กีฬาสร้างชาติ

ความสำเร็จของ “น้องเมย์” รัชนก อินทนนท์ ที่สามารถคว้าแชมป์โลกแบดมินตันจากเวิลด์ แชมเปียนชิพ 2013 เป็นการจุดประกายและสร้างการตื่นตัวในวงการกีฬาบ้านเราอย่างใหญ่หลวง

ขณะเดียวกัน ความสำเร็จที่ได้มาก็ชวนให้ค้นหาคำตอบตามมาอีกมากมาย เป็นต้นว่า ประวัติศาสตร์ที่เธอสร้างมีแรงสนับสนุนจากปัจจัยใด แรงบันดาลใจก่อนถึงเส้นชัย เธอได้มาด้วยหัวใจหรือกำลังใจจากใครเป็นสำคัญ และจะขับดันสิ่งเหล่านี้ให้เกิดประวัติศาสตร์ซ้ำในชาติเราได้อีกอย่างไร

แน่นอนที่สุด ตัวเธอมีพรสวรรค์มากล้นอยู่เต็มเปี่ยมอย่างมิต้องสงสัย การเป็นนักกีฬาหญิงไทยคนแรก และอายุน้อยที่สุดที่ได้แชมป์โลก จะกล่าวเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ แต่ควรยกเธอเป็นสุดยอดหญิงไทยใน พ.ศ.นี้

อย่างไรก็ดี หากจะเปลี่ยนความภาคภูมิใจของคนไทยทั้งชาติ เพื่อสร้างคุณูปการต่อวงการกีฬา น่าชวนคิดว่า เราควรนำความสำเร็จระดับโลกในครั้งนี้มาร่วมสร้างชาติด้านกีฬาให้เป็นจริงได้อย่างไร

ประการหนึ่ง หน่วยงานภาครัฐหรือรัฐบาล ควรเป็นเจ้าภาพรวบรวมประเด็นและทบทวนโจทย์ที่เป็นอุปสรรคขวางกั้นการพัฒนาวงการกีฬา ซึ่งเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมของมนุษยชาติ ไยถึงต่ำเตี้ยเรี่ยราดอยู่แค่ระดับภูมิภาค

ประการต่อมา ภาคเอกชน ซึ่งที่ผ่านมามีส่วนอย่างสำคัญในการส่งเสริมและสนับสนุนกีฬาแทบทุกประเภทให้ประสบความสำเร็จ จะทำอย่างไรให้เกิดการร่วมไม้ร่วมมือกับภาครัฐในการผลักดัน ส่งเสริมและสนับสนุนวงการกีฬาบ้านเราให้พัฒนาอย่างก้าวกระโดดจริงๆ จังๆ สมกับคำติดปากที่ว่า คนไทยไม่แพ้ชาติใดในโลก

เบื้องหลังความสำเร็จของน้องเมย์จากโรงเรียนสอนแบดมินตันบ้านทองหยอด ก็เป็นอีกประสบการณ์ล้ำค่าที่ควรเป็นกรณีศึกษาสำหรับการยกระดับกีฬาบ้านเรา เพื่อแปลงเป็นนโยบายให้เป็นความสุขร่วมกันของคนไทย ไม่ว่าจะเป็นกีฬาประเภทใดก็ตาม

กล่าวอย่างถึงที่สุด ชัยชนะจากการแข่งขันกีฬาไม่ว่าเวทีใด สิ่งที่ได้มาและเป็นความสำเร็จสูงสุดของมนุษย์นั้นก็คือ สปิริต ซึ่งเป็นพลังแฝงเร้นในจิตวิญญาณผู้ชนะที่น่ายกย่อง

ดังนั้น แนวนโยบายที่ชัดเจน สามารถสานฝันผู้สนใจกีฬาให้เป็นรูปธรรมได้ ไม่ใช่ต่างคนต่างทำ หรือแห่เชิดชูความสำเร็จกันเป็นคราวๆ ไป

แชมป์ประเทศไทยอยู่ไม่ไกล หากนำคุณค่าความสำเร็จมาแปลงฝันให้เป็นจริงในทุกครั้งไป