เก็บป่าไว้ให้ลูกหลาน

การสร้างเขื่อนไม่ใช่คำตอบสำหรับการรับมือภัยจากธรรมชาติอีกต่อไป ตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้ ประจักษ์ชัดว่าประเทศเราประสบอุทกภัยและภัยแล้งติดต่อกันแทบทุกปี ทั้งๆ ที่เรามีเขื่อนอยู่จำนวนมาก

นโยบายการสร้างเขื่อนด้วยวาทกรรมการพัฒนาตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับแรกๆ มาจนถึงวันนี้ถือว่าล้าหลังมาก แต่นักการเมืองก็มักนำนโยบายนี้มาปัดฝุ่น และนำวาทกรรมเดิมๆ มาโน้มน้าวให้สังคมคล้อยตาม เพียงเพื่อหวังประโยชน์จากการลงทุนในโครงการขนาดใหญ่

การคัดค้านการสร้างเขื่อนแม่วงก์ในขณะนี้ จึงมีเหตุผลรองรับหลายประการ เป็นต้นว่า โครงการนี้ไม่สามารถแก้ปัญหาน้ำท่วมได้ ถึงแม้สามารถช่วยได้ แต่ก็น้อยมาก

ป่าแม่วงก์เป็นส่วนหนึ่งของผืนป่าตะวันตกที่เชื่อมเป็นผืนเดียวกัน เป็นผืนป่าขนาดใหญ่สุดของประเทศ ดังนั้นป่าแม่วงก์จึงเป็นเสมือนบ้านหลังหนึ่งของระบบนิเวศของประเทศ

มุมมองทุนนิยมขนาดป่าแห่งนี้อาจน้อยนิด และเชื่อว่าสามารถปลูกป่าทดแทนได้ ทั้งที่ในความเป็นจริงอาจจะได้คืนแค่สวนป่าไร้จิตวิญญาณ

เมื่อข้อมูลชัดเจนว่าเขื่อนแห่งนี้สามารถกักเก็บน้ำได้เพียง 250 ล้านลูกบาศก์เมตร แลกกับการทำลายผืนป่ากว่าหมื่นไร่ จึงไม่คุ้มค่าการลงทุนด้วยประการทั้งปวง

วงเงินงบประมาณการก่อสร้างที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติไว้ 13,280 ล้านบาท ยังสุ่มเสี่ยงจะรั่วไหลสูญเปล่า เมื่อแลกกับความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณนานาชนิด รวมถึงสัตว์ป่าหลากหลายที่ต้องหายไป

เราจึงขอให้รัฐบาลทบทวนการจัดทำประเมินผลกระทบด้านสุขภาพและสิ่งแวดล้อม (อีเอชไอเอ) ฉบับลักไก่เสียใหม่ และสร้างการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนให้เกิดขึ้นอย่างแท้จริง

ทรัพยากรของชาติมิได้มีไว้สำหรับคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แม่วงก์หรือผืนป่าอื่นใดในประเทศนี้เป็นของคนไทยและลูกหลานไทยในอนาคตทุกคน

ดังนั้น รัฐบาลและรัฐมนตรีผู้รับผิดชอบเรื่องนี้มิควรอหังการมองทรัพยากรของชาติเป็นสมบัติส่วนตัว โปรดยับยั้งการใช้อำนาจใดๆ อันเป็นไปในลักษณะผูกขาดและทำลายความเป็นประชาธิปไตย

เพื่อให้การบริหารจัดการน้ำของประเทศเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ รัฐบาลจึงควรทบทวนทั้งบุคคลผู้รับผิดชอบ และทบทวนการดำเนินการเรื่องนี้เสียใหม่ให้เกิดการยอมรับอย่างทั่วถึง

เพื่อให้การบริหารจัดการน้ำของประเทศเป็นไปอย่างยั่งยืน ควรตระหนักว่าป่าที่มีอยู่น้อยนิดควรเก็บไว้ให้ลูกหลานในวันข้างหน้า