด้วยความกล้าหาญและเข้มแข็ง และหวังว่าทางราชการและผู้ที่เกี่ยวข้องจะหาทางช่วยเหลือท่านตามความเหมาะสมต่อไป

ด้วยเหตุผลทั้งสองประการ ผมเลยขับรถพาภรรยาและลูกไปที่วัดซึ่งอยู่ริมถนนบางกรวยไทรน้อย พอไปถึงก็ต้องตะลึงในความงามอลังการของวิหาร ซึ่งแบ่งเป็น 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องโถง คงใช้ในการทำพิธีทางศาสนา เมื่อมีคนมามากๆ ผมว่าคงจุคนได้เป็นพันๆ คนสบายๆ ส่วนชั้นบนเป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์และเทพเจ้าต่างๆ รวมทั้งองค์เทพเจ้าไท้ส่วยเอี้ย ซึ่งเป็นเทพผู้คุ้มครองดวงชะตา และผู้ที่เกิดในปีชงจะกราบไหว้ขอฝากดวงชะตาไว้ให้ช่วยปัดเป่าทุกข์ภัย

ชั้นบนสุดเป็นพระอุโบสถแบบจีนหลังใหญ่มหึมาตั้งอยู่ตรงกลาง เป็นที่ประดิษฐานพระประธาน 3 องค์ คือ พระอมิตาราพุทธเจ้า พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้า และพระไภษัชยคุรุไวฑรูย์พุทธเจ้า หรือพระพุทธเจ้าในอนาคต ในปัจจุบัน และในอดีต ตามลำดับ ตามความเชื่อในพระพุทธศาสนาแบบมหายาน

ถ้าท่านยังไม่เคยไป ท่านจะมีความรู้สึกเหมือนผม คือ จะตะลึงในความงามอลังการของพระอุโบสถเมื่อขั้นบันไดไปจากชั้นล่าง เพราะดูแล้วเหมือนพระราชวังต้องห้ามในกรุงปักกิ่ง แม้แต่บันไดทางขึ้นก็ยังสลักมังกรไว้เหมือนพระราชวังโบราณ แต่ที่สำคัญคือหลังคาพระอุโบสถก็งามวิจิตรแบบต้องไปเห็นด้วยตาถึงจะได้ความรู้สึก

ถ้าท่านยังไม่ได้ไปทำบุญไหว้พระหรือไหว้พระวัดไหนไปแล้วก็อยากให้ไปไหว้เพิ่ม เพื่อเป็นมงคลแก่ชีวิตในวัดจีนอีกแห่งหนึ่งก็คงเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตเพิ่มไม่ว่าปีเกิดของทานจะชงหรือไม่ก็ตาม ผมมีความศรัทธาในศาสนาพุทธ เพราะพระพุทธเจ้าของเราไม่เคยห้ามให้เคารพสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอื่น แต่กลับห้ามไม่ให้งมงายเชื่อผีเชื่อสาง เอาเวลาไปทำบุญในพระพุทธศาสนานิกายอื่นจึงทำได้โดยสนิทใจ หรือแม้แต่ช่วงเทศกาลคริสต์มาสก็เคยเข้าโบสถ์ฟังเพลง ฟังสวดเพราะๆ ในโบสถ์ก็เคยทำมาแล้ว และยิ่งทำยิ่งมีศรัทธาในองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ท่านทรงเป็นนักประชาธิปไตยไม่กีดกั้นสิทธิเสรีภาพของคนที่เคารพนับถือท่าน เพราะท่านต้องการให้พุทธศาสนิกชนเป็นคนที่ไม่งมงาย ให้ใช้เหตุผลและแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่สาเหตุว่าอะไรทำให้เกิดความไม่สบายใจไม่สบายกายที่เรียกว่าทุกข์ ทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นไปจากความทุกข์และทรงสอนวิธีปฏิบัติให้พ้นจากความทุกข์

ว่ามาถึงแค่นี้ก็ขออาราธนาเดชะแห่งองค์พระพุทธเจ้าทั้งสามและองค์พระโพธิสัตว์กวนอิมที่ได้ไปกราบไหว้มาวันนี้ จงดลบันดาลให้ท่านผู้อ่านคอลัมน์นี้ทุกท่านประสบแต่ความสุขความเจริญ อุดมไปด้วยลาภ ยศ สรรเสริญ ปราศจากโรคภัยใดๆ ตลอดปี

อย่างไรก็ตาม สำหรับสถานการณ์ด้านเศรษฐกิจในวันนี้เท่าที่ทราบๆ กันว่ายังอยู่ในฐานะที่อาจจะเรียกได้ว่าลูกผีลูกคน เพราะอัตราการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจไทยถดถอยลง การส่งออกทรุด การบริโภคและการลงทุนลด การใช้จ่ายภาครัฐบาลมีปัญหาสารพัดที่ทราบๆ กันอยู่ ไม่อยากจะพูดซ้ำอีก

