ยอมรับความจริง

ค่าเงินบาทที่แข็งค่าขึ้นมากกว่า 6% โดนประโคมว่าเป็นตัวการให้การส่งออกมีปัญหา ออร์เดอร์ลดลง จนทำให้จะต้องมีการปิดโรงงานที่ผลิตสินค้าส่งออกหลายแห่ง

แต่ในการประชุมหารือระหว่างคณะกรรมการนโยบายการเงิน (กนง.) ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) กระทรวงการคลัง และตัวแทนจากสมาคมธนาคารไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย และสภาหอการค้าไทย การหารือผลกระทบของเอกชน ไม่ได้ตีวงล้อมอยู่แค่ค่าเงินบาทอย่างเดียว

เหตุผลหลักที่ทำให้การส่งออกของไทยลดลง เป็นผลมาจากเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าหดตัวลงจากวิกฤตเศรษฐกิจ และการใช้นโยบายค่าเงินอ่อนเพื่อกระตุ้นให้เศรษฐกิจกลับมาเหมือนเดิม

นอกจากนี้ ที่เอกชนอยู่ไม่ไหวมาจากเงินบาทแข็งค่ามาก หรือมาจากปัญหาอื่น อย่างการขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำเป็นวันละ 300 บาททั่วประเทศ ตั้งแต่วันที่ 1 ม.ค.ที่ผ่านมากันแน่

เรื่องนี้ทางตัวแทนภาคเอกชนยืนยันว่า ค่าแรงที่สูงขึ้นมีผลต่อต้นทุนการผลิตถึง 70% ค่าเงิน ดอกเบี้ย และวัตถุดิบ มีผลเพียงแค่ 30%

ดังนั้น เมื่อแจกแจงต้นทุนออกมาแล้ว ผลกระทบต่อการส่งออกอย่างรุนแรงจนทำให้เอกชนอยู่ไม่ได้นั้น มาจากเงินบาทแข็งหรือนโยบายการขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำของรัฐบาลอย่างก้าวกระโดดกันแน่ เป็นเรื่องที่จะต้องออกมาพูดกันให้ชัดเจน

การจะโยนความผิดของเศรษฐกิจทุกสิ่งไปให้กับค่าเงินบาท ว่าเป็นอุปสรรคทำให้การส่งออกข้าวลดลง การส่งออกพลาดเป้าหมาย มีการปิดกิจการมากขึ้น แต่ในด้านผลดีของค่าเงินแข็งค่าที่คนส่วนใหญ่ทั้งประเทศได้ประโยชน์ คือ ทำให้ราคาน้ำมันและเงินเฟ้อต่ำ ไม่มีใครพูดถึง

แน่นอนว่าการที่ค่าเงินแข็งจะไม่ส่งผลดีสำหรับประเทศที่ต้องพึ่งพาการส่งออกเป็นสัดส่วนที่สูง แต่ก็จะต้องมองสองด้าน และควรจะมองปัญหาให้ตรงจุด มีปัญหาที่ไหนต้องแก้ไขที่นั่น ไม่ใช่ส่งไม่ออกโดยที่กระทรวงพาณิชย์ไม่ได้ดำเนินนโยบายเชิงรุกบุกตลาดให้เข้มข้น ก็โยนความผิดให้ค่าเงินบาท แทนที่จะไปพิจารณาปรับกลยุทธ์การส่งออก

หรือการส่งออกข้าวไม่ได้ เพราะนโยบายรับจำนำข้าวในราคาตันละ 1.5 หมื่นบาท สูงเกินราคาตลาด ทำให้ระบายข้าวได้ยาก และโอกาสจะขายได้กำไรหรือเท่าทุนเป็นไปได้ยากอยู่แล้ว ก็โทษว่าที่ส่งออกไม่ได้เพราะเงินบาทแข็งค่า

หากเรายังคงปฏิเสธความจริง การแก้ไขปัญหาไม่มีวันตรงจุด และยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง