เรื่องที่ฝรั่งไม่เข้าใจ

ได้รับการบอกกล่าวมาจากเพื่อนฝูงว่า เพราะเหตุใดรายงานข่าวสถานการณ์เมืองไทยจากสายตาสื่อต่างชาตินั้น จึงบอกว่าปัญหาการเมืองไทยในขณะนี้เป็นการต่อสู้ของชนชั้น เป็นการต่อสู้ของชนชั้นสูง ผนึกกับชนชั้นกลางต่อสู้กับชนชั้นล่างในชนบท

หนำซ้ำสื่อต่างชาติบางสำนักที่รู้การเมืองไทยครึ่งๆ กลางๆ ยังพยายามบอกว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างภูมิภาค ระหว่างกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด โดยเฉพาะภาคอีสานและเหนือ

ก็พอเข้าใจว่า สิ่งที่ต่างชาติมองเช่นนั้น เพราะเป็นการแบ่งกลุ่มตามฐานเสียงของพรรคการเมืองที่ต่อสู้กันอยู่ แน่นอนว่าฝ่ายหนึ่งมีฐานเสียงอยู่ในกรุงเทพฯ อีกฝ่ายหนึ่งมีฐานเสียงอยู่ในต่างจังหวัด ในพื้นที่ชนบท

แต่ในความเป็นจริง จะเหมารวมเช่นนั้นก็ไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่บอกว่าเป็นการต่อสู้ของชนชั้นยิ่งไม่ใช่ใหญ่ เพราะในประเทศไทยแทบไม่มีพรรคการเมืองใดที่เป็นตัวแทนของชนชั้นอย่างแท้จริง โดยเฉพาะพรรคตัวแทนของชนชั้นล่าง เมืองไทยไม่มีพรรคแรงงาน ไม่มีพรรคกรรมกร ไม่มีพรรคชาวนาครับ

มีแต่พรรคการเมือง กลุ่มการเมือง ที่หาผลประโยชน์จากชนชั้นต่างๆ มากกว่า

ตัวอย่างเช่นพรรคการเมืองและกลุ่มการเมืองที่อ้างว่าเป็นตัวแทนของคนในชนบท เป็นตัวแทนของคนยากคนจน แต่เจ้าของพรรคกลับเป็นอีลิท เป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน เสียเองอย่างนั้น

สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เป็นลักษณะเฉพาะของการเมืองไทย ที่ฝรั่งไม่เคยเข้าใจ ว่าการต่อสู้ระหว่างชนชั้น หรือคนต่างภูมิภาคนั้นไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองไทย

ดังนั้น คนในจังหวัดหนึ่งในภาคอีสาน มักจะถูกเหมารวมว่าเป็นคนสีเสื้อหนึ่งทั้งหมดไม่ได้เช่นกันครับ

พอเข้าใจครับว่า เพราะเหตุใดที่ความเห็นของสื่อฝรั่งจึงเป็นเช่นนั้น

เพราะประชาธิปไตยบ้านเขาไม่ได้พิการแบบประชาธิปไตยบ้านเรา พรรคการเมืองต่างๆ มีแนวทางการต่อสู้ที่ชัดเจน

พรรคแรงงานต่อสู้เพื่อชนชั้นล่าง ชนชั้นแรงงาน พรรคอนุรักษนิยมต่อสู้เพื่อชนชั้นสูง บางพรรคชูนโยบายเพื่อสิ่งแวดล้อมก็มี และประชาชนผู้มีสิทธิออกเสียงก็ยึดถืออุดมการณ์ของพรรคเป็นสำคัญ เชียร์พรรคการเมืองนั้นๆ เพราะแนวทาง เพราะนโยบายอย่างแท้จริง

ไม่เหมือนประเทศสารขัณฑ์ ประชาชนออกไปลงคะแนนเสียงใช้สิทธิโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพรรคนั้น คนนั้นมีนโยบายอะไร มีอุดมการณ์ทางการเมืองอย่างใด

หนำซ้ำยังเลือกด้วยอารมณ์ เลือกคนนี้เพราะไม่ชอบหน้าคนนั้น เลือกคนนั้นเพราะไม่ถูกชะตากับคนนี้

นี่แหละครับ สิ่งที่ฝรั่งหัวทองไม่ข้าวจายจริงๆ!