จันทร์ยังส่องกลางป่าใหญ่แม้ไร้ผู้คน

เรือสำราญที่มีทั้งชื่อเสียงและชื่อเสีย คือ เรือไททานิค (Titanic) ที่นำมาให้บริการครั้งแรกและครั้งเดียวเมื่อเดือน เม.ย. 1912 เป็นเรือที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในยุคนั้น

ไททานิค ออกเดินทางเที่ยวแรกเที่ยวเดียวก็เกิดอุบัติเหตุชนกับภูเขาน้ำแข็งกลางทะเลจมลงในที่สุด ผู้โดยสารส่วนใหญ่เสียชีวิต มีที่รอดมาได้ไม่กี่คน

โศกนาฏกรรมของไททานิคเป็นข่าวใหญ่มากในสมัยนั้นและถูกนำมาถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์หลายรางวัล

ขณะที่เขียนเรื่องนี้ ไททานิค มีอายุครบ 100 ปีพอดี

ในปัจจุบันนี้การท่องเที่ยวโดยเรือสำราญมีหลายเส้นทางให้เลือก

เส้นทางที่ผมชอบมากที่สุด คือ ทางทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean) ตามเส้นทางนี้เรือแล่นผ่านหมู่เกาะน้อยใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์และความรุ่งเรืองทางการค้าในอดีต หมู่เกาะเหล่านี้ยังมีผู้คนพักอาศัยและทำมาหากินอยู่ ถึงฤดูท่องเที่ยวบ้านเมืองตามเกาะเหล่านี้จะคึกคักไปด้วยผู้คน แต่เมื่อหมดฤดูท่องเที่ยวแล้วจะเงียบสงบดี

ช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดที่จะไปเที่ยวแถบนี้อยู่ระหว่างกลางเดือน ก.ค.ถึงสิ้นเดือน ก.ย. หลังจากนั้นจะมีคลื่นพายุและลมแรง ทำให้การเดินเรือไม่สะดวกและผู้โดยสารบางคนอาจเมาเรือได้

การท่องเที่ยวทางเรือสะดวกสบายเพราะไม่ต้องขนย้ายสัมภาระเพื่อย้ายโรงแรมเหมือนการเที่ยวทางบก มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ ถ้าเมืองไหนหรือท่าไหนเราไม่สนใจไปเที่ยวก็พักผ่อนสบายๆ อยู่บนเรือและถ้าเที่ยวไหนโชคดีเป็นช่วงคืนพระจันทร์เต็มดวง แค่เรานั่งหรือนอนดูพระจันทร์จากระเบียงห้องหรือบนเตียงนอนก็มีความสุขแล้ว

บางหนผมเห็นพระจันทร์แล้วนึกถึงบทกวีที่เคยได้ยินจากอาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ที่ว่า “จันทร์ยังส่องแสงเจิดจ้าท่ามกลางป่าใหญ่ (หรือทะเลกว้าง) ที่ไร้ผู้คน” คงหมายถึง การทำความดีต้องทำทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าจะมีใครเห็นหรือไม่ก็ตาม

ขณะที่เขียนบันทึกนี้ เป็นช่วงสงกรานต์ปี 2555 ครอบครัวเราพาลูกหลานรวมแล้ว 13 คนด้วยกัน ไปล่องเรือสำราญขนาดใหญ่ (1.2 แสนตัน) ชื่อ Costa Serena โดยเริ่มและจบลงที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ผ่านไปเมืองต่างๆ ในประเทศสเปน ฝรั่งเศส และอิตาลี

เรือ Costa Serena ออกแบบเพื่อครอบครัวที่มีเด็กเล็กๆ เดินทางไปด้วย มีเครื่องเล่นไว้ล่อใจเด็กเหล่านี้หลายประเภท เมื่ออยู่บนเรือเขาจะไปเล่นสนุกสนานกันโดยพ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าเด็กเล็กหน่อยจะมีห้องที่มีพี่เลี้ยงคอยจัดกิจกรรมและดูแลให้ เมื่อถึงเวลาขึ้นบกเพื่อท่องเที่ยวตามเมืองต่างๆ เด็กจะอิดออดไม่ค่อยอยากไปเดินดูเมืองหรือซื้อของกับพ่อแม่

