เลิกสภาตรายาง

การลงมติของที่ประชุมวุฒิสภา ไม่ถอดถอน นพ.สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี อดีต รมว.เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) และนายไกรสร พรสุธี อดีตปลัดไอซีที ออกจากตำแหน่ง เป็นภาพสะท้อนการแสดงบทบาทของสมาชิกวุฒิสภา (สว.) ที่อ่อนแอ และไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการตรวจสอบภายใต้กติกาของรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน

คดีนี้ ป.ป.ช. ชี้มูลความผิดทางอาญา มาตรา 157 ฐานเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบของบุคคลทั้งสอง จากการอนุมัติแก้ไขสัญญาสัมปทานโครงการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศ เพื่อลดสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น โดยมิชอบ

ทั้งนี้ ด้วยการลงมติดังกล่าวต้องใช้เสียงไม่น้อยกว่า 3 ใน 5 อาจเป็นเหตุให้ผู้ถูกชี้มูลความผิดรอดพ้นการถูกตัดสิทธิตำแหน่งทางการเมือง หรือในการรับราชการเป็นเวลา 5 ปี หรือจะด้วยเหตุผลอันลึกลับซับซ้อนอื่นใดก็ตาม แต่ก็ทำให้การทำหน้าที่ของ สว. ชุดนี้แทบไม่มีความหมาย

กลายเป็นสภาพวกมากลากไป เป็นสภาตรายางที่พึ่งพาไม่ได้ ไม่แตกต่างจากการทำหน้าที่ของ สว. ในหลายครั้งหลายคราว ซึ่งไม่ได้เป็นไปตามบทบาทที่กำหนดไว้

สว.จำนวนหนึ่งมิได้ธำรงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี เกียรติยศอันควรค่าในฐานะผู้อาสามารับใช้ประชาชนและประเทศชาติ

ในฐานะสถาบันหลักของชาติทั้งจากกรณีนี้และอีกหลายกรณี สว.จำนวนหนึ่งแสดงตนไปในทำนองปกป้องผลประโยชน์ของพวกพ้อง กลุ่มผลประโยชน์ทางการเมือง กระทั่งมีการแสวงหาประโยชน์จากอำนาจหน้าที่อันทรงเกียรติ ฯลฯ

ดังนั้น การแก้ไขรัฐธรรมนูญประเด็นที่มาของ สว. ควรต้องรวมถึงการแก้ไขจุดอ่อนในการถอดถอนบุคคลออกจากตำแหน่ง หาใช่ช่วยกันลากผัวเมียไม่กี่ตระกูลมาปู้ยี่ปู้ยำอำนาจที่ประชาชนมอบให้

เมื่อชัดแล้วว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา สว. ยังไม่สามารถถอดถอนผู้ถูกชี้มูลความผิดได้แม้แต่รายเดียว นั่นก็เท่ากับสภาสูงไม่ได้เป็นที่พึ่งของกระบวนการตรวจสอบใดๆ อีก

ขณะที่คำครหาเรื่องการล็อบบี้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ตอบแทนทางการเมืองกลับดังกระหึ่มมากกว่าบทบาทและอำนาจหน้าที่ที่กำหนดไว้ใน 6 ด้านหลัก จึงจำต้องทบทวนบทบาทและอำนาจหน้าที่เหล่านี้

เพื่อธำรงไว้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรี สว. ทั้งหลายคงต้องใคร่ครวญ ช่วยกันหาทางปรับปรุงแก้ไข อย่าให้ประชาชนผู้อยู่ภายใต้กติกานี้เอือมระอา และสิ้นหวังกับสถาบันแห่งนี้