ผมเองไม่เชื่อว่าครั้งนี้เศรษฐกิจไทยจะฟื้นตัวได้รวดเร็วเหมือนที่ผ่านๆ มา เพราะก่อนหน้านั้นไม่ว่าเมื่อเกิดวิกฤตทางการเงินในปี 2540 และวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ เศรษฐกิจไทยได้รับผลกระทบจากวิกฤตแล้วนั้น แล้วจึงทรุดลง แต่เมื่อวิกฤตผ่านไป ก็สามารถฟื้นตัวได้ เพราะเศรษฐกิจโลกแข็งแกร่ง สินค้าไทยยังเป็นที่ต้องการของชาวโลกและนักลงทุน และนักธุรกิจไทยยังพร้อมที่จะลงทุนทำธุรกิจต่อไปเมื่อสถานการณ์ดีขึ้น

แต่ครั้งนี้ เศรษฐกิจไทยถดถอยลงต่อเนื่องกันมาหลายปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านการส่งออกและการลงทุนภาคเอกชนและมากระทบรุนแรงเมื่อเกิดวิกฤตหนี้สาธารณะในยุโรป

ทั้งนี้ เพราะมีนักลงทุนทั้งไทยและต่างชาติขาดความเชื่อมั่นในอนาคตระยะยาวของประเทศ เนื่องมาจากปัญหาการเมืองและการทุจริตคอร์รัปชั่น การผูกขาดธุรกิจโดยกลุ่มทุนใหญ่ๆ ทำให้นักธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมไม่สามารถแข่งขันได้ ที่มีอยู่ก็ล่มสลายตายจากไป ที่เข้ามาใหม่ก็ขาดแรงสนับสนุนทางด้านทุนและเงินกู้ สายป่านสั้น สู้บรรดายักษ์ใหญ่ไม่ได้ก็ต้องเลิกกิจการไปเป็นลูกจ้างกลุ่มทุน ธุรกิจส่งออกหลักๆ ไม่กี่ประเภทก็ตกอยู่ในมือคนต่างด้าวด้วยการส่งเสริมของทางการไทย

ท้ายที่สุดก็ค่อยๆ เสื่อมความสามารถในการแข่งขันลงทีละเล็กทีละน้อย เพราะผู้ประกอบการเก่าลังเลที่จะลงทุนปรับปรุงเครื่องจักรเครื่องกล เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต และที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่มีใครกล้ารับความเสี่ยงที่จะเข้ามาเป็นผู้ประกอบการรายใหม่ ทำให้ทั้งการลงทุนและการส่งออกแสดงอาการถดถอยให้เห็นต่อเนื่อง ยกเว้นบางปีที่ตัวเลขเพิ่มขึ้นพรวดพราด เพราะฐานปีที่เอามาเปรียบเทียบต่ำหรือเกิดเหตุการณ์ผิดปกติที่เกื้อหนุนให้มีการสั่งซื้อสินค้าเข้ามา เช่น ภัยธรรมชาติในต่างประเทศ

เพราะฉะนั้น เราจึงต้องอาศัยการใช้จ่ายของภาครัฐเพื่อขยายจีดีพีผ่านนโยบายประชานิยมต่างๆ ทั้งทางตรงและผ่านสถาบันการเงินของรัฐ ซึ่งมาถึงปัจจุบันก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปด้วยกัน เพราะโตขึ้นมาอย่างไม่มั่นคง ไม่มีรากฐานที่แข็งแกร่ง จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีทางออกว่าจะสร้างความแข็งแกร่งอีกครั้งอย่างไร คงหวังแต่ว่าจะกู้มาใช้เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจอย่างที่ทราบๆ กัน

ท่านผู้อ่านคงถามว่า แล้วข่าวคราวเรื่องเงินที่ไหลเข้ามาจากต่างประเทศจำนวนมหาศาลหายไปไหนหมด นี่แหละครับคือปัญหาหลักที่ทำให้เศรษฐกิจไทยโตขึ้นแบบหัวโตขาลีบ เพราะถ้าเงินในจำนวนหลายแสนล้านบาทเหล่านี้เข้ามาสร้างผลผลิตในโรงงาน เข้ามาปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิต เข้ามาส่งเสริมให้มีการลงทุนในธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมเพิ่มขึ้น เข้ามาสร้างการออมเพื่อเพิ่มความสามารถในการระดมทุนของประชาชนทั่วไปและธุรกิจ ปัญหาที่ยังไม่มีทางออกตอนนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

แต่ความจริงคือ เงินเหล่านี้ถูกนำมาพักไว้เพื่อแสวงหาผลกำไรส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ยที่ประเทศนี้จำเป็นต้องกู้เพื่อหาเงินมาให้รัฐบาลใช้ “กระตุ้น” เศรษฐกิจ เงินอีกส่วนหนึ่งถูกนำมาใช้แสวงกำไร เงินในตลาดหุ้นของคนกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่ได้สร้างความแข็งแกร่งให้ภาคธุรกิจที่แท้จริง หรือ Real Sector ทำให้ภาคการผลิตของไทยอ่อนแอ ไม่สามารถแข่งขันกับคนอื่นได้

ไหนๆ ไหว้พระมาแล้ว ผมขอภาวนาให้เศรษฐกิจไทยสามารถฟันฝ่าอุปสรรคทั้งหลายไปได้ แต่ความเชื่อของผมคือ เศรษฐกิจไทยจะฟื้นได้ต่อเมื่อภาคการผลิตเข้มแข็ง แต่การฟื้นฟูประสิทธิภาพการผลิตไม่สามารถทำได้ชั่วข้ามคืนเหมือนดัชนีตลาดหุ้น

ก็คงต้องอาศัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยล่ะ ผมว่า