เวลาของอาเซียนต้องมาถึง
หนังสือพิมพ์บิสซิเนส มิร์เรอร์ ในฟิลิปปินส์ ยังคงให้ความสนใจกับการประชุมสุดยอดอาเซียนซัมมิต ซึ่งเพิ่งจบลงที่ประเทศเวียดนาม เจ้าภาพปัจจุบัน
เป็นที่น่าเสียดายว่า การประชุมดังกล่าวจบลงโดยไม่มีความชัดเจนจากอีก 9 ประเทศเพื่อนบ้านของพม่า ว่าการเลือกตั้งทั่วไปครั้งใหญ่ของพม่าในปลายปีนี้ จะมีความน่าเชื่อถือได้มากน้อยเพียงไร และอาเซียนจะสามารถทำให้โลกเชื่อมั่นในการเลือกตั้งครั้งนี้ได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้ท่าทีจาก 10 ประเทศอาเซียน มีเพียงการส่งสัญญาณบางประการว่า จะพิจารณาประเด็นเรื่องสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตยในพม่า หลังจากที่ลงนามในกฎบัตรอาเซียน และจัดตั้งกลไกสิทธิมนุษยชน ทว่านับตั้งแต่บัดนั้นมากลับแทบไม่มีความคืบหน้าในเรื่องดังกล่าวให้เห็น
หลังสิ้นสุดการประชุมที่กรุงฮานอย แถลงการณ์ของประเทศเจ้าภาพระบุเพียงว่า
“เราขอย้ำความสำคัญของกระบวนการปรองดองในพม่า และการจัดการเลือกตั้งอย่างเสรี ยุติธรรม และครอบคลุม ซึ่งจะนำไปสู่เสถียรภาพและการพัฒนาในพม่า”ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับตรงกันข้าม พรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย (เอ็นแอลดี) ของ อองซานซูจี เลขาธิการพรรค ได้บอยคอตไม่ร่วมลงเลือกตั้ง และสิ่งที่เลขาธิการอาเซียน สุรินทร์ พิศสุวรรณ ทำได้ก็มีเพียงการขอให้ทุกฝ่ายอดทนเท่านั้น
ทว่าสำหรับอีกหลายคนที่เกี่ยวข้อง ความอดทนกำลังจะหมดลง และแม้แต่ในกลุ่มผู้นำอาเซียนเอง ก็เริ่มมีความไม่พอใจเช่นกัน อาทิ สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และไทย ที่มีการกระทุ้งพม่าไม่ให้การเลือกตั้งเป็นเพียงละครที่ทำให้อาเซียนต้องขายหน้าไปด้วย
อย่างไรก็ดี ดูเหมือนว่าพม่าจะโชคดีที่เป้าความสนใจกลับพุ่งไปที่สถานการณ์ทางการเมืองในไทยแทน แต่ไม่ว่าช้าเร็ว ก็ต้องถึงเวลาของพม่า ซึ่งเป็นที่หวังว่าการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงจะมาถึงโดยสันติ เช่นเดียวกับที่ซูจีเคยกล่าวไว้ว่า
“เวลาของพวกเราจะมาถึงแน่”
