กฏที่อยู่เหนือกฏหมาย

15 เมษายน 2556

เมืองแห่งความมีระเบียบวินัย

เมืองแห่งรถไฟฟ้าความเร็วสูงยิ่ง

เมืองแห่งตู้หยอดเหรียญและความอลังการงาน Packaging

เมืองแห่งชายหญิงที่ให้บริการด้วยใจ

ท่านผู้อ่านไม่ต้องเดาก็คงรู้ได้ว่าเมืองที่ผมบรรยายไว้ข้างต้นหมายถึงเมืองอะไร แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่เมืองไทยเราอย่างแน่นอน เพราะไม่มีคุณสมบัติข้อใดที่จะตรงกับเมืองไทยเราเลย

เมืองที่บรรยายถึงคือ ประเทศญี่ปุ่น ครับ

เมื่อต้นเดือน เม.ย. ผมได้หนีร้อนไปเที่ยวญี่ปุ่น ในขณะที่เมืองไทยอุณหภูมิเกือบ 40 องศา แต่ญี่ปุ่น ต่ำ 10 อุณหภูมิช่วงสูงที่สุดก่อนจะกลับ คือ 19 องศา ครับ

ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ไม่เฉพาะอุณหภูมิ แต่คุณสมบัติของผู้คนก็แตกต่างกัน

ท่านที่เคยไปเที่ยวญี่ปุ่นคงไม่ปฏิเสธคุณสมบัติที่ผมบรรยายไว้ข้างต้น ซึ่งผมเองยังเห็นว่าญี่ปุ่นยังมีสิ่งดีๆ อีกมากที่ไม่อยากบรรยายให้สะเทือนใจผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเรา

ความมีระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นนั้น มีมานานแล้ว ไม่ใช่เพราะแพ้สงครามจึงมีระเบียบวินัย แต่เป็นเพราะมีระเบียบวินัย จึงก่อสงครามใหญ่ได้ ฉะนั้นที่ผมเคยคิดเล่นๆ ว่า ถ้าไทยเราแพ้สงครามหรือเป็นเมืองขึ้นฝรั่งบ้าง ประเทศเราอาจจะเจริญกว่านี้นั้น วันนี้ผมกลับคิดว่าที่พระมหากษัตริย์ของเราทรงรักษาเอกราชไว้ได้นั้น เป็นคุณูปการแก่ประเทศเรามากยิ่งแล้ว เพราะหากเราแพ้สงคราม หรือเป็นเมืองขึ้น อาจไม่มีชื่อประเทศไทยอยู่ในแผนที่โลก หรือมีก็อาจไม่น้อยกว่า 3 ก๊ก อาจเป็นไทยเหนือ ไทยกลาง และไทยใต้

ความมีระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นที่ทั่วโลกประจักษ์ คือ เหตุการณ์สึนามิเมื่อปี 2554 แม้คนญี่ปุ่นจะไร้ที่อยู่ ขาดแคลนอาหาร ไม่มีไฟฟ้า แต่คนญี่ปุ่นยังคงรักษาระเบียบวินัยยืนเข้าคิวรับความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะคิวยาวเพียงใด โดยไม่มีความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นให้ชาวโลกเห็น

ถ้าเทียบกับของไทยเราแล้ว แม้ไม่มีภัยพิบัติจากธรรมชาติ เราก็สร้างภัยพิบัติจากความกระหายอำนาจของคนบางคน ด้วยการเผาบ้านเผาเมือง ฉกชิง ปล้นสะดมทรัพย์สินของผู้อื่น ทำลายร้านค้าเพื่อเข้าไปเอาสิ่งของ ทำลายสถานที่ราชการที่สร้างด้วยงบประมาณแผ่นดิน แล้วลอยหน้าลอยตาปฏิเสธว่าไม่มีชายชุดดำ

ความเป็นระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นนี่แหละครับ เป็นกฎธรรมชาติที่อยู่เหนือกฎหมาย มีความศักดิ์สิทธิ์มากกว่ากฎหมาย เมื่อผู้คนมีระเบียบวินัย เคารพสิทธิของผู้อื่น ไม่ทำในสิ่งที่จะสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น ก็ไม่จำเป็นต้องมีกฎหมาย คนญี่ปุ่นก็ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความมีระเบียบ ไม่มีใครกล้านอกลู่นอกทาง

