แก้โจทย์ปรองดอง

การที่เราจะพูดถึงเรื่องปรองดองกันโดยเอาแต่วิ่งวนอยู่แต่ประเด็น “ทักษิณ” “เสื้อแดง” เท่านั้นคงจะไม่เพียงพอ แต่เราอาจจะต้องยอมรับกันถึงจุดก่อกำเนิด ซึ่งถ้าจะบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มที่การรัฐประหารเมื่อ 19 ก.ย. 2549 ก็คงจะเป็นการลัดตัดตอนเกินไป เพราะเรื่องที่กล่าวอ้างกันนั้นย้อนไปถึงการบริหารยุครัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร

เมื่อเริ่มจากจุดของการบริหารบ้านเมืองนั้น ก็ไม่ได้จะบอกโดยสรุปเอาเอง หรือทึกทักว่า พ.ต.ท.ทักษิณ และพวกพ้องกระทำการทุจริต ประพฤติมิชอบต่อบ้านเมือง แต่เราจะต้องย้อนกลับไปที่จุดดังกล่าว ซึ่งแน่นอนการอยู่ดีๆ จะพูดว่าย้อนไปที่จุดนั้นคงจะไม่ได้ ก็จะต้องมีการไปดำเนินการกับกฎบทกฎหมายเพื่อให้ไปที่จุดนั้นได้

บรรดาความผิดทั้งหลายที่ได้มีการดำเนินการต่อ พ.ต.ท.ทักษิณ นั้น หากจะให้ย้อนกลับไปเป็นไม่ผิดเลย ก็คงอยู่ดีๆ จะทำเช่นนั้นไม่ได้ เรื่องนี้เชื่อมโยง กับการรัฐประหาร และบรรดาการกระทำทั้งหลายที่ทำให้เกิดมีการพิจารณาเรื่องของ พ.ต.ท.ทักษิณ ดังนั้นก็จะต้องออกกฎหมายให้การดำเนินการดังกล่าวต่อ พ.ต.ท.ทักษิณ ต้องกลับมาเริ่มต้นนับใหม่ ไม่ใช่นิรโทษหายกันไป แต่กลับเข้าสู่กระบวนการที่จำเดิมจะต้องเกิดมีขึ้น หากไม่มีการรัฐประหารเกิดขึ้น

เราคงจะต้องไว้วางใจในกระบวนการยุติธรรม เพราะอันที่จริงไม่ว่าจะภายใต้ภาวการณ์เช่นใด หากตุลาการท่านทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้โอนเอนเอียงเข้าข้างใคร ผลจะต้องออกมาเป็นเช่นกัน หากว่ามีความผิด หรือผลจะต้องออกมาเป็นเช่นเดียวกัน หากว่าไม่มีความผิด ดังนั้นหาก พ.ต.ท.ทักษิณ ผิดจริง ไม่ว่าจะในภาวการณ์ใด ก็จะต้องเป็นผิด

ไม่ใช่เพียงแต่บรรดาผู้ที่ต่อต้าน พ.ต.ท.ทักษิณ หรือผู้ที่ไม่ได้ต่อต้าน ไม่ได้เชียร์เท่านั้นที่จะต้องยอมรับ หากแต่เป็นโดยเฉพาะผู้ที่เชียร์ พ.ต.ท.ทักษิณ และตัว พ.ต.ท.ทักษิณเองด้วย ไม่ใช่ว่าหากตนผิด ผู้อื่นกลั่นแกล้ง หากตนถูก นั่นคือ ถูกต้อง แบบนี้มันเอาแต่ดีเข้าตัว เอาแต่รับชอบ ชั่วคนอื่นเอาไป ผิดเป็นคนอื่นทำ

สำหรับการปิดล้อมทำเนียบรัฐบาลและการปิดล้อมสนามบินก็เช่นกัน การรัฐประหาร การชุมนุมที่ราชประสงค์ การสลายการชุมนุม และการเผาทำลายทรัพย์สิน สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่จะต้องถูกนำมาพิจารณาภายใต้กระบวนการยุติธรรม

การนิรโทษกรรม บางครั้งสามารถทำให้สิ่งต่างๆ ดีขึ้นได้ แต่บางทีการนิรโทษกรรมก็ไม่เป็นผลดีต่อบ้านเมือง โดยเฉพาะในระยะยาว เพราะเราจะไม่ได้เรียนรู้กันว่าอะไรถูก อะไรผิด

หากเข้าใจกันเช่นนี้ได้ ก็พอจะมีหวังปรองดองได้ แต่หากทุกฝ่ายยังจะคิดว่า “กูจะเอาแบบที่กูจะเอา ต้องได้แบบที่กูต้องการ” ก็ “เอวัง” เท่านั้นเอง