กระทิงระทึก

ผมกับเพื่อนอีกคนจอดรถซุ่มตรงทำเลร่มครึ้มแห่งเขาแผงม้า จ.นครราชสีมา ตรงนี้มีทางด่านกระทิง 3-4 เส้น ทอดจากบนเขาลงมายังถนนลูกรัง ถ้าโชคดี ฝูงกระทิงที่พักนอนบนเขามาตลอดทั้งวัน จะลงตามด่านมาให้ดูช่วงเย็นก่อนค่ำ

พอประกอบกล้องกับเลนส์ซูเปอร์เทเลเสร็จ ผมแหงนมองขึ้นไปบนเขา ก็เห็นหัวกระทิงตัวหนึ่งโผล่พ้นพุ่มไม้ เบิ่งมองลงมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

เจอลูกนี้ทำเอาพลิกตำราไม่ทัน ผมกับเพื่อนเลยนั่งลงกำบังหลังตัวถังรถ นึกเดาใจกระทิงว่า คงจะเลือกออกยังด่านที่ไกลออกไป คงไม่อยากเข้าใกล้รถ

ความเงียบปกคลุมอยู่พักเดียว ผมก็ตาเหลือก กระทิงเริ่มเดิน เสียงใบไม้แห้งลั่นกราว มุ่งหน้ามาตามด่านเส้นที่ทอดลงมาตรงท้ายรถ

พอลงมาถึงถนนลูกรัง กระทิงก็ยืนถัดจากท้ายรถแค่ 10 เมตรเศษเท่านั้น หัวใจผมเต้นโครมคราม นี่มันใกล้ยิ่งกว่าใกล้ ส่วนผมกับเพื่อนก็พลิกตำราไม่ทันอีก ได้แต่คลานไปหลบอยู่หน้ารถแทน

นานร่วม 5 นาทีที่กระทิงยืนนิ่งอยู่ท้ายรถ หนหนึ่งมันร้องออกมา ลักษณะเป็นการเรียกพวก ก็มีเสียงร้องรับดังมาจากบนยอดเขาทันควัน

ผมตัดสินใจ ไหนๆ กระทิงมาอยู่ใกล้ๆ แล้ว ยังไงก็ต้องถ่ายรูปมันให้ได้ กล้องกับเลนส์ 500 ที่ตั้งข้างรถนั่นหมดสิทธิไปแล้ว แต่ผมยังมีกล้องสำรองในรถ ก็เลยย่องต่ำๆ ค่อยๆ แง้มประตูรถด้านหน้าซ้าย มุดเข้าไปประกอบกล้องกับเลนส์และแฟลช ตอนนั้นโพล้เพล้ใกล้มืดเต็มที

มองไปบนเนินข้างรถ ก็ใจหายวูบ กระทิงอีกตัว เรือนร่างขนาดยักษ์ ตัวใหญ่กว่าตัวแรกอย่างเห็นได้ชัด ยืนเบิ่งมองลงมา ทรงเขาแบนๆ บ่งชี้ว่าเป็นกระทิงตัวผู้

จากจุดที่มันอยู่ หากชาร์จลงมาคงจะถึงรถในไม่กี่วินาที ระหว่างผมชั่งใจจะเอาไงดีกับชีวิต เวรจริงๆ ใครต่อใครดันแห่โทรศัพท์มาหาให้วุ่นไปหมด เสียงริงโทนดังก้องไปในความเงียบ “โรคหัวใจกำเริบเลิฟ เลิฟๆๆๆๆ” 555

นึกว่าจะเผ่นหนีกันป่าแตก แต่เปล่าเลย กระทิงฟังเพลงริงโทนของ “โฟร์มด” อย่างสงบ ผมเลยตัดสินใจยกกล้องเล็ง แล้วตบแฟลชไป 4-5 ช็อต ก่อนมุดกลับเข้ารถมานั่งกลั้นหัวเราะ

ขึ้นต้นด้วยความเสียวระทึก ตบท้ายความตลก ประสบการณ์อะไรเช่นนี้!