การศึกษากับอาชีพดึกดำบรรพ์

ในทวีปเอเชีย ประเทศที่สามารถพัฒนาเศรษฐกิจได้อย่างรวดเร็วและต่อเนื่องที่เด่นๆ ในช่วงศตวรรษนี้มี 3 ประเทศด้วยกัน คือ สิงคโปร์ ไต้หวัน และเกาหลีใต้

เหตุผลที่สำคัญที่ประเทศเหล่านี้สามารถพัฒนาเศรษฐกิจได้เช่นนั้น คือ คุณภาพของประชากร

ทั้งสามประเทศนี้ให้การศึกษาแก่ประชากรอย่างมีประสิทธิภาพ เพียงชั่วหนึ่งอายุคนเท่านั้น คนของเขาทั้งประเทศก็มีความรู้ ความเท่าทันโลก และเป็นกำลังสำคัญในการสร้างชาติ

ขอยกประสบการณ์ที่เคยมีกับประเทศเกาหลีมาประกอบข้อคิดเห็นนี้

เกาหลีหลังสงครามเกาหลีจบลงใหม่ๆ เกาหลีใต้ยังยากจนมาก เศรษฐกิจอยู่ในระดับด้อยพัฒนา มีรัฐบาลเป็นรัฐบาลเผด็จการ แต่มีผู้นำที่เข้มแข็งและซื่อสัตย์ ผู้คนโดยรวมมีนิสัยแข็งกร้าวเพราะถูกครอบครองโดยต่างชาติ หรือสู้รบกันเองมายาวนาน

ในช่วงปี ค.ศ. 1980 ประเทศเกาหลีใต้ยังอยู่ใต้ภาวะสถานการณ์ฉุกเฉิน มีมาตรการห้ามคนออกจากบ้านหลังเวลาเที่ยงคืน เป็นต้น มีการซ้อมหลบภัยโดยสัญญาณไซเรนเป็นประจำ

ครั้งหนึ่งผมมีโอกาสเข้าเยี่ยมประธานาธิบดี ชุนดูวาน (Chun Doo Hwan) โดยอดีตนายกรัฐมนตรี ชวน หลีกภัย ซึ่งในขณะนั้นปฏิบัติหน้าที่ รมว.พาณิชย์ เป็นผู้นำคณะฝ่ายไทยไปเยือนเกาหลีใต้

การรักษาความปลอดภัยของประธานาธิบดีเข้มงวดมาก แต่ให้เกียรติพวกเราโดยไม่มีการตรวจอาวุธก่อนเข้าพบ แต่ระหว่างยืนสนทนาต้องกลัดกระดุมเสื้อนอกทุกเม็ด และห้ามใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อเป็นอันขาด เวลาขยับตัวก็ต้องทำช้าๆ อย่าให้รวดเร็วนัก เพราะก่อนเข้าพบ เจ้าหน้าที่อธิบายให้ทราบก่อนแล้วว่า ถ้าหน่วยรักษาความปลอดภัยสงสัยจะยิงก่อนแล้วถึงถามทีหลัง

ในระยะนั้น ผมเดินทางไปกรุงโซลเมืองหลวงของประเทศเกาหลีใต้หลายครั้ง จึงได้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรวดเร็ว เพราะความสามารถและความขยันของพลเมือง ประเทศนี้จึงสร้างตัวจากความยากจนกลับกลายมาเป็นประเทศแห่งความเจริญรุ่งเรืองได้ในชั่วพริบตา

ตัวชี้วัดง่ายๆ ของความยากจนของประเทศนี้ในอดีตตัวหนึ่ง คือ การมีผู้ประกอบอาชีพโสเภณีอย่างโจ่งแจ้ง

ไต้หวัน ไทย และเกาหลีคล้ายคลึงกันในประเด็นนี้ ระหว่างที่ประเทศของพวกเรายังยากจนจะเห็นว่า มีผู้หญิงสาวๆ หากินด้วยอาชีพนี้ทั่วไป อย่างเปิดเผยในรูปแบบต่างๆ กัน

ครั้งหนึ่งในอดีต กรุงโซลเต็มไปด้วยสาวๆ ที่ออกหากินตามโรงแรมที่มีชาวต่างชาติพักอาศัยแบบค่อนข้างจะเปิดเผย สามารถพบเห็นได้ทั่วไป รวมทั้งจับกลุ่มตามล็อบบี้ของโรงแรมรอลูกค้า ราคาค่าตัวของนักค้าเนื้อสดของสาวๆ พวกนี้จะขึ้นลงตามเวลา ช่วงหัวค่ำค่าตัวจะสูงหน่อย ใกล้ๆ เที่ยงคืนราคาจะตกลงอย่างรวดเร็ว เพราะมีมาตรการห้ามออกจากบ้านหลังเที่ยงคืน และถ้าเผอเรอกลับบ้านไม่ทันก็ต้องแกร่วอยู่ในโรงแรม ค่าตัวอาจจะไม่เหลืออะไร ขอให้เพียงมีที่นอนก็คงพอใจแล้ว

ญี่ปุ่นสมัยหลังสงครามโลก ประเทศไต้หวันยุคเริ่มพัฒนาใหม่ๆ และประเทศไทยช่วงสงครามเวียดนามที่มีทหารอเมริกันเข้ามาในประเทศมากมาย มีสภาพไม่แตกต่างจากที่กล่าวถึง

ปัจจุบันประเทศเหล่านี้ก้าวพ้นภาวะนี้ไปหมดแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าอาชีพนี้หมดสิ้นไป เพียงแต่เป็นการกระทำที่ปกปิด ไม่เปิดเผยเหมือนอดีตเท่านั้น

อย่างที่เขาพูดกันละครับ ว่า อาชีพนี้มีคู่โลกมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ แต่การให้การศึกษาแก่ประชากรอย่างมีประสิทธิภาพจะทำให้ลดลงได้ และเกาหลีใต้ก็ทำให้เห็นมาแล้ว