ขอบฟ้าคนละฟาก

แล้วเราจะผ่านมันไปได้ สักวันก็ลืม

ผมปลอบใจตัวเองด้วยคำคำนี้เสมอ แม้ว่าระหว่างนั้นบางอย่างอาจทำให้น้ำตาตกใน

กว่าจะเข้มแข็ง ผมเจ็บซ้ำๆ และความจริงก็คือ หากเสี้ยวนาทีไหนมาสะกิดใจเหตุการณ์คราวนั้นก็เหมือนจะไม่เคยจางหายไปได้เลย เพียงแต่ไม่รู้สึกเจ็บแล้วเท่านั้นเอง

เธอคนนั้น...ปฏิเสธไมตรีของชายคนหนึ่งด้วยความว่างเปล่า

ในเมื่ออีกหลายตัวเลือก หรือที่เธอเลือกแล้ว มีพร้อมสำหรับเธอ และเธอก็หวังจะให้เป็นอย่างนั้น ปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ทำให้ผมไม่ใช่คนเดิมในสายตาของคนรอบข้าง

ซึ่งผมเองก็เลือกที่จะกลืนน้ำตาลำพัง แล้วปล่อยเธอไป เจ็บตั้งแต่ยังไม่ได้รักด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็ไม่มีวันหันมามอง

โลกนี้มักมีซอกเล็กๆ ที่โหดร้ายเสมอ

ในขณะที่อีกคนหนึ่ง ซึ่งรายล้อมไปด้วยศรัทธาของศิษยานุศิษย์ เขาผลิตซ้ำเรื่องราวในอดีตให้กับตัวเองขึ้นมาใหม่ แล้วจัดอีเวนต์ความศรัทธาสร้างจุดขายด้วยปาฏิหาริย์แห่งอรหันต์

ทุกครั้งที่เขาไปมหกรรมทำบุญที่ทีมงานเขาเนรมิตขึ้นมาเอง เขาพิถีพิถันจัดขบวนรถนำประดิษฐ์ความอลังการเพื่อตอกย้ำให้ชาวบ้านผู้ไร้หลักยึดเหนี่ยวจิตใจตื่นตากับภาพความยิ่งใหญ่ที่ได้สัมผัส

บางคนขนลุกเกรียวก้มกราบด้วยเห็นแล้วถึงอิทธิฤทธิ์อรหันต์แบบหรูหรา แล้วพร้อมใจกันเปล่งด้วยน้ำตาว่า “สาธุ”

กระบวนการจัดการบางอย่างหลังองค์พระแก้วมรกตไร้มลทินผสมผงหิน เงินหลักสิบล้านหว่านพรั่งพรูตั้งแต่ผู้ใหญ่ในพื้นที่ยันชั้นผู้น้อย

ตัวเลขในบัญชีธนาคารวิ่งเล่นกันด้วยความเพลิดเพลิน รถยี่ห้อดังไหลเข้าไปโฉบสมรรถนะวิ่งกันขวักไขว่

ทีมงานการตลาดและประชาสัมพันธ์ส่วนตัวฉายภาพธรรมโอวาทตีสนิทกับพระอินทร์ กราบแทบเท้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้อย่างนิยาย แต่แน่นอนว่าธนบัตรที่ได้กลับมาจากอุตรินั้น คุ้มค่ากับจินตนาการหลอนลวง

นานวันเข้า เขากลับหลงอรหันต์ตัวเองว่าเป็นเรื่องจริงจนกู่ไม่กลับ ทีมออร์แกไนซ์แต่ละคนบ้างก็สั่งเพชรนิลจินดาเข้าตู้เซฟ บ้างค่อยๆ เก็บเศษทองสะสมในกล่องหัวเตียง ส่วนเขาค้นพบวิธีทำธุรกิจโดยไม่จำเป็นต้องจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับโลก

...ใช้แค่เครื่องนุ่งห่มก็พอ

ความศรัทธาของแต่ละคนไม่ควรถูกลบหลู่ต่อสาธารณะ แต่กระบวนการสร้างความศรัทธาแบบหลงอุตรินั้น สักวันต้องพังลงด้วยความปลอมของมันเอง

ภาพการแสดงอันเปี่ยมด้วยศรัทธาสักการะให้เห็นถึงความบูชาพระศาสนา ทีมงานและตัวเขาอาจจะหลุดไปถึงชาติหน้าแล้ว ความมั่งคั่งบนบาปกรรมไม่ได้ปลิดปลิวถึงผิวหนังสำนึกด้วยซ้ำไป ตั้งมั่นกับสโลแกน “ชาตินี้ต้องสบาย”

สังคมสงสัย ภายใต้จีวรปิดทองนั้นมีเงินร้อยล้านซ่อนอยู่ในหลายกัณฑ์เทศน์ใช่หรือไม่ ผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานกำลังตระหนกหลับไหลตอบไม่ได้อยู่ ณ สวรรค์ชั้นไหน

แล้วเราจะผ่านมันไปได้ ...เพื่อที่วันหนึ่งเมื่อย้อนกลับมาถามถึงอรหันต์ เราอาจพบว่าสมมติแห่งปาฏิหาริย์ก็เหมือนนโยบายประชานิยม

เหมือนกับที่อดีตผู้นำประเทศของไทยคนหนึ่งตั้งตนเป็นศาสดาแห่งประชาธิปไตย เขามีทีมงานสร้างภาพอันเป็นไอดอลให้อรหันต์ได้เลียนแบบ

เก็บเล็กผสมน้อยกับความเลื่อมใส ติดแบรนด์ให้ตัวเอง “รวยแล้วไม่โกง” ให้กับคนที่ไม่เคยจับเงินหมื่นหลงไปในวาทะอย่างหัวปักหัวปำ

จริงอยู่ เขาเคยเป็นความต้องการของประชาชน ใจที่ได้กลับมาจากชายบ้านก้าวข้ามผ่านวิธีการใช้เงินหว่านลงในพื้นที่รากหญ้าไปแล้ว

เขาผลิตซ้ำเรื่องราวในอดีตให้กับตัวเองขึ้นมาใหม่ เขากลายเป็นนักเขียนนิยายดราม่าจินตนาการล้ำลึกซ่อนเงื่อนปมหลายชั้น มีผู้หลงใหลติดตามเป็นแฟนคลับนับล้าน อาศัยช่องว่างธรรมชาติของคนที่ลืมง่ายให้ค่อยๆ สงสารน้ำตาซึมกับนกขมิ้นผู้อ่อนแอถูกรังแกจากยักษ์ร้าย

ติดอยู่เพียงอย่างเดียวว่า หากจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์อภิมหาซุกในอดีตให้ได้นั้น ก็ต้อง...นิรโทษกรรม

แปลกแต่จริง ทุกคำพูดของเขาพร้อมจะมีแฟนานุแฟนเชื่อโดยปราศจากข้อสงสัย

ภาพการแสดงอันเปี่ยมด้วยศรัทธาสักการะให้เห็นถึงความบูชาประชาธิปไตย ทีมงานและตัวเขาอาจจะหลุดไปถึงชาติหน้าแล้ว ความมั่งคั่งบนบาปกรรมไม่ได้ปลิดปลิวถึงผิวหนังสำนึกด้วยซ้ำไป ตั้งมั่นกับสโลแกน “ชาตินี้ต้องสบาย”

ภายใต้ความขัดแย้ง ตัวเลขทางบัญชีธนาคารของผู้ที่ยังจงรักภักดีรับใช้เขาไหลแรงกว่าฤดูน้ำหลากในแม่น้ำเจ้าพระยา

สังคมสงสัย นโยบายที่เอื้อให้หาเปอร์เซ็นต์จากการคอร์รัปชั่นได้นั้น ประชาชนได้อะไร

สักวันหนึ่งเราจะผ่านมันไปได้ อีก 50 ปีข้างหน้า เมื่อเราย้อนกลับมา เราอาจจะมีคำถามว่าทำไมต้องเกิดมาใช้หนี้ที่ไม่ได้ก่อ แล้ววันนั้นเราจึงจะพบคำตอบว่าเพราะใคร

ผมคิดว่าความขัดข้องเป็นเงื่อนไขสำคัญอย่างยิ่ง ในขบวนการสร้างให้คนกลายเป็นอรหันต์ อาจจะเป็นเพราะฐานะครอบครัวที่ยากจน หรือการมองเห็นถึงช่องโหว่ของศาสนาจนนำไปสู่เมกะโปรเจกต์พุทธพาณิชย์ ซึ่งแน่นอนกว่าจะมาได้ถึงขนาดนี้ ...ต้องมีทีมงาน

เช่นเดียวกัน หากจะทำให้ความนิยมยังอยู่ หากต้องการรักษาอำนาจต่อรองของตัวเองไว้ หากยังไม่รู้จักพอ การจะตักตวงผลประโยชน์ของชาติเข้ากระเป๋าตัวเองให้มากที่สุด ก็ต้องควบคุมระบบบริหาร ตุลาการ และนิติบัญญัติให้ได้ มาได้ไกลขนาดนี้ เสียเงินไปมากมายมหาศาล...ต้องมีทีมงาน

แต่กับผม ที่ต้องยอมเจ็บตั้งแต่ยังไม่ได้รักด้วยซ้ำ ใครจะมองอย่างไร ไม่สำคัญเท่ามันเกิดอะไรขึ้นในความรู้สึก

นานมากแล้วที่น้ำตาของผมไม่ได้ไหลออกมาเพราะความผิดหวังเรื่องรัก แต่มันก็ไม่ใช่หลักประกันในอนาคต

แม้ไม่อยากจะจากลา แต่เมื่อเธอมีคนที่รักอยู่แล้ว ผมขอที่จะเจ็บ เพราะถ้าหากเป็นผม ผมก็คงไม่อยากให้ใครมากระชากคนที่รักไปจากอก

รักที่ผ่านไปทุกครั้ง ผมสลักความทรงจำไว้ทุกแห่งในลมหายใจ

ทรามเชยเคยฆ่าอสูรด้วยแก้มนวล