คำถามที่ไม่มีคำตอบ

ผู้เขียนได้เห็นผังการพัฒนาเมืองใหญ่ๆ ตามแนวเส้นทางรถไฟความเร็วสูงประมาณ 17 สถานี ซึ่งถ้าคิดเป็นจังหวัดต่างๆ แล้ว ก็มีรวมทั้งสิ้น15 จังหวัด ก็เลยพยายามหาเรื่องที่เกี่ยวข้องมาอ่านประกอบ เพราะเกิดคำถามขึ้นมามากมาย แต่ก็ดูจะหาข้อมูลได้ค่อนข้างยาก

เส้นทางรถไฟความเร็วสูงที่รัฐบาลกำหนดไว้ แบ่งออกเป็น 4 เส้นทางหลัก คือ

1) สายเหนือ เป็นเส้นทางกรุงเทพฯพิษณุโลก โดยผ่านพระนครศรีอยุธยา ลพบุรี นครสวรรค์ พิจิตร และไปสิ้นสุดที่พิษณุโลก

2) สายใต้ เป็นเส้นทางกรุงเทพฯหัวหิน โดยผ่าน นครปฐม ราชบุรี และไปสิ้นสุดที่หัวหิน

3) สายอีสาน เป็นเส้นทางกรุงเทพฯนครราชสีมา โดยผ่านสระบุรีและปากช่อง ไปสิ้นสุดที่นครราชสีมา

4) สายตะวันออก เป็นเส้นทางกรุงเทพฯระยอง โดยผ่าน ฉะเชิงเทรา ชลบุรี พัทยา ไปสิ้นสุดที่ระยอง

กรมโยธาธิการและผังเมืองได้แบ่งขนาดเมืองทั้ง 17 เมือง ออกเป็น 3 ขนาดด้วยกัน คือ เมืองขนาดใหญ่ ขนาดกลาง และขนาดเล็ก ทั้งนี้ การพิจารณาขนาดของเมืองที่ตั้งสถานีรถไฟความเร็วสูงขึ้นอยู่กับขนาดประชากร คาดการณ์จำนวนผู้โดยสาร กิจกรรมทางเศรษฐกิจ และบทบาทสำคัญของเมืองนั้นๆ โดยรูปแบบของการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีก็น่าจะขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับศักยภาพของเมืองนั้น แต่ก็ยังไม่ชัดเจน เพียงแต่มีตัวอย่างเส้นทางกรุงเทพฯหัวหิน ว่าแบ่งเป็นโซนหลักๆ คือ โซนเทอร์มินอล โซนพาณิชยกรรม โซนช็อปปิ้ง โซนศิลปะและบันเทิง และโซนธุรกิจการค้า

นอกจากนี้ ก็ยังเห็นปรากฏในข่าวหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ว่า ลักษณะเศรษฐกิจของเมืองต่างๆ เป็นอย่างไร เช่น

ตั้งแต่เขียนมาข้างต้นจนถึงตรงนี้นี่เองที่ผู้เขียนเกิดคำถามมากมาย ผู้เขียนเห็นด้วยกับการพัฒนาการขนส่งคมนาคมสาธารณะ โดยเฉพาะรถไฟให้ดีใช้การได้และรวดเร็ว เพราะจะสามารถลดค่าใช้จ่ายในการขนส่ง ลดอุบัติเหตุ สร้างความรวดเร็วในการขนส่งได้ พูดง่ายๆ ทำให้ระบบโลจิสติกส์ของไทยดีขึ้นได้มากๆ หลังจากที่ล้าหลังมานาน แต่ต้องเข้าใจว่ารถไฟความเร็วสูงนั้นเขาใช้ขนคนเท่านั้น ไม่ใช่ขนส่งสินค้า พืชผลทางการเกษตร แล้วถ้าจำไม่ผิดก็ยังมีความเร็ว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมงขึ้นไป ผู้เขียนก็ไม่ทราบอีกนั่นแหละว่าที่ไปตกลงทำบาร์เตอร์เทรดกับจีนเอาพืชผลทางการเกษตรไปแลกกับรถไฟนั้น ความเร็วของรถไฟความเร็วสูงเป็นเท่าไร หากความเร็วสูงตามที่ทั่วโลกใช้กันจริงๆ จะจอดได้ทุกป้ายอย่างที่ระบุมาหรือ เช่น เส้นทางกรุงเทพฯระยอง หรือกรุงเทพฯหัวหิน ยังไม่ทันจะวิ่งได้เต็มความเร็วก็ต้องจอดอีกแล้ว ถึงแม้จะมีนักท่องเที่ยวไปกลับพัทยา เพชรบุรี และพระนครศรีอยุธยาได้ทุกวัน หรือฉะเชิงเทราที่วางไว้เป็นเมืองพักอาศัยรองรับมหานคร แต่จำเป็นหรือไม่ที่ต้องใช้รถไฟความเร็วสูงมาวิ่งจอด วิ่งจอด หรืออย่างกรณีของเมืองพิจิตร ลพบุรี นครสวรรค์ จะให้ขนอะไร คนหรือพืชผลทางการเกษตร จะมีสักกี่คนที่ออกไปทำการเกษตรหรือปลูกบ้านในเมืองเหล่านั้น แล้วเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ทุกวัน หรือจะให้เกษตรกรเข้ามากรุงเทพฯ ทุกวัน มาเช้าเย็นกลับ จะให้มาทำอะไร หรือกรณีของหัวหินที่เป็นเมืองพักผ่อนวัยเกษียณ จะให้คนสูงวัยหลังเกษียณอายุเข้ามาทำอะไรในกรุงเทพฯ ทุกวันแบบเช้าไปเย็นกลับ ผู้เขียนคนหนึ่งล่ะ ถ้าคิดว่าจะไปพักผ่อนหลังเกษียณอายุที่หัวหินก็จะไม่วิ่งเข้ามากรุงเทพฯ ทุกวัน

ผู้เขียนไม่ทราบว่าได้มีการศึกษาหรือไม่ว่าผู้คนที่เดินทางแบบมาเช้าไปเย็นกลับ จากต่างจังหวัด เพื่อมาทำงานในกรุงเทพฯ มากน้อยเพียงใด และมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นอย่างไรในอีก 510 ปีข้างหน้า เพราะผู้เขียนเห็นว่าไม่ใช่วัฒนธรรมของคนไทยที่จะเดินทางไปทำงานในแบบเช้าไปเย็นกลับแบบนั้น ถ้าเป็นกลับอาทิตย์ละครั้งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่งั้นคอนโดเล็กๆ ในเมืองคงขายกันไม่ได้โครมๆ แบบที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน หรือถ้ามีการศึกษาไว้แล้วว่าจะมีผู้คนดินทางในปริมาณที่สูงมากจนคุ้มทุน คำถามต่อไปก็คือ แล้วได้มีการวางแผนพัฒนาการคมนาคมสาธารณะอื่นๆ จากสถานีรถไฟความเร็วสูงไปยังที่พักอาศัยไว้หรือไม่ เช่น จากปากช่องไปเขาใหญ่ หากสมมติว่าผู้คนไปมีบ้านที่เขาใหญ่หรือสวนผึ้ง แล้วจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ Public Transport จากที่พักมาและกลับจากสถานีรถไฟเป็นอย่างไร และที่สำคัญคือ ราคาค่าโดยสารรถไฟความเร็วสูงที่จะต้องไม่แพงมาก

สิ่งเหล่านี้เป็นคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ หรือใครจะช่วยตอบได้บ้าง