ยามเมื่อฝนพรำ

โดย...ทวีชัย ธวัชปกรณ์

พิรุณที่โหมกระหน่ำในช่วงเวลาเลิกงานของทุกๆ วัน จนคล้ายว่ามีเทวดาตั้งนาฬิกาเอาไว้

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ใครหลายๆ คนเลือกที่จะหยุดเพื่อรอคอยเวลา เวลาที่สายฝนจากฟ้าจะหมดไป เวลาที่สามารถเดินทางกลับบ้านได้โดยไม่เปียกปอน แต่ก็กลับมีใครอีกหลายๆ คนเลือกที่จะฝ่าห่าพิรุณที่โหมกระหน่ำลงมา เพียงเพื่อรีบเร่งเดินทางไปให้ถึงจุดหมาย จุดหมายที่อาจจะมีใครสักคนรอคอยเราอยู่ บางคนก็ใช้ช่วงเวลาดังกล่าวทำงานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อฆ่าเวลา บางคนที่เหนื่อยล้ากับหน้าที่การงาน ก็หยุดหลับพักผ่อนเพื่อเอาแรง

ถึงแม้ว่าสายฝนที่ตกโปรยปรายจะสร้างความรำคาญใจให้กับใครไม่น้อย แต่หากมองในมุมที่ดี สายฝนอาจจะช่วยให้เราได้เห็นมุมมองใหม่ๆ เห็นอิริยาบถใหม่ๆ ของเพื่อนร่วมทางในสังคมแห่งการเร่งรีบแห่งนี้ หรือแม้แต่เราอาจจะมีช่วงเวลาเพิ่มให้กับใครอีกสักคนที่ติดฝนด้วยกัน