คนป่วยของอาเซียน

บอกกันตรงๆ ว่า ณ เวลานี้อาการของประเทศไทยเข้าขั้นโคม่ายิ่งกว่าประเทศใดๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งที่เราเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าทางประชาธิปไตยมากที่สุด

พม่ากำลังจะมีการเลือกตั้งเป็นครั้งแรกปลายปีนี้ แม้จะเป็นการเลือกตั้งหลอกๆ แต่มีเป้าหมายชัดเจน

เวียดนามกำลังเดินหน้าพัฒนาทางเศรษฐกิจเช่นเดียวกัน และลาวที่เดินหน้าพัฒนาตัวเองอย่างไม่หยุดโดยได้รับอานิสงส์จากการก้าวกระโดดของเวียดนาม

อินโดนีเซียกำลังได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำแห่งภูมิภาคพร้อมกับประชาธิปไตยที่เบ่งบานอย่างเต็มที่

และไม่ต้องพูดถึงสิงคโปร์ที่ไปไกลกว่าเขาเพื่อน

ส่วนมาเลเซียตั้งเป้าอีก 10 ปีเท่านั้น จะกระโดดขึ้นไปอยู่ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว

หันมาดูประเทศไทย ประเทศที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภูมิภาคในเรื่องของความเป็นเสรีนิยมประชาธิปไตย และการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ต้องจับตามอง

เกมการเมืองที่เล่นกันป่นปี้ ปัญหาคอร์รัปชัน ปัญหาการไม่รู้จักประชาธิปไตยของประชาชนอย่างเพียงพอ ทำให้เกิดความแตกแยกทางความคิด

เกิดการปะทะกัน ทำร้ายกันตามท้องถนนไม่เว้นวัน เห็นต่างกันไม่ได้

เข้าขั้นสงครามกลางเมืองไปเสียแล้ว...!

เป็นปัญหาที่ทุกประเทศในภูมิภาคต่างจับตามองไม่กะพริบ

เพราะไทยถือว่าเป็นหนึ่งในประเทศเสาหลักของภูมิภาค มีขนาดของจีดีพีใหญ่เป็นอันดับ 2 รองจากอินโดนีเซีย หากเกิดอะไรขึ้นกับไทยจะกระทบต่ออาเซียนไม่น้อย

ทุกวันนี้ผมได้รับคำถามจากเพื่อนๆ ในอาเซียนว่าเกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทย

ก็ได้แต่ตอบไปแบบเข้าข้างตัวเองว่า ให้มองว่าเป็นเส้นทางของการพัฒนาประชาธิปไตยอย่างแท้จริง เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักประชาธิปไตยมากขึ้น

อาจจะมีเจ็บ มีเศร้าปะปนเคล้ากันไป

ไม่มีประเทศใดในโลกที่เกิดการเปลี่ยนแปลงโดยไม่เสียเลือดเสียเนื้อ ไม่เกิดความเสียหายขึ้น

หวังว่าเมื่อเราผ่านวิกฤตการเมืองครั้งนี้ไปได้ ซึ่งผมเองไม่รู้ว่าจะเมื่อไหร่

เข้าใจกับคำว่าผลประโยชน์ของส่วนรวมมากขึ้น

แต่ก่อนอื่น ณ วันนี้เป็นหน้าที่ของรัฐบาลและทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องที่จะต้องจัดการกับปัญหา จัดการกับกลุ่มที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติอย่างหนักแน่น ไม่ย่อท้อ

คิดเสียว่าเราแค่ป่วย ยังไม่ได้สิ้นลม แต่หากยอมถอย ปล่อยให้กฎหมู่ พลังเงิน และความไม่ถูกต้องเข้าครอบงำประเทศ

นั่นสิครับ อาจจะถึงจุดจบประเทศไทย...!