แบบฉบับเสือเหลือง

เมื่อวานนี้ นายกรัฐมนตรี นาจิบ ราซัค แห่งมาเลเซีย ได้ประกาศยุบสภาไปแล้วเร็วกว่าคาด จากกำหนดการตามวาระที่จะต้องประกาศในวันที่ 30 เม.ย.ครับ ส่วนจะเลือกตั้งวันไหน ก็ต้องรอการกำหนดวันที่แน่นอนจากคณะกรรมการการเลือกตั้งมาเลเซียอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งตามกฎหมายจะไม่เกิน 60 วัน หลังการเลือกตั้ง

เสือเหลือง ก็คือเสือเหลือง ประเทศนี้บอกว่าจะเป็นประเทศพัฒนาแล้วในปี 2020 แต่ดูเหมือนว่าการเมืองยังไม่พัฒนาไปไหน เพราะอำนาจทางการเมืองส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ในมือพรรคสหมาเลย์แห่งชาติ หรืออัมโน

ที่บอกเช่นนั้น เพราะพรรครัฐบาลมาเลเซียใช้กลยุทธ์เกือบจะทุกด้านเพื่อชิงความได้เปรียบจากฝ่ายค้านที่กำลังมาแรงในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นการยุบสภาก่อนวาระ เพื่อชิงความได้เปรียบเรื่องเวลา ให้พรรคฝ่ายค้านมีเวลาเตรียมตัวได้น้อย

ก่อนหน้านี้ รัฐบาลมาเลเซียก็ประกาศใช้นโยบายสารพัดประชานิยม

นายกรัฐมนตรี นาจิบ ราซัค ประกาศขึ้นเงินเดือนข้าราชการเมื่อวันที่ 12 มี.ค.ที่ผ่านมา รวมไปถึงขึ้นเงินเดือนตำรวจและกองทัพด้วย ซึ่งส่งผลให้รัฐบาลมีรายจ่ายเพิ่มขึ้นอีก 1,500 ล้านริงกิต หรือประมาณ 1.5 หมื่นล้านบาทไทย

นั่นยังไม่พอ ที่ผ่านมารัฐบาลมาเลเซียแจกเงินสดดื้อๆ 500 ริงกิต (ราว 5,000 บาท) ให้กับครัวเรือนที่มีรายได้ต่ำ ซึ่งแจกมาแล้วถึง 2 ครั้งครับ

รัฐบาลมาเลเซียยังประกาศโว ว่า มาเลเซียจะเปลี่ยนไปสู่การเป็นประเทศที่ประชากรมีรายได้สูงเร