จะเอาอะไรจากปรองดอง

เราท่านคงจะพอทราบกันอยู่ถึงการที่ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ได้บอกไว้ชัดเจนถึงการที่จะดัน พ.ร.บ.ปรองดอง พ.ศ. ... ฉบับที่ตนเองผู้มีปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านนิติศาสตร์ได้ร่างขึ้นมา และบอกด้วยว่าเป็นการร่างแบบคลาสสิก

เรื่องการปรองดองนี่ผมเองก็เขียนถึงไปหลายครั้ง ความเข้าใจของผม ซึ่งสติปัญญาอาจจะน้อยนิดก็คือ การปรองดอง คือ การปรองดอง จะปรองดอง ก็ ปรองดอง การจะออกกฎหมายไม่ว่าจะในลักษณะใด ต่อให้เป็นรัฐธรรมนูญ หรือสถาปนากฎหมายให้สูงใหญ่ยิ่งไปกว่ารัฐธรรมนูญ คนมันจะปรองดองกัน มันก็ปรองดองกัน โดยไม่ต้องมีกฎหมายเหล่านั้น คนมันจะไม่ปรองดองกัน มันก็ไม่ปรองดองกัน ไม่ว่าจะมีกฎหมายออกมากี่ฉบับก็ตาม

ยิ่งคิด พูด และทำ แบบที่ ร.ต.อ.เฉลิม แสดงให้เห็นกันนั้น ยิ่งปรองดองกันไม่ได้ไปใหญ่ ว่ากันง่ายๆ คือ กูเขียนกฎหมายมาแบบนี้ ใครอยากได้ ไม่อยากได้อย่างไร ก็เรื่องของมึง กูสามารถอธิบายได้ว่าทำไมกูถึงเขียน มึงไม่เข้าใจ หรือไม่เอาก็เรื่องของมึง

นั่นเขียนไปแบบเราชาวบ้านพูดกัน แต่คงจะเห็นภาพ ลองคิดดูเพื่อนเรามาพูดกับเราแบบนี้ กูอยากจะปรองดองกันกับมึงนะ แต่กูจะเอาแบบนี้ มึงจะเอาแบบไหนก็เรื่องของมึง พูดแบบนี้เรากับเพื่อนจะปรองดองกันได้ไหม

แต่ว่าก็ว่า พูดกันลูกทุ่งๆ ก็ดีเหมือนกัน กูจะเอาแบบนี้ ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่ถ้าลูกทุ่งไปให้ไกลกว่านี้ บวกความใจนักเลงเข้าไปหน่อย ซึ่งคนส่วนใหญ่เข้าใจว่านักเลงคือ อันธพาล และแถมไปคิดด้วยว่าเป็นเรื่องเจ๋ง แต่ก็ช่างเถอะ เอาเข้าเรื่องเรากัน ลูกทุ่งว่า “กูจะเอาแบบนี้” ใจนักเลงเพิ่มเข้าไปว่า “มึงจะเอาแบบไหน”

เมื่อได้แบบนี้แล้วก็ว่ากันลุ่นๆ ไปเลย ฝ่าย “กู” จะเอาอะไร เสื้อแดงไม่ผิดทั้งเรื่องชุมนุม และเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้อง ใครเผาตึกรามบ้านช่องไม่ผิด ทักษิณต้องได้กลับบ้าน และอะไรอีกต่อมิอะไรก็ว่าไป

ทางฝ่าย “มึง” ซึ่งอาจจะมีหลายๆ “มึง” จะเอาแบบไหนว่าไป พันธมิตรไม่ผิดทุกกรณี การรัฐประหาร และสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการรัฐประหารไม่มีความผิด สั่งยิงประชาชนไม่ผิด และอะไรอีกก็ว่ากันไป

จากนั้นก็คุยกันเรื่องไม่เอา เช่น ไม่ให้ทักษิณกลับมา หรืออะไรอื่นๆ ที่คิดว่าจะไม่เอาก็ว่ากันไป

ถ้าเรื่องเอาเรื่องไหนให้ได้ ก็ให้กันไป เรื่องไหนให้ไม่ได้เอามาถกกัน เรื่องไม่เอาเรื่องไหนที่ให้ได้ ก็ให้กันไป เรื่องไม่เอาเรื่องไหนที่ให้ไม่ได้ ก็เอามาถกกัน จากนั้นค่อยร่างข้อตกลงกันขึ้นมา จะให้เป็น พ.ร.บ. หรืออะไรก็แล้วแต่ เพียงเพื่อเป็นหลักฐานของการที่ได้คุยกันลงตัวแล้วเท่านั้นเอง

มิเช่นนั้น พ.ร.บ.ปรองดอง พ.ศ. ... หรืออะไรก็แล้วแต่ ก็ได้แค่เป็นสัญลักษณ์ ถ้าคิดว่าผ่านสภาฯ แล้วจบ หรือใช้จำนวนคนมาช่วยดันแล้วจบ ลองเอาเรื่องภาคใต้เป็นตัวอย่างดู ที่แล้วมามันจบหรือไม่ แล้วที่คิดว่าจะคุยกัน คิดทำไม ลองพิจารณาดู