เศรษฐกิจกีฬา (ตอน 2)

ในด้านการสาธารณสุข หากรัฐส่งเสริมให้เอกชนลงทุนกับกิจการกีฬา ย่อมต้องดีกว่าปล่อยให้เอกชนลงทุนสร้างผับ สร้างไนต์คลับให้คนไปเสี่ยงต่อสุขภาพ และถ้ามองในมิติของความสุขต่อผู้ใช้บริการ หากปรับทัศนคติที่เป็นบวกต่อการเล่นกีฬาได้ ลูกค้าสถานบริการกับผู้เล่นกีฬาก็อาจได้รับความพึงพอใจที่ใกล้เคียงกัน แถมไม่ต้องมีปากเสียงในครอบครัวด้วย

ถ้ายิ่งทำให้ความสุขที่ซื้อได้นี้มีราคาถูกและมีคุณภาพมากขึ้นไปอีก สถานบริการด้านกีฬาของรัฐและเอกชนก็จะดึงดูดคนจำนวนมากให้เข้าไปมีกิจกรรมร่วมกัน

การที่มนุษย์เราได้อยู่ในพื้นที่ทางสังคมพร้อมๆ กับคนอื่นอย่างมีตัวตน นับได้ว่าเป็นความสุขอีกอย่างหนึ่ง...ความสุขที่ได้อยู่ในสังคม

วัยรุ่นและวัยไม่รุ่นหลายคนพอใจกับการนัดกันไปเดินห้าง ดูของหรือไปนั่งร้านกาแฟ ไม่ใช่แค่เพราะมันเย็นดี แต่เพราะต้องการมีกิจกรรมร่วมทำด้วยกัน และรู้สึกสนุกที่ได้เห็นผู้คนต่างๆ ที่ตัวสนใจ เดินผ่านไปมาด้วย

คนจำนวนหนึ่งเข้าสถานที่ออกกำลังกายเพื่อไปเจอคนต่างเพศ ที่อย่างน้อยก็ดูแลสุขภาพตนเองแบบเดียวกัน

ในด้านมิติเศรษฐกิจ ถ้าผู้คนจับจ่ายเพื่อสร้างสุขภาพกันสม่ำเสมอและถ้วนหน้าทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ มีคนแวะเวียนมาออกกำลังกายทุกช่วงเวลา ทุกฤดูกาลแล้ว ย่อมมีพลังหมุนเศรษฐกิจ

ที่ทั้งเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เป็นมิตรต่อบรรยากาศท่องเที่ยว เป็นมิตรต่อบรรยากาศลงทุน เป็นมิตรต่อชุมชน...และน่าจะเป็นมิตรต่อการพัฒนาเมืองในด้านสำนึกและวินัยอยู่พอประมาณ

รัฐบาลท้องถิ่นจึงน่าจะตั้งกติกาภาษีโรงเรือนที่ช่วยเอื้อต่อสถานออกกำลังกายเหล่านี้ เพื่อให้แต้มต่อทางการลงทุนที่ถือได้ว่าเป็นมิตรต่อสุขภาพของชุมชนที่ท่านดูแล

รัฐบาลกลางอาจออกมาตรการส่งเสริมการลงทุนด้านการออกกำลังกาย และจัดสรรงบอุดหนุนส่งเสริมธุรกิจทำนองนี้อย่างต่อเนื่อง เพื่อทำให้กิจการเหล่านี้สามารถดำรงอยู่อย่างเข้มแข็ง และถ้าเรายอมรับได้เสียทีอย่างออกหน้าออกตาว่าแดดและอากาศร้อนของไทยไม่ถูกโฉลกกับคนชั้นกลางเอาเสียเลย ดูจากโฆษณาสินค้าสารพัดที่ช่วยทำให้แดดไม่ทำร้ายผิวหนังนั้น กระหน่ำขายดีตลอดกาล ดังนั้น เป็นธรรมดาที่ช่วงสายกับบ่ายจึงไม่ได้เห็นคนชั้นกลางเล่นกีฬากลางแจ้งสักคน แต่จะออกมากันยามเย็น ยามค่ำ

สถานออกกำลังกายของรัฐมีไฟส่องสว่างที่หลวงช่วยแบกรับไว้อยู่ก็จริง แต่สำหรับคนชั้นกลางที่จะได้มีเวลาพาครอบครัวมาออกกำลังกายนั้น แสงที่มีอยู่ยังไม่พอหรอกครับ เพิ่มแสงส่องสว่างเข้าไปน่าจะปลอดภัยกว่า เล่นกีฬาย่อมต้องมองเห็นลูกบอล มองเห็นอุปกรณ์ได้ชัด ไม่งั้นจะกลายเป็นได้แต่ที่วิ่งเล่นของเด็ก หรือลานปิกนิกประเดี๋ยวประด๋าว เสียดายค่าก่อสร้างที่น่าจะให้ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจและสังคมได้มากกว่านั้น

ส่วนภาคเอกชนที่ลงทุนเปิดสถานออกกำลังกาย ก็ควรได้รับอัตราค่าไฟฟ้าที่ถูกกว่ากิจการอื่นๆ ในช่วงเริ่มต้นสักระยะที่พอเพียงจะขยายกิจการได้ ไม่ว่าจะค่าไฟฟ้าสำหรับส่องสนาม ค่าไฟฟ้าเครื่องกรองน้ำ สระว่ายน้ำ ค่าพัดลมระบายอากาศ คอร์ตแบดมินตัน ไฟส่องสนามซ้อมมวย แสงสว่างของลานเล่นสเกต หรือถ้าห้างสรรพสินค้าจะจัดให้มีพื้นที่เล่นปิงปอง เล่นโรลเลอร์เบลด เล่นยิมนาสติก ฟุตซอล หรือตะกร้อบนห้าง รัฐก็น่าจะยินดีสนับสนุนให้พื้นที่เหล่านี้ยืนหยัดอยู่ได้ เมื่อเทียบกับพื้นที่เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่อื่นๆ ไม่ใช่ให้ไฟฟรีนะครับ...แค่ให้ไฟถูกลงเฉยๆ

สถานศึกษาไหนที่เปิดให้คนเข้าไปใช้สนามกีฬาของโรงเรียน วิทยาลัย มหาวิทยาลัย ได้อย่างเป็นระบบ ก็น่าจะได้งบอุดหนุนค่าไฟฟ้าจากองค์กรในท้องถิ่นนั้น เพราะประหยัดค่าสร้างสนามใหม่ ยิ่งถ้าอุดหนุนให้มีชั้นเรียนภาคค่ำ เพื่อฝึกอบรมฝีมือและวิชาชีพบนอาคารหรือสอนเทคนิคกู้ภัย สอนศิลปะป้องกันตัว ส่วนในสนามก็เปิดให้คนเล่นกีฬาได้ยามค่ำ จะยิ่งทำให้สถานศึกษาเหล่านั้นมีกิจกรรมตลอดเวลา โรงอาหารก็เปิดจนดึกได้ คนขายข้าวแกงเลือกขายได้นานขึ้น ผู้คนแทนที่จะไปเล่นไพ่ หรือเที่ยวหาเรื่องไม่เป็นเรื่องทำ ก็เข้าสถานศึกษา ถ้าไม่ไปเรียนก็ไปเล่นอะไรสักอย่าง ไปได้ทั้งครอบครัว

ที่ว่ามานี้ เจ้าของสถานที่สามารถเรียกเก็บค่าใช้บริการสนามได้บ้าง เพื่อให้คุ้มค่าดูแลรักษาที่ต้องจ้างพนักงานมาเฝ้าบำรุง ทำความสะอาด หรืออำนวยความปลอดภัย ซึ่งก็น่าจะเป็นที่รับกันได้กรณีคนชั้นกลาง

เศรษฐกิจกีฬา รวมถึงการแกว่งแขนของคนสูงอายุ ลีลาศของอาม่า อากงสารพัด ใครไปเที่ยวสวนจตุจักรหรือสวนลุม หรือทุ่งศรีเมืองยามเช้ามืด จะพบว่ามันมีมุมเศรษฐกิจผุดขึ้นได้ทั้งนั้น

ถ้าเราภูมิใจที่ไทยมีอุตสาหกรรมอาหารที่ยิ่งใหญ่ เราก็คงภูมิใจไม่แพ้กัน ถ้าเรามีอุตสาหกรรมการเผาผลาญแคลอรีอย่างเป็นประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ตามมา