แกนนำทวงเนื้อปลาดุก เด้งยกชุด ครูฝึก-ผกก.

เปิดอกกับ “โพสต์ทูเดย์” ว่าเป็นคนไม่ยอมใคร หากหนามยอกมา ต้องเจอหนามบ่งกลับ จึงเป็นที่มาของวีรกรรมกระฉ่อนในสภา อย่างไรก็ตาม จ่าสายเลือดแดนอีสานผู้นี้ยังเล่าด้วยว่า นิสัยไม่ยอมคน ไม่ใช่เพิ่งปรากฏในสภา แต่สะสมแต้มมาตลอดช่วงชีวิตตั้งแต่สมัยมัธยม โรงเรียนพลตำรวจ จนเข้ารับราชการสวมเสื้อสีกากีในพื้นที่ จ.สมุทรสาคร

“หากเจออะไรผิด ผมไม่ยอมอยู่แล้ว อย่างสมัยมัธยม รุ่นพี่ผมเขาปลูกต้นไม้เป็นแถวยาวบริเวณทางเข้าโรงเรียน ผู้อำนวยการคนใหม่เข้ามาไม่พูดไม่จา มาถึงตัดต้นไม้เรียบเลย ตัดก็ไม่ว่าหรอก ตัดแล้วเอาไปขายผมก็ไม่ว่า แต่เงินก็หายนี่สิเป็นเรื่อง ผมนี่แหละเป็นคนพาพวกเดินขบวนประท้วงผู้อำนวยการในโรงเรียน แล้วสุดท้ายได้ผลได้เงินกลับมาด้วย”

ไม่เท่านั้น จ่าเล่าวีรกรรมต่อว่า “พอมาเข้าเรียนโรงเรียนพลตำรวจ จ.นครปฐม โดยระเบียบวินัยแล้ว ทหาร ตำรวจ ต้องมีวินัย ห้ามประท้วงผู้บังคับบัญชาใช่ไหม แต่ปรากฏว่าเงินเบี้ยเลี้ยงที่เราได้เป็นรายหัว ซึ่งโดนหักเป็นค่าใช้จ่ายเรื่องค่าอาหารด้วยปรากฏว่า ไอเนื้อปลาดุกที่กินทุกวันได้กินแต่หัวกับหาง ไอตรงกลางๆ ไม่เคยได้กิน ทั้งที่ปลากิโลกรัมละ 80 บาท ก็ซื้อในราคาเต็ม

...พอเรากินข้าว ตักทีไรได้กินแต่หัวกับหาง เเต่พอขึ้นไปดูชุดครูฝึกที่กินข้าวอยู่ชั้นบนปรากฏว่าตัวกลางปลาดุกที่หายไปมันอยู่ที่นั่นเขาให้แม่ครัวสับๆๆ ดึงเนื้อตรงกลางออกให้พวกเขา แล้วเอาแต่กระดูกให้เรากินทุกวัน

...ผมก็นำประท้วงเลย บอกว่าทำแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่ถูกต้อง พอตำรวจ 700 กว่านายเข้าแถวหน้าเสาธง เสร็จปุ๊บ เราก็บอกไม่ต้องเข้าห้อง กระจายออกไปไม่ต้องเข้าห้อง ได้กินแต่หัว ได้กินแต่หาง กลางหาย ไม่มีความยุติธรรม เบี้ยเลี้ยงเราแท้ๆ พวกเราไม่ต้องเข้าห้อง พอครูฝึกสั่งซ้ายหัน ขวาหัน เดินเข้าห้องเรียน ปรากฏว่าไม่มีใครเดินไปสักคน เอากับผมสิ” จ่าเล่าพลางยิ้มร่าด้วยความภูมิใจ

“...ผมเป็นคนมีบุญ เวลาพูดอะไรแล้ว มันคงพูดในสิ่งที่ถูกต้องมั้ง รุ่นพี่ หรือผู้ใหญ่ที่การศึกษาสูงกว่า บางทีเราการศึกษาน้อยกว่า เด็กกว่า ยศต่ำกว่า แต่พอเราพูดทุกคนฟัง เชื่อฟังและทำตามเรา พอสุดท้ายไม่มีใครเข้าเรียน เรื่องทราบถึงกรมตำรวจ เขาส่งตำรวจขี่เฮลิคอปเตอร์มาวนดูเลยนะ สุดท้ายผู้กำกับถูกย้าย ครูฝึกก็ถูกย้าย เพราะเนื้อปลาดุก!

“นี่คือผมที่ไม่เหมือนคนอื่น เราไม่ใช่คนดีนะ แต่เรากล้า” จ่าประสิทธิ์ เกริ่นย้ำถึงความชัดเจนในตัวตน ก่อนเล่าวีรกรรมในช่วงรับราชการตำรวจ จ.สมุทรสาคร ว่า “ตอนนั้นผมอยู่ฝ่ายอำนวยการของนโยบายและแผนของจังหวัด ไม่ได้เป็นตำรวจจราจร เพราะผมรู้จักคนมาก ถ้าออกไปตรวจจับรถจับราก็ทำไม่ได้ ก็ดันตัวเองไปทำงานธุรการฝ่ายการเงิน แต่มันมีปัญหาในพื้นที่ สารวัตรบางคนแย่ รีดไถประชาชน รีดเงินพวกรถบรรทุกเกิน สารวัตรคนเก่าไปเก็บเขา 300 บาทต่อเดือน คนใหม่เข้ามาเอาตั้ง 900 ต่อเดือน

...แล้วพวกนี้เขาต้องเคลียร์รายทาง เสียอีกตั้งหลายโรงพัก เขาก็ไม่ไหว ไม่ยอมจ่าย ทีนี้มีการสั่งให้จราจรไปเก็บ เขาก็ไม่จ่าย สั่งชุดสืบสวนไปเก็บเขาก็ไม่ให้ เขาบอกว่าถ้าอยากได้ให้จ่าประสิทธิ์มาเก็บ ตำรวจก็ถามไปว่าทำไมให้จ่าประสิทธิ์มาเก็บ เขาก็ตอบว่าเพราะเขาชื่นชมเรา ศรัทธาเรา เขาไม่ชื่นชมผู้กำกับ ไม่ชื่นชมสารวัตร

...พอทีนี้มาสั่งให้ผมไปเก็บ ผมก็ไม่ยอม บอกว่าจะให้ผมไปเก็บทำไม ไม่ใช่หน้าที่ของผม เขาไม่พอใจก็สั่งย้ายผม ปรากฏว่ามีคนเดินขบวนเป็นร้อยเป็นพันที่สมุทรสาคร ไม่ยอมให้ผมโดนย้าย เพราะโดนย้ายไม่เป็นธรรม ส่วนคนที่สั่งย้ายก็โดนเด้งไปพื้นที่อื่น

จ่าบอกว่าสาเหตุที่คนออกมาปกป้อง เพราะตลอดการทำงานในชุดตำรวจไม่เคยเอาเปรียบ แต่เน้นการช่วยเหลือและเข้าใจประชาชน

“ทุกวันนี้ผมไม่ใช่คนดี ผมไม่ฉลาด ผมจบไม่สูงนะ แต่ผมมีโอกาสเป็น สส. เพราะบารมีที่สะสมมา ตอนตั้งด่านตรวจใบขับขี่ บางทีชาวบ้านเขาลืม แต่เจ้านายที่นั่งอยู่ เขาเข้มงวด เราตรวจอยู่ก็แอบบอกว่า ใบขับขี่ไม่มีเหรอ งั้นเอาบัตรประชาชนมาดู ผมก็แกว่งๆ บัตรประชาชน เจ้านายที่นั่งอยู่ เขาจะไปรู้ได้ยังไงไหนใบขับขี่ ไหนบัตรประชาชนถูกไหม ผมก็เลยปล่อยเขาไป

...ทุกวันนี้มีตำรวจชอบจะเอาผลงาน แกล้งยัดของผิดกฎหมายให้ประชาชนบ้าง รีดไถเขาบ้าง แต่ผมไม่เคย เพราะฉะนั้นคำว่า ‘ตำรวจ’ มีแต่คนเกลียดกับกลัว ไม่มีใครรักหรอก จะมีคนรักก็แค่เมียกับแม่ตำรวจเท่านั้นแหละ แม่ยายยังเกลียดเลย เพราะฉะนั้นอย่าไปกลั่นแกล้งประชาชน สร้างความดีเอาไว้เยอะๆ”