ไร้อ้อยหลังรร.

โดย...พี่กันดั้ม

การขาดแคลนบุคลากรสายเกษตรกรรมกลายเป็นปัญหาระดับประเทศและระดับโลก เพราะไม่มีใครเลยที่อยากปลูกข้าวปลูกพืชไร่เลี้ยงชีพ เพียงเพราะค่านิยมคนในสังคมชื่นชมคนในชุดสูทผูกไท ได้ใบปริญญาสูงๆ ดังนั้นบริษัทในกลุ่มมิตรผล จึงได้ริเริ่มหลักสูตรพัฒนาอาชีพท้องถิ่น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรในระบบการศึกษาเพิ่มเติมจากหลักสูตรแกนกลาง โดยร่วมกับโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ชุมชนใกล้เคียงที่ตั้งของโรงงานน้ำตาลในกลุ่มมิตรผลให้เด็กๆ ได้ลงมือปฏิบัติจริงหลังจากได้เรียนรู้ภาคทฤษฎีจากในชั้นเรียน

โรงเรียนบ้านหนองไผ่ดุสิตประชาสรรค์ อ.หนองเรือ จ.ขอนแก่น เป็นหนึ่งในหลายโรงเรียนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ร่วมโครงการพัฒนาหลักสูตรปลูกอ้อยในโรงเรียน วัฒนา สมหวัง ผู้อำนวยการ โรงเรียนบ้านหนองไผ่ดุสิตประชาสรรค์ เล่าว่า คนในชุมชนบ้านหนองไผ่ส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 80 ดำเนินชีวิตด้วยการยึดอาชีพเกษตรกรรมปลูกอ้อยเป็นหลัก นอกจากอ้อยจะเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญที่เป็นวัตถุดิบในการผลิตน้ำตาล ซึ่งเป็นสินค้าส่งออกที่มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของประเทศแล้ว วัตถุดิบเหลือใช้ที่ได้จากอ้อย เช่น ชานอ้อย ใบอ้อย และโมลาส ยังสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มได้อีก จากการนำมาผลิตเป็นวัสดุทดแทนไม้ ไฟฟ้าชีวมวล รวมถึงเอทานอลพลังงานสะอาดที่ช่วยลดการนำเข้าน้ำมันจากต่างประเทศคิดเป็นมูลค่าปีละหลายพันล้านบาท

ดังนั้น หลักสูตรการปลูกอ้อยนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้เด็กๆ มีความเข้าใจถึงวงจรชีวิตและการดูแลอ้อยอย่างครบวงจร เพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจและภาคภูมิใจในวิถีของเกษตรกรรมไร่อ้อย ซึ่งเป็นอาชีพหลักของครอบครัว สร้างรายได้เป็นให้พวกเขาสานต่ออาชีพเกษตรกรที่ทรงคุณค่า

น้องเนย ด.ญ.กัญญาดา ลีลาศ นักเรียนชั้น ป.6 โรงเรียนบ้านลาด บอกกับพี่ๆ ว่าพอจะรู้ถึงวิธีการทำไร่อ้อยอยู่บ้าง แต่หนูคิดว่าโตขึ้นอยากจะเป็นครูแต่ตอนนี้หนูรู้จักวิธีทำไร่แล้ว เพราะมีหลักสูตรปลูกอ้อยที่โรงเรียน ซึ่งหนูจะได้ลงแปลงสัปดาห์ละครั้ง หนูเรียนรู้การปลูกอ้อยตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงการกำจัดศัตรูพืช โดยหน้าที่หลักของหนูในระหว่าง ลงแปลงสาธิตโรงเรียน คือ ดายหญ้าระหว่างแปลงและใส่ปุ๋ยในไร่ ทำให้หนูสามารถเรียนรู้กระบวนการปลูกอ้อยได้รู้ว่าจะต้องทำอะไรเมื่อไหร่

รวมถึงให้คำแนะนำพ่อกับแม่ถึงวิธีการปลูกอ้อยที่แตกต่างกัน ซึ่งจะช่วยให้ไร่อ้อยที่บ้านหนูมีผลผลิตที่ดีขึ้นค่ะ ตอนนี้หนูคิดว่า ต่อไปหนูอาจจะไม่ได้เป็นครูสอนเด็กๆ แล้วแต่อาจจะได้ทำไร่ให้มีผลผลิตสูงๆ และสอนคนอื่นๆ ด้วย

สิ่งเหล่านี้เราต้องบอกกับทุกคนว่าไม่ว่าจะอาชีพอะไร เราควรรู้จักการให้เกียรติ และเคารพความรู้ในทุกวิชาชีพหากทุกคนรังเกียจอาชีพชาวไร่ สิ่งที่เราได้ประสบในวันนี้ก็คือความเป็นอยู่เรื่องอาหารการกินของเราทุกคน จะลำบากขึ้นเท่าตัวจากการนำเข้าอาหารจากต่างประเทศนั่นเอง