ขั้นตอนที่จำเป็น

ที่ผ่านมาปัญหาการให้บริการรถเมล์มักจะถูกละเลย หรือให้ความสำคัญกับการรอให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเสนอแนวทางวิธีแก้ไขปัญหาขึ้นมาให้พิจารณา

แต่สำหรับนายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ รมว.คมนาคม กลับให้ความสนใจถึงกับมอบหมายให้ข้าราชการระดับ 9 ขึ้นไป นั่งรถเมล์มาทำงานเป็นเวลา 1 เดือน แทนการขับรถยนต์หรือนั่งรถยนต์ประจำตำแหน่งมาทำงาน

นอกจากนี้ ยังมีการทำการให้ผู้บริหารโหวตสายรถเมล์ที่ควรปรับปรุงมากที่สุด 5 ลำดับจนเป็นที่ฮือฮา เพราะผลออกมาตรงใจหลายคนที่เคยใช้บริการรถเมล์สาย 8

วันรุ่งขึ้น นายชัชชาติยังลงทุนนั่งรถเมล์สาย 8 และสอบถามกับกระเป๋ารถเมล์ถึงสาเหตุของการกลายเป็นรถเมล์ที่ให้บริการยอดแย่ที่สุดว่ามาจากระบบการให้สัมปทานที่ทำให้บรรดารถเมล์ร่วมต้องวิ่งแข่งกันเพื่อแย่งผู้โดยสาร เพราะคนขับรถและกระเป๋าไม่มีเงินเดือน มีแต่รายได้จากการเก็บค่าโดยสารอย่างเดียว

สุดท้ายนายชัชชาติก็หารือกับผู้ประกอบการรถเอกชนร่วมบริการขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) โดยอาจจะมีการเปลี่ยนรูปแบบจากการให้สัมปทานมาเป็นการว่าจ้างเดินรถ

จะเห็นได้ว่า นายชัชชาติได้ดำเนินการเรื่องการให้บริการรถเมล์อย่างเป็นระบบ มีขั้นตอนที่ชัดเจน ไม่ได้ปล่อยให้ผู้บริหาร ขสมก.รายงานมาอย่างเดียว แต่มีการลงไปคลุกกับปัญหาโดยตรง จนนำมาสู่การแก้ไขปัญหา

ในเมื่อปัญหาที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นปัญหาเล็กๆ นายชัชชาติยังให้ความสำคัญ เพราะรู้ว่าสำคัญต่อการขนส่งคนส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯ และมีการใช้กระบวนการขั้นตอนที่ชัดเจนอย่างเป็นระบบเข้ามาดูแลแก้ไขได้

โครงการสาธารณูปโภคพื้นฐานต่างๆ รมว.คมนาคม ก็น่าจะใช้กระบวนการขั้นตอนและระบบข้างต้นมาดำเนินการด้วย โดยเฉพาะศึกษาดูความเหมาะสม ก่อนที่จะกู้เงิน 2 ล้านล้านบาทให้คนไทยต้องเป็นหนี้ไปอีก 50 ปีเช่นเดียวกัน

โดยเฉพาะโครงการรถไฟความเร็วสูง (ไฮสปีดเทรน) ที่ยังไม่มีการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการในแต่ละเส้นทางในการขนส่งผู้โดยสาร รวมทั้งการขนส่งสินค้าที่แทบจะไม่มีไฮสปีดเทรนประเทศไหนทำมาก่อน

ซึ่งแตกต่างจากการลงทุนสร้างถนน 4 เลน และทางรถไฟรางคู่ ที่มีการสำรวจและศึกษามานานถึงความจำเป็นที่จะต้องก่อสร้าง และไม่มีความซับซ้อนเท่าไฮสปีดเทรน

การลงมือสำรวจ การศึกษาดูความคุ้มค่าคุ้มทุนก่อนจะกู้เงิน 2 ล้านล้านบาท จึงมีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าการนั่งรถเมล์สำรวจและแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น