ซาฟารีเมืองไทย

หากจะมีที่แห่งไหน ที่ถือเป็นแหล่ง “จับตาย” สำหรับการหาตัวช้างป่าในเมืองไทย ที่นั่นต้องเป็นอุทยานแห่งชาติกุยบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์

คำ “จับตาย” ณ ที่นี้ หมายถึงไปแล้วได้เจอช้างแน่นอน ไม่ใช่หมายถึงลากปืนไปยิงมัน อย่างที่เกิดขึ้นในอุทยานฯ แก่งกระจาน

ผมเพิ่งกลับไปเยือนอุทยานฯ กุยบุรีเมื่อเร็วๆ นี้ หลังจากไปมาหนแรกเมื่อ 23 ปีก่อน พบว่าช้างป่ายังหาง่ายเหมือนเดิม ภายใต้ระบบการจัดการของอุทยาน

จนคำว่า “ซาฟารีเมืองไทย” ไม่มีที่ไหนจะเหมาะสมเท่ากุยบุรีอีกแล้ว

การท่องเที่ยวเชิงนิเวศเบ่งบานน่าชื่นใจที่กุยบุรี นักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติ จ้างไกด์ เช่ารถกระบะ เดินทางมาดูสัตว์คู่เมืองของไทย ในสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติกันอย่างคึกคัก

เจ้าหน้าที่อุทยานฯ จะกระจายกำลังประจำจุดตอนบ่ายคล้อย พอจุดไหนมีช้างออก ก็จะ ว.แจ้งถึงกัน เพื่อแจ้งต่อไปยังนักท่องเที่ยวจากจุดต่างๆ ให้รีบมาดู

ช้างกุยบุรีที่มีชุกชุมอยู่แล้ว พอเจอการอำนวยความสะดวกอย่างนี้ของทางอุทยาน เลยยิ่งเจอได้ง่ายดาย แบบว่าใครไปแล้วแห้วกลับมา คงอยู่ในเกณฑ์ซวยมหาซวย

ผมเชื่อว่านักท่องเที่ยวที่ได้เห็นช้างป่าตามธรรมชาติ ต้องประทับใจมากกว่าการไปดูช้างตามปางช้างต่างๆ แน่นอน (ยกเว้นคนที่อยากขี่ช้างเล่นนะ)

และสำหรับคนที่อยากถ่ายรูปช้างป่า คุณสามารถใช้เลนส์ได้หลากหลาย ตั้งแต่ซูเปอร์เทเลกระบอกเท่าควาย ยิงจากระยะไกล จนถึงเลนส์ซูมขนาดเหมาะสมมืออย่าง 70200 ถ่ายช้างจ่อๆ ตามข้างทาง

ช้างป่าที่อุทยานฯ เขาใหญ่ อาจมีฉากป่าเขาที่เขียวครึ้มเป็นดงดิบน่าดูกว่ากุยบุรี แต่ส่วนใหญ่ภาพช้างที่ได้ ก็มักเป็นตอนออกมาเดินบนถนนลาดยาง ผมว่าช้างเดินบนดิน แม้ป่าจะแห้งแล้งกว่า ก็ยังน่าดูกว่าช้างบนยางมะตอยละน่า

บรรยากาศการดูช้างที่กุยบุรี ก็ยังเหนือกว่าเขาใหญ่ เพราะรถต้องแล่นช้าๆ ไปบนถนนลูกรังตัดผ่านป่า คล้ายๆ ซาฟารีที่อินเดีย ขณะที่เขาใหญ่รถแล่นตะบึงกันขวักไขว่ ไหนจะมีบิ๊กไบค์มาเบิ้ลเครื่องบึ้มๆ ในบ้านของช้าง

ผิดที่ผิดทาง ลักลั่น หรือถึงขั้นอุบาทว์เลยนะนั่น!