เงินเฟ้อกับเงินเดือน

เรื่องที่อยู่ในความสนใจของชาวบ้านมากที่สุดในเวลานี้ คือ เรื่องปัญหาปากท้อง ซึ่งเป็นปัญหาที่ใกล้ตัวมาก มีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตมากที่สุด

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ดิฉันได้พยายามเปรียบเทียบให้คุณผู้อ่านดูว่าเศรษฐกิจดีหรือไม่ดี โดยวัดจากตัวเราเอง วันนี้ก็จะมาว่าต่อในเรื่องของค่าครองชีพที่เพิ่มสูงขึ้นราวกับติดจรวด แต่รายได้เพิ่มแบบขั้นบันได อย่างไรก็ไม่มีทางทันกันไปได้

เวลาพูดถึงราคาสินค้า กระทรวงพาณิชย์มักจะยกเอาตัวเลขเงินเฟ้อขึ้นมาพูดว่า เงินเฟ้อมีอัตราเท่านี้ ล่าสุดคุณวัชรี วิมุกตายน ปลัดกระทรวงพาณิชย์ แถลงตัวเลขเงินเฟ้อในเดือน ส.ค.นี้ ว่า ดัชนีราคาผู้บริโภคทั่วไปของประเทศ ที่เรียกสั้นๆ ว่า เงินเฟ้อ เท่ากับ 105.41 สูงขึ้น 1.59% เทียบกับเดือน ส.ค. 2555 ซึ่งเป็นอัตราขยายตัวต่ำสุดในรอบ 46 เดือน

และเมื่อเทียบกับเดือน ก.ค. 2556 เงินเฟ้อลดลง 0.01% ส่งผลให้เงินเฟ้อเฉลี่ย 8 เดือน สูงขึ้น 2.47% จากช่วงเดียวกันปีก่อน

ปลัดกระทรวงพาณิชย์ อธิบายว่า ตัวเลขเงินเฟ้อมันฟ้องว่าราคาสินค้าไม่ได้สูงเกินไป เพราะกรมการค้าภายในได้ดูแลราคาสินค้าเป็นอย่างดี ที่คนมองว่าสินค้ามีราคาแพงขึ้น ค่าครองชีพสูงขึ้น เป็นแค่ความรู้สึก คนคิดว่าค่าครองชีพสูงขึ้น เพราะไปมองว่าค่าทางด่วนขึ้น ค่าไฟฟ้าขึ้น ค่าก๊าซหุงต้มขึ้น ทั้งที่เพิ่งเริ่มขึ้นเดือน ก.ย.นี้เอง

การอธิบายของคุณวัชรี ได้ถูกนำไปวิพากษ์วิจารณ์ต่อในโซเชียลมีเดียอย่างกว้างขวาง ราวกับว่าท่านไม่ยอมรับความจริงว่าของแพง ค่าครองชีพที่ชาวบ้านเจอนั้นแพงจริงๆ

ดิฉันเห็นว่าคณะรัฐมนตรีนี้ไม่ได้รักใคร่และหวังดีกับนายกฯ หญิง ผู้นำรัฐบาล เพราะทำให้ท่านถูกตำหนิอยู่เนืองๆ

เรื่องแก้ไขราคาสินค้านี้ นายกฯ ยิ่งลักษณ์ มอบให้กระทรวงพาณิชย์ และรองนายกฯ กิตติรัตน์ ณ ระนอง หัวหน้าทีมเศรษฐกิจไปดูแล แต่ก็ไม่เห็นมีมาตรการอะไรออกมาเป็นชิ้นเป็นอันว่า จะช่วยเหลือประชาชนอย่างไร นอกจากมีแต่มาตรการเก่าๆ ที่ใช้มาเนิ่นนานหลายทศวรรษ ตั้งแต่ดิฉันเป็นนักข่าวเด็กๆ วิ่งทำข่าวอยู่ที่กระทรวงพาณิชย์เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เช่น ขอความร่วมมือตรึงราคาสินค้า แจ้งตัวเลขต้นทุน และจัดโครงการมหกรรมธงฟ้า

โครงการเหล่านี้ไม่ใช่ไม่ดี แต่มันไม่ได้ผลในการแก้ไขปัญหา เมื่อตอนที่ดิฉันเริ่มทำงานข่าว ร้านเซเว่นอีเลฟเว่นไม่มี ระบบการกระจายสินค้ายังแย่กว่าในขณะนี้มาก การคมนาคมก็ยังไม่ได้มีหลายช่องทางเหมือนในปัจจุบัน

ดังนั้น การกักตุนสินค้าเพื่อปั่นราคาโดยยี่ปั๊ว ทำได้ง่ายมาก การใช้โครงการธงฟ้าเข้าไปแทรกแซงตลาด ด้วยการไปตั้งแผงค้าในตลาดสด หรือในชุมชนโดยตรงให้ประชาชนซื้อสินค้าจึงได้ผลดี

แต่ปัจจุบันมีระบบการค้าส่ง ค้าปลีกเข้ามาแข่งขันกันรุนแรง ร้านสะดวกซื้อมีทุกหัวถนน ช่วยตัดระบบคนกลางไป ปัญหากักตุนสินค้าเพื่อปั่นราคาเกิดขึ้นน้อยลง เพราะกลไกตลาดที่มีการแข่งขันสูง หากสินค้าจะแพงก็แพงขึ้นจากต้นทุนกดดัน มากกว่าเกิดจากการกักตุนและปั่นตลาด

การแก้ไขปัญหาจึงไม่อาจแก้ไขแบบเดิมๆ ได้ เมื่อสภาพแวดล้อมทางธุรกิจและหลายๆ อย่างได้เปลี่ยนแปลงไป โครงการธงฟ้ายังต้องไปขอตั้งเคาน์เตอร์ในห้างสะดวกซื้อ เพื่อแทรกแซงตลาด

ตอนนี้ต้องกลับมานั่งคิดว่า คนที่มีหน้าที่ดูแลแก้ไขปัญหา ยังคงคิดแบบเดิมๆ ทำแบบเดิมๆ ซึ่งล้วนแต่เป็นมุขเดิมๆ ทำให้การแก้ไขปัญหาทำไม่ได้ตรงจุด เมื่อเสียงร้องจากประชาชนดังขึ้นว่าของแพง ก็คิดว่าประชาชนคิดกันไปเอง

ดิฉันไม่อยากจะลงไปในรายละเอียดของการเก็บตัวเลขเงินเฟ้อของกระทรวงพาณิชย์ เพราะมันเป็นรายละเอียดและเทคนิค ยากที่คนทั่วไปจะเข้าใจได้ แต่ค่าครองชีพของประชาชนนั้นเพิ่มขึ้นจริง แม้เงินเฟ้อจะไม่สูงขึ้นก็ตาม

ราคาสินค้าที่เพิ่มขึ้นชนิดละบาทสองบาท ข้าวแกงราคาเพิ่มขึ้นจานละ 5-10 บาท ค่าทางด่วน 5-10 บาท ค่ามอเตอร์ไซค์รับจ้าง5-10 บาท รวมๆ แล้วต้นทุนการดำรงชีวิตเพิ่มขึ้นเดือนละเป็นหลักร้อย บางคนเป็นหลักพันบาท แล้วแต่พฤติกรรมการดำรงชีวิตของแต่ละคน แต่ยืนยันว่าเพิ่มขึ้นแน่นอน แม้ตัวเลขเงินเฟ้อที่กระทรวงพาณิชย์จะแถลงออกมาต่ำกว่าความเป็นจริงก็ตาม

ป่วยการที่จะไปต่อล้อต่อเถียงเรื่องนี้ เพราะความจริงอย่างไรก็คือความจริง เพียงแต่การไม่ยอมรับความจริง ก็จะทำให้การแก้ไขปัญหาทำได้ยากขึ้น

หากคิดในแง่ดี แบบพวกโลกสวย รัฐบาลอาจจะแก้ไขปัญหาแบบเซน คือ การปล่อยวางให้ปัญหาคลี่คลายไปด้วยตัวเอง อันนี้ดิฉันไม่ได้เสียดสี แต่อาจจะเป็นการบริหารแบบนี้ก็เป็นได้

ที่ยกตัวเลขเงินเฟ้อต่ำกว่าค่าครองชีพจริงขึ้นมาพูดนี้ ก็เพราะเห็นว่าบริษัทเอกชนหลายแห่ง มักจะนำเอาตัวเลขเงินเฟ้อไปเป็นส่วนในการพิจารณาเพิ่มผลตอบแทนแก่พนักงาน บางแห่งจะขึ้นเงินเดือนเท่าเงินเฟ้อ

ปีนี้หากตัวเลขเงินเฟ้อของกระทรวงพาณิชย์ขยายตัว 23% และเอกชนขึ้นเงินเดือนเท่าเงินเฟ้อ มีหวังพนักงานคงจะประท้วง เพราะค่าครองชีพสูงขึ้นมาก แต่เงินเดือนขึ้นไม่ทันรายจ่าย

ทางด้านผู้ใช้แรงงานก็เห็นส่งสัญญาณความไม่พอใจในค่าจ้างขั้นต่ำวันละ 300 บาทแล้ว เนื่องจากเงินที่ได้เพิ่มนี้ ถูกราคาสินค้าที่ขึ้นราคาตามมาดูดไปหมด กำเงินมากขึ้นไปซื้อของได้เท่าเดิม จึงอยากเรียกร้องค่าจ้างขั้นต่ำเพิ่มอีก

แต่เที่ยวนี้ดิฉันว่า จะเรียกร้องค่าแรงเพิ่มอีกคงจะยากค่ะ ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้ราคาสินค้าเพิ่มขึ้นอย่างพรวดพราดนี้ เป็นเพราะนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาททั่วประเทศด้วย

ดิฉันไม่ได้ต่อต้านการขึ้นค่าแรง แต่ต่อต้านการอ่อนแอของรัฐในการควบคุมดูแลราคาสินค้าในประเทศ ต้นทุนขยับเพียงไม่กี่สตางค์ แต่ขึ้นราคาสินค้าครั้งละ 5 บาท โดยที่หน่วยงานรัฐทำตาปริบๆ

สัปดาห์หน้า คุณอรุณ จิรชวาลา จะกลับมาพบคุณผู้อ่านเช่นเดิม ท่านคงจะมีเรื่องราวจากต่างแดนมาเล่าให้ฟัง ติดตามกันได้ในเงินเงินเงิน สัปดาห์หน้า สวัสดีค่ะ