ถูกโดยบังเอิญ?

คุณเพ็ญพรรณสอบเป็นชั้นเอกได้และบรรจุเป็นหัวหน้ากองบริการทั่วไปที่โรงพยาบาลตากสิน (สมัยนั้นยศของข้าราชการใช้ระบบ ตรี โท เอก และชั้นพิเศษ ต่อมาเปลี่ยนเป็นระบบซี เช่น 8, 9, 10 และ 11 เป็นต้น ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นระบบใหม่ เป็นผู้บริหารระดับต้นและสูงเพื่อกำหนดอาวุโส)

โรงพยาบาลตากสินตั้งอยู่ทางฝั่งธนบุรี แต่โชคดีที่มีการตัดถนนใหม่ คือ ถนนพระราม 2 เชื่อมกับฝั่งธนบุรีโดยสะพานกรุงเทพ และตัดผ่านช่องนนทรีไปทางคลองเตย ทำให้การไปทำงานจากบ้านที่อยู่ถนนยานนาวาสะดวกและรวดเร็ว เมื่อถนนเส้นนี้เสร็จใหม่ๆ จราจรน้อย ขับรถไปกลับระหว่างบ้านและโรงพยาบาลใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที

คุณเพ็ญพรรณไปอยู่โรงพยาบาลได้พักใหญ่ก็กลายเป็นหมอประจำบ้าน สั่งยาให้ตัวเองบ้าง ลูกๆ บ้าง โดยอาศัยประสบการณ์ที่ได้จากเพื่อนๆ หมอ เดี๋ยวนี้ใครๆ ปวดหัวตัวร้อนยังมาขอคำปรึกษาเป็นประจำ แต่ผมว่าพวกเรารอดตายมาได้ทุกวันนี้ถือว่าโชคดีมากกว่าฝีมือ

ไปทำงานที่โรงพยาบาลตากสินได้ 4 ปีเศษ เราก็ตกลงว่าคุณเพ็ญพรรณควรลาออกเพื่อเตรียมตัวไปต่างประเทศด้วยกันตามแผนเดิมที่บริษัท เอสโซ่ กำหนดไว้ ครั้นเมื่อผมเปลี่ยนใจตกลงไปทำงานกับบริษัท ปูนซิเมนต์ไทย แทน คุณเพ็ญพรรณเลยกลายเป็นแม่บ้านว่างงานไป ทำให้เธอยังบ่นอยู่ทุกวันนี้ว่า ฉันยังอยากแต่งตัวสวยๆ ออกจากบ้านไปทำงานทุกวัน ไม่ใช่กลายเป็นยายแจ๋วอยู่กับบ้านเฉยๆ

เมื่อมองย้อนหลังไปถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ไม่ผิดหรือถูกโดยบังเอิญก็ได้ เพราะลูกเล็กๆ ที่กำลังอยู่ในวัยเรียนต้องการพ่อหรือแม่ที่มีเวลาให้เต็มที่ ดูแลเรื่องอาหารการกิน รับส่งไปโรงเรียน พาไปทำกิจกรรมนอกเวลา และอื่นๆ จิปาถะ ถ้าเราไม่ให้เวลากับลูกๆ ในช่วงนี้ แล้วจะให้เวลากับเขาเมื่อไร

เราภูมิใจที่ลูกๆ โตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์ รับผิดชอบต่อตนเองและครอบครัว ไม่เป็นภาระต่อพ่อแม่หรือสังคม เปรียบเทียบกับเพื่อนบางคนที่ทั้งพ่อและแม่ต้องทำงานแข่งกับเวลา ทำให้ไม่มีความใกล้ชิดกับลูกๆ พอควร เมื่อลูกโตแล้วจึงห่างเหินกันไป ทำให้ได้ยินเสียงบ่นบ่อยๆ ว่า มันไม่ค่อยเชื่อฟังเรา จึงไม่แปลกใจที่เหตุการณ์เป็นเช่นนั้น

หลังคุณเพ็ญพรรณออกจากงานและพอมีเวลาว่างบ้าง ก็ได้เริ่มไปช่วยงานที่บ้านที่มหาชัย สมุทรสาคร แรกๆ ก็ไปเช้าเย็นกลับ ต่อมาคุณแม่ผมบอกว่า ไปค้างที่โรงงานเลยจะดีกว่า ไม่ต้องวิ่งเข้าออก เป็นอันว่าเธอต้องอยู่ประจำที่มหาชัย ผมเองต้องวิ่งไปค้างคืนบ้างพร้อมลูกๆ เป็นครั้งคราว ช่วงนี้ได้แม่บ้านคนเก่าแก่จากบ้านน้องสาวคุณเพ็ญพรรณมาดูแลเรื่องอาหารการกินของลูกๆ ให้ แต่ผมก็กลายเป็นพ่อลูกอ่อน ดูแลความเรียบร้อยเรื่องรับส่งเด็กๆ ไปโรงเรียนอยู่เกือบ 3 ปี

การรับส่งลูกๆ ไปโรงเรียนไม่ยุ่งยาก เพราะลูกชายสองคน คือ ป้อดและเป๊ก อยู่อนุบาลไม่ไกลจากบ้าน มีรถโรงเรียนรับส่ง ส่วนลูกสาว คือ ป้อม ก็อยู่เซนต์โยเซฟ ใกล้ๆ ที่ทำงาน เช้าติดรถไปได้ เย็นๆ ให้คนรถรอรับ ระยะนั้นต้องจ้างคนรถไว้สองคน มีทั้งนายพลและนายพัน (ชื่อคนครับ ไม่ใช่ยศทหาร) คนหลังคือนายพัน ขับรถอยู่กับผมจนเกษียณอายุที่ 60 ปี ก่อนเกษียณชักดื่มเหล้าจัด เคยขับสะเปะสะปะ ขนาดผมต้องให้หยุดและขับต่อเอง อยู่กันมานานเลยอภัยให้กันบ้าง

ผมไปรับส่งลูกสาวทุกเช้าเย็นจนได้เพื่อนละแวกเดียวกันหนึ่งครอบครัว

เรื่องมีอยู่ว่าทุกๆ เช้าที่พาลูกสาวนั่งรถไปส่งโรงเรียน ผมสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงอายุวัยเดียวกับลูกสาวแต่งชุดนักเรียนเซนต์โยเซฟเดินไปกับแม่เธอในซอยเพื่อไปต่อรถที่ถนนใหญ่แทบทุกวัน เย็นๆ เวลากลับบ้านก็เห็นเด็กคนนี้บ้างเป็นครั้งคราว

วันหนึ่งขณะไปส่งลูกสาวฝนตกหนัก เห็นแม่ลูกคู่นี้เดินอยู่ในซอยเปียกปอนไปหมด ผมจึงหยุดรถและเชิญชวนให้ขึ้นรถเพื่อไปด้วยกัน หลังจากนั้นทุกครั้งที่พบสองแม่ลูกกำลังเดินอยู่ในซอยผมจะหยุดรถรับไปด้วย เมื่อคุ้นเคยกันและทราบว่าบ้านอยู่ไม่ไกลกันนัก และเป็นทางผ่านของผมและลูกสาวอยู่แล้ว เลยตกลงว่าเช้าๆ จะแวะรับที่บ้านให้เลย คุณแม่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปส่งลูก

เดี๋ยวนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่ เรียนจบมหาวิทยาลัย ทำงานฝ่ายกฎหมายที่ธนาคารกรุงไทย และยังพบปะกันบ้างเป็นครั้งคราว ทุกๆ ปีเธอและแม่จะหาของฝากมาเยี่ยมผมกับคุณเพ็ญพรรณที่บ้านเป็นประจำ

ตอนเล็กๆ ลูกชายคนเล็ก คือ อารักษ์ มีพฤติกรรมที่ทำให้เป็นห่วงว่าจะไม่ยอมเรียนหนังสือ เพราะไม่ยอมไปโรงเรียนตอนเริ่มอนุบาล จะร้องไห้ทุกวันและไม่ยอมแต่งตัว เวลารถโรงเรียนมารับเลยต้องใช้วิธีส่งตัวพร้อมชุดนักเรียนให้ครูที่มากับรถจัดการให้ สงสารครูที่มารับนักเรียนตอนเช้าๆ คงพบแบบนี้หลายแห่ง แต่เมื่อโตแล้วลูกคนนี้กลายเป็นนักเรียน (เกือบ) อาชีพไป คือ จบปริญญาตรี โท และเอกจากต่างประเทศ จากมหาวิทยาลัยดังๆ คือ คาเนกี้ เมล่อน (Carnegie Mellon) และสแตนฟอร์ด (Stanford)

เลยหมดห่วงไป