ต้องแก้ก่อนวิกฤต

สถานการณ์ในขณะนี้รัฐบาลต้องยอมรับว่า ในทางเทคนิคแล้ว เศรษฐกิจไทยกำลังเข้าสู่ภาวะถดถอย หลังจากอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจติดลบติดต่อกัน 2 ไตรมาส และการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดขาดดุลต่อเนื่องจนเกือบถึง 1% ของอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจเข้าไปแล้ว

สิ่งสำคัญที่กำลังคุกคามเข้ามาใกล้ตัวคนคือการบริโภคส่วนบุคคลจนทำให้หนี้ครัวเรือนของคนในชาติทะยานขึ้นมาสูงเกินกว่ารายได้ ซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากการกระตุ้นผ่านมาตรการของรัฐบาล ที่แม้ขณะนี้จะยังไม่ออกฤทธิ์ แต่ถ้าปล่อยเวลาออกไปไม่ช้าไม่นาน ปัญหาหนี้ท่วมหัวจะระบาดออกไปทั่วหัวระแหง

วิกฤตที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่หัวหน้ารัฐบาล และหัวหน้าทีมเศรษฐกิจจะต้องขบคิด และหาทางแก้ก่อนที่วิกฤตจะบานปลายออกไปจนกระทบต่อประชาชนในวงกว้าง

รัฐบาลต้องยอมรับความจริงว่า ศักยภาพของประเทศไทยเศรษฐกิจควรมีอัตราการเติบโตได้ไม่ต่ำกว่า 4.5% เพราะองค์ประกอบหลักในเชิงโครงสร้าง ทั้งด้านการลงทุน การส่งออก การผลิตของไทยควรดีขึ้น ตามภาวะเศรษฐกิจของสหรัฐ และญี่ปุ่น ที่ฟื้นตัวดีขึ้น

แต่ในความจริงถึงตอนนี้ ข้อมูลทางเศรษฐกิจโดยรวมต่างชะลอตัวเหมือนกันหมดแทบทุกรายการ หากปล่อยให้ยืดเยื้อออกไปโดยไม่มีมาตรการแก้ไขอย่างทันท่วงที ประเทศไทยจะเสียโอกาส และสูญเสียขีดความสามารถในการแข่งขัน

ดังนั้น รัฐมนตรีเศรษฐกิจทุกกระทรวงต้องตระหนักในเรื่องนี้ และต้องหาทางรับมือกับภัยที่กำลังรุกคืบมาถึงอย่างเร่งด่วน

วิกฤตการณ์เป็นปรากฏการณ์ที่ผิดปกติ จำเป็นต้องมีการแก้ไขโดยผู้นำที่มีคุณสมบัติพิเศษ สามารถจะเผชิญกับวิกฤตและแก้ปัญหาวิกฤตได้อย่างทันท่วงที และต้องมีความกล้าหาญในการตัดสินใจแก้ปัญหา

ผู้นำที่ดีมีความสามารถจะต้องมีการศึกษาข้อมูล ดูความเป็นไปได้ของวิกฤตที่จะเกิดขึ้นในระยะใกล้ ระยะกลาง และระยะยาว ความสามารถในการดักปัญหานี้ จะทำให้มีความพร้อมในการแก้ปัญหาวิกฤต

ถ้าการส่งออกที่เป็นเสมือนอาวุธสำคัญของประเทศติดขัด รัฐบาลต้องลงมือหาทางขบคิดแนวทางแก้ไขอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีและข้าราชการกระทรวงพาณิชย์และเอกชนไปแก้ไขเอาเองแต่เพียงฝ่ายเดียว ทุกองคาพยพจะต้องกระโดดลงมาร่วมแก้ไขแบบบูรณาการ

ประเด็นที่ต้องช่วยกันขบคิดคือ รัฐบาล หัวหน้าทีมเศรษฐกิจ ได้ตระหนักและมีการหาทางสกัดกั้นปัญหาที่กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤตแล้วหรือยัง