คนญี่ปุ่นจะไม่พูดโทรศัพท์ในรถไฟฟ้า แม้การโฆษณาในรถไฟฟ้าก็มีแต่ภาพ ไม่มีเสียง ทั้งๆ ที่ไม่มีกฎหมายห้าม แต่เมื่อเป็นการรบกวนผู้อื่น เขาก็ไม่ทำกัน ผมจึงไม่เห็นคนญี่ปุ่นพูดโทรศัพท์บนรถไฟฟ้าเลย แม้โทรไปเขาก็ไม่รับสาย ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่กำลังนัดหมายกัน เขาก็ไม่รับ ผมเองเสียอีก กลับหงุดหงิดว่าทำไมโทรไปแล้วไม่รับสาย แต่เมื่อทราบเหตุผลแล้วก็เข้าใจ เพราะถ้าเขาพูดโทรศัพท์ในรถไฟฟ้า เพียงแค่คนมอง เขาก็รู้สึกผิดและไม่กล้าทำแล้ว

หรือการขึ้นบันไดเลื่อน โตเกียวคนจะยืนชิดซ้าย โอซากา คนจะยืนชิดขวา ปล่อยให้คนที่รีบเดินแซงขึ้นไปก่อน ซึ่งแม้ดูน่าจะสับสนสำหรับคนที่ต้องเดินทาง แต่ไม่มีปัญหาสำหรับคนญี่ปุ่นที่มีระเบียบวินัย

ประเทศเรามีกฎหมายมากมาย แต่คนไทยเราไม่เคารพกฎหมาย เห็นกฎหมายเป็นเครื่องมือ กฎหมายก็บังคับอะไรไม่ได้ จะลงโทษคนทำผิดก็ไม่เต็มที่ ถ้าเป็นคนมีเส้นสายเป็นหัวคะแนนนักการเมือง การบังคับใช้กฎหมายก็หย่อนยาน ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเป็นผู้มีบารมีเหนือรัฐบาล หากทำผิดกฎหมาย หลบหนีภาษี เอื้อประโยชน์ให้ธุรกิจของตนเอง เรื่องจะกลับกลายเป็นว่า กฎหมายไม่เป็นธรรม ถูกกลั่นแกล้ง จะต้องเปลี่ยนกฎหมาย แก้กฎหมาย

ผู้นำของเขาก็มีวิสัยทัศน์ บังคับใช้กฎหมาย มีความละอายต่อการกระทำผิด ไม่ต้องรอให้ใครมาไล่ คนญี่ปุ่นที่เพียงแค่ทำพลาด ก็ลาออกแล้ว

ผมไปเที่ยวเกียวโต ไม่เห็นตึกสูงระฟ้า บ้านเมืองดูสงบ วัดวาอารามมากมาย เพราะเป็นเมืองเก่า อดคิดถึงเมืองไทยเราไม่ได้ กรุงเทพฯ เราก็มีโบราณสถานที่มีคุณค่ามากมาย แต่เราไม่ดูแลรักษา อดไม่ได้ที่จะเขียนนิราศสั้นๆ ใช้ชื่อว่า นิราศเกียวโต มาฝากท่านผู้อ่าน

Kyoto เมืองเก่า เขารักษา

มีวัดวา รายเรียงเคียงถนน

พระราชวัง กว้างใหญ่ เปิดให้ยล

มีผู้คน มากมาย กรายมาเยือน

หวนคิดถึง ไทยเรา แล้วเศร้าจิต

มัวแต่คิด ประดิษฐ์ถ้อยคอยเชือดเฉือน

ประโยชน์ชาติ ประชาชน ทำลืมเลือน

ทำเสมือน เป็นเจ้าของ จองเมืองไทย

บ้านเมืองเรา ของดีๆ มีอักโข

ให้คนโง่ เป็นผู้นำ จะทำไฉน

ประชานิยมคอร์รัปชัน กันเข้าไป

ชาติบรรลัย เดี๋ยวก็รู้ เฮ้อ...กรูละเซ็ง