อุณหภูมิพร่อง

ลมหนาวคลานขยับฉายประกายเย็นแปลกแปร่งไม่เหมือนหลายๆ ปีที่คุ้นเคย

ในระยะเวลาอันใกล้นี้ หมอกสีขุ่นจะเตรียมตั้งเค้าปักหลักรอแสงแรกแห่งวัน อวดอานุภาพความเย็นเหนือเปลวเพลิงของดวงอาทิตย์

ความยะเยือกแห่งป่าเขาอาจทำให้หลายคนเข้าสู่ภวังค์อารมณ์พาไปได้หลายคะนึง และโดยไม่บังเอิญความหนาวยังดลให้คนประดิษฐ์ความรู้สึก “โรแมนติก” ขึ้นมาแจกจ่าย รับช่วงสิ้นปีที่ชุมชุกไปด้วยเทศกาลและวันหยุด

ในอ้อมกอดของอุณหภูมิต่ำในหน่วยองศาเซลเซียสมีเพียงแม่คะนิ้งนอนนิ่งบนยอดหญ้าเป็นพยานยืนยันถึงความหนาวเหน็บระดับจับขั้วหัวใจ

ยอมรับโดยไม่เขินอาย ผมห่างไกลจากความโรแมนติกมานานเหลือเกิน เหตุผลคือความหนาวก็เจือกรุ่นความหดหู่ในตัวของมันเอง เมื่อใครอีกหลายชีวิตกำลังหลงอยู่ท่ามกลางหุบเขาอย่างเดียวดาย การทรมานเพราะบรรยากาศเหน็บหนาวก็ไม่ต่างกับการถูกเผาไฟให้ปวดแสบปวดร้อน

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม มันคือบรรยากาศจำเป็นที่ผุดขึ้นจากจินตนาการ

ในฤดูหนาวปีนั้น...ผมทราบข่าวว่าเธอถูกชายฉกรรจ์ผู้ใช้แรงงานซึ่งสะสมความกำหนัดผสมสุราแทนการเก็บเบี้ยไว้แลกข้าว ข่มขืนเธอ ฆ่าเธอ หมกรกพงข้างทางกลางซอยเปลี่ยวในเมืองหลวงที่แม้จะเต็มไปด้วยเสาไฟแต่ไร้แสงสว่าง

เสียงเธอกรีดร้องทั้งขอความเมตตาและขอชีวิต นานพอที่หมาจะระดมเห่าหอน ทอดขรมต่อๆ กันทั้งซอย เสียงหวีดขาดหายเป็นช่วง ในนาทีนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะคาดเดาปริมาณความกลัวที่เธอต้องวิงวอน...จนขาดใจ

หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ตำรวจสืบค้นในที่สุดก็จับคนร้ายมาทำแผนรับสารภาพที่เกิดเหตุ ชาวบ้านละแวกนั้นต่างมามุงเฝ้ารอดูอมนุษย์ผู้เหี้ยมโหดกันตั้งแต่ตะวันยังไม่ทอแสงทั่วขอบฟ้า แน่นอนว่าความโกรธแค้นของเหล่ากลุ่มผู้ชายหลายคนไม่ได้มีเป้าหมายมาเพียงเพื่อจะสังเกตแค่หน้าตาผู้ก่อคดีสะเทือนขวัญ

เสียงก่นด่าดังขึ้นเรื่อยๆ ในระดับเดียวกับอารมณ์พลุ่งพล่านพร้อมระเบิด มีการขู่อาฆาตล่วงหน้าอย่างเปิดเผยเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าใครจะทำหน้าที่อะไรและใครจะเป็นประธานในงานเปิดพิธีประชาทัณฑ์

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางขุมอเวจี อยู่ดีๆ ก็มีนักข่าวหญิงคนหนึ่งที่ไม่สามารถข่มความอัดอั้นในบรรยากาศจำเป็นนั้นได้อีกต่อไป โพล่งถามว่าเมื่อคืนชาวบ้านที่นี่มีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิงที่เสียชีวิตบ้าง

เกือบทุกคนเล่าเป็นฉากๆ บางคนกะเวลานาทีได้แม่นยำ ไล่เสียงหมาเห่าจากบ้านไหนไปบ้านไหนไม่ผิดเพี้ยน

 

“แล้วทำไมไม่มีใครออกมาช่วยเลย” ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ตั้งคำถามนั้น ผมเชื่อว่าคนในชุมชนนั้นก็คงอยากจะรู้ว่าทำไมได้ยินแต่ไม่ออกมาช่วย ปล่อยให้เธอเสียชีวิตข้างพงหญ้า...ข้างๆ บ้าน โดยไม่รอให้ใครตอบ หนุ่มกำยำกลุ่มใหญ่ที่เหมือนพร้อมจะประหารอมนุษย์ก็ค่อยๆ เดินกลับเข้าบ้านใครบ้านมัน หลังจากที่สวมบทบาทพระผู้ประเสริฐทางศีลธรรม พระเอกผู้คุ้มครองเพศแม่ เทวดาผู้ถือกฎอาญาสิทธิ์จากคนหมู่มากให้ใช้กำลังกระทืบจมดิน ใช่...พวกเขาตีบทได้แตกกระจุย

แม้กระทั่งคนที่มีอาการบกพร่องทางจิต ถือไม้วิ่งไล่ตีคนที่ขับขี่รถไปมา จนในที่สุดถูกวินมอเตอร์ไซค์ แท็กซี่ สารพัดอาชีพที่บังเอิญผ่านไปเจอหลายสิบคน ช่วยกันรุมประชาทัณฑ์ตายกลางถนน แล้วพากันล่องหนหายตัวไปทั้งหมดในพริบตา

วินมอเตอร์ไซค์คนนั้นที่จับตัวชายวิกลจริตได้ก่อนจะตะโกนฝ่าพายุรองเท้าสารพัดยี่ห้อเพื่อขอไม่ให้ทำร้ายชายสติไม่ดี กลับถูกตำรวจจับแล้วแจ้งข้อหาฆ่าผู้อื่นตายโดยไม่เจตนา

พฤติกรรมแบบหมาหมู่ของจิ๊กโก๋กลุ่มนั้นไม่ได้มีวัฒนธรรมไหนใกล้เคียงกับความหมายของคำว่า “คนปกติ” แม้แต่น้อย คำถามที่น่าคิดคือ ...ใครกันแน่ที่เป็นคนผิดปกติ มีคนเริ่มต้นเข้าไปแกล้งชายที่บกพร่องทางจิตก่อนหรือไม่

ฯพณฯ นกแก้วนกขุนทองยังคงเจื้อยแจ้ว ทั้งนี้ทั้งนั้น อย่างไรก็ตามทุกหน่วยต้องทำงานแบบบูรณาการ ดำเนินการเพื่อประโยชน์ของประเทศชาติ ต้องเข้าใจว่า ให้เป็นเรื่องสภา บลา บลา บลา

คนในชุมชนทั้งสองแห่ง มองโดยเปรียบเทียบทางตรรกะแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับรัฐบาลหรือผู้มีอำนาจในการบริหารบ้านเมือง เสียงส่วนใหญ่ที่ขี้ขลาดนำมารวมกันเพื่อระรานรังแกคนอื่น ไม่ว่าจะมากมายขนาดไหนสุดท้ายแล้วมันก็คือความขี้ขลาด

ลมหนาว อาชญากรฆ่าข่มขืน คนบ้า และบรรยากาศจำเป็น คือข้ออ้างที่อาจจะนำมาแก้เก้อเป็นคำตอบถึงสาเหตุที่ทำให้ห่างไกลจากอารมณ์ “โรแมนติก”

 

อีกส่วนหนึ่งนั้นก็ปฏิเสธได้ยากเหลือเกินว่าบรรดาคนรวยที่มาแย่งตำแหน่งการเมืองกันเกลื่อนประเทศ นำความเน่าเหม็นฉ้อโกงมากลบเรื่องดีๆ ไปเยอะ จะฝนหรือจะร้อนสำหรับคนบางจำพวกฤดูไหนก็เหมือนๆ กันทั้งนั้น

ผมดัดจริตคิดไกลไปถึงสังคมทุกวันนี้ จะหวังให้คนไทยไม่ไปรุม “ประชาทัณฑ์” คงสายเกินแก้ในทุกวงการ

เสน่ห์เหมันต์ในอดีต ก็เหมือนเสน่ห์ของสยามประเทศ คือเรายิ้มให้กันโดยไม่ใส่หน้ากากแสร้งแสดงละครว่าหลังฉากนั้นคือดินแดนของพวกโลกสวย

อากาศหนาวมาแล้ว...ไปประชาทัณฑ์กันเถอะ