อยากช่วยส่งออก

ในสถานการณ์ที่การส่งสินค้าไทยไปยังตลาดโลกมีความยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ การจะรักษาตลาดดั้งเดิมและเพิ่มเติมในตลาดใหม่ ย่อมต้องมีเทคนิควิธีการใหม่ๆ เพิ่มขึ้น

วิธีดั้งเดิม คือ เอกชนผู้ส่งออกตั้งตัวแทนจัดจำหน่ายในประเทศเหล่านั้น ราชการไทยก็อาจช่วยอำนวยความสะดวกในการให้ข้อมูลของสภาพตลาดในประเทศเป้าหมาย ช่วยทำกิจกรรมดึงดูดกลุ่มธุรกิจในประเทศเป้าหมาย ให้ได้มาเจอมารู้จักกับผู้ประกอบการไทยที่เดินทางไปเยือนเพื่อดูลู่ทางทำมาค้าขายในประเทศเหล่านั้นบ้าง

แม้เป็นวิธีการที่ไม่ผิด...แต่ก็ยังไม่แปลก...แตกต่าง...รัฐบาลที่พึ่งพารายได้จากภาคส่งออกของเอกชนก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น...อาจมีสำนักงานผู้แทนช่วยเหลือด้านการค้าพาณิชย์ใหญ่หรือเล็กหรือมีจำนวนสำนักงานมากน้อย ต่างกันไปตามแต่กระเป๋าของสำนักงบประมาณแต่ละประเทศจะช่วยจัดให้ได้

ระบบของไทยเราก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน และก็นับว่าทำได้ดีจนมีรายได้จากการส่งออกมากมาย ในเวลาเดียวกัน เอกชนก็พัฒนาสินค้าไทยขึ้นสู่มาตรฐานที่ตลาดรับรู้ได้ถึงคุณภาพและบริการหลังการขายที่ไม่หยุดนิ่ง

ภาคส่งออกของไทย แม้มีขึ้นๆ ลงๆ บ้าง ก็มักจะมาจากการแข็งอ่อนของค่าเงินบาทตามระยะตลาดการเงินมีขึ้นลงจากกระแสการบริโภคของตลาดบ้าง

ทั้งนี้ สินค้าไทยส่งออกไปได้กว้างขวางมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในแอฟริกา อเมริกาใต้ และพื้นที่แปลกๆ อีกหลายแห่ง รวมทั้งในแถบรอบๆ บ้านในอาเซียน แต่ไม่ว่าอย่างไร ไม่ว่าที่ไหน สิ่งหนึ่งที่ผู้ส่งออกยังไม่มี คือ เครื่องมือในการโฆษณาสินค้าของตัวในตลาดต่างประเทศ นอกจากให้บริษัทตัวแทนจัดจำหน่ายในตลาดนั้นเป็นผู้เลือกวิธีทำโฆษณาให้สินค้านั้นๆ

ส่วนหนึ่งเพราะงานผลิตของเราจำนวนมากเป็นแค่ผู้รับจ้างแล้วส่งให้บริษัทเจ้าของแบบไปขายเอง ส่วนหนึ่งมาจากผู้ส่งออกเป็นผู้ประกอบการสายป่านน้อยไม่มีเงินพอซื้อโฆษณา ซึ่งแพงมาก กระแสนิยมสินค้าไทยจึงเกิดได้ยาก ต่อให้มีสินค้าคุณภาพดีเยี่ยม ระบบการจัดจำหน่ายมีประสิทธิผล คนบอกกันปากต่อปาก แต่ก็ยังต้องโฆษณาให้ถึงผู้บริโภคให้ได้อยู่ดี

...แดจังกึมและหนังเกาหลีอีกจำนวนหนึ่งถูกสร้างขึ้นมาจนเกิดผลให้ผู้บริโภคในตลาดต่างประเทศทั่วเอเชีย แม้แต่ในที่อื่นอีกหลายทวีป รับรู้แบรนด์เกาหลีโดยไม่รู้ตัว จนสามารถหยิบจับผลิตภัณฑ์จากเกาหลีไปใช้ได้อย่างภาคภูมิ เครื่องตกแต่งประทินโฉม สินค้าแฟชั่น อาหาร และอุปกรณ์สุขภาพจากเกาหลี กลายเป็นของที่ผู้บริโภคเลือกก่อนแบรนด์ชาติอื่นในเอเชียอย่างไม่ลังเลจนเหนือแบรนด์ญี่ปุ่น เจ้าของสัญลักษณ์ความพิถีพิถันดั้งเดิมหลายอย่าง

รถอังกฤษยี่ห้อแอสตันมาร์ตินนั้นคงหายจากตลาดไปนานแล้วถ้าไม่ใช่ภาพยนตร์ 007 หลายเรื่องมีให้เจมส์บอนด์ใช้ขับสู้ผู้ร้าย แชมเปญฝรั่งเศสถูกนำไปปรากฏในฉากภาพยนตร์ในฐานะสัญลักษณ์ของการฉลองความสำเร็จอย่างมีความสุข มหาวิทยาลัยในสหรัฐถูกเอามาสร้างเป็นฉากภาพยนตร์ วัยรุ่นก็ช่วยเสริมให้สหรัฐเป็นจุดหมายที่วัยรุ่นต่างประเทศรู้สึกอยากไปเรียนต่อที่นั่น เพื่อหวังจะได้สัมผัสจินตนาการที่ได้จากภาพยนตร์ที่ตัวเคยชม

ลองให้ฉากจัดเลี้ยงในหนังดังๆ มีภาพหัวหน้าผู้ร้ายเอ่ยว่านี่เป็นมะม่วงน้ำดอกไม้จากเมืองไทยเชียวนะที่เอามาล่อให้พระเอกกิน หรือน้องชายนางเอกชอบกินก๋วยเตี๋ยวเรือรังสิต ผมเชื่อว่าจะมีคนสนใจมะม่วงทุกประเภท ตลอดจนก๋วยเตี๋ยวจากเมืองไทยขึ้นมากในอีกไม่ถึงครึ่งปีถัดมา เพราะภาพยนตร์เป็นสินค้าที่ขายตัวมันเอง มีระบบกระจายการฉายที่ทำแบบทะลุทะลวง สามารถขายสิ่งที่ประกอบอยู่ในเนื้อหาของมันอย่างแนบเนียน

ถ้ารัฐบาล สภาผู้ส่งออก และสภาหอการค้า ร่วมกับวงการภาพยนตร์มาสรรค์สร้างระบบการสร้างและกระจายหนังไทย และหนังนอกที่ถ่ายทำในไทย เพื่อช่วยสินค้าส่งออกร่วมกันได้ ผมมั่นใจว่าเราจะยกระดับแบรนด์ไทยให้กลายเป็นสินค้าและบริการที่ผู้บริโภครู้สึกว่า...ไม่ลองไม่ได้เสียแล้ว...ในไม่ช้าเหมือนกัน