หลาน 5 คน ที่อายุระหว่าง 59 ขวบ สนุกสนานมาก เมื่อจบการเดินทางแล้วยังไม่อยากขึ้นจากเรือเลย

ข้อเสียของเรือประเภทนี้ คือ มีคนมาก ถ้าเต็มลำจะมีผู้โดยสารเกือบๆ 4,000 คน จะทำอะไรก็ดูจุ้นจ้านไปหมด เวลาอาหารก็ต้องเข้าคิวยาว และอาหารจะไม่ค่อยอร่อยเท่าไร มีปริมาณมากกว่าคุณภาพ ไม่แนะนำสำหรับผู้สูงอายุที่ต้องการความสงบ ต้องเลือกเรืออีกประเภทที่ไม่มีเด็กๆ

เที่ยวนี้มีความพิเศษอย่างหนึ่ง คือ วันที่จบการล่องเรือเป็นวันเดียวกับวันที่ระลึกถึง 100 ปี ของเรือไททานิคที่จมลงกลางทะเลพอดี เลยได้เห็นพิธีที่มีการถ่ายทอดทางทีวีด้วย

เรือสำราญระดับห้าดาวที่พวกเราไปท่องเที่ยวด้วยกันมาหลายครั้ง คือ เรือ Crystal Serenity เป็นเรือขนาด 8 หมื่นตัน รับผู้โดยสารได้ประมาณ 1,000 คน และมีลูกเรือตามอัตรา 600 คน เจ้าของเรือเป็นบริษัทญี่ปุ่น แต่บริหารโดยบริษัทอเมริกันที่มีกัปตันและหัวหน้าในสายงานต่างๆ เป็นชาวยุโรปเป็นส่วนใหญ่ ส่วนลูกเรือจะเป็นชาวยุโรปตะวันออกและชาวเอเชียโดยเฉพาะฟิลิปปินส์ ที่มีความสามารถพอพูดภาษาอังกฤษได้บ้าง

ผมเองชอบเรือลำนี้เป็นพิเศษ เพราะนอกจากอุปกรณ์พื้นฐานทั่วๆ ไปของเรือสำราญแล้ว เรือลำนี้มีเครื่องมือสำหรับการออกกำลังกายที่พร้อมถ้วน มีห้องฟิตเนสและระเบียงรอบเรือชั้น 7 ที่สามารถเดินได้รอบในระยะประมาณครึ่งกิโลเมตรต่อรอบ มีสนามเทนนิสเล็กที่เล่นด้วยไม้พิเศษที่ตีได้ไม่ไกลนัก พอดีกับพื้นที่ที่จำกัด และมีตาข่ายซ้อมกอล์ฟไว้พอแก้ขัด ทั้งหมดนี้ช่วยควบคุมน้ำหนักตัวไว้ได้บ้างไม่มากก็น้อย

ยังมีเรือสำราญอีกหลายประเภทหลายขนาดที่ผู้สนใจจะท่องเที่ยวทางนี้ดูบ้างสามารถเลือกได้ ชอบแบบไหนต้องลองทดสอบด้วยตนเอง

ชีวิตหลังเกษียณของผม นอกเหนือจากการเป็นกรรมการ หรือประธานคณะกรรมการของบริษัท 3-4 แห่ง ที่เคยได้กล่าวไว้แล้ว ยังต้องรับภารกิจที่สำคัญอีกชุดหนึ่ง คือ การปฏิบัติหน้าที่เป็นประธานคณะกรรมการสภาหอการค้าแห่งประเทศไทยและคณะกรรมการหอการค้าไทย นายกสภามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ในระหว่างปี 25482551 แล้วยังพลิกผันไปเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ในปี 2549 อีกด้วย

นั่น ดูเหมือนจะโลดโผนเกินกว่าที่จะคิด

(อ่านต่อสัปดาห์หน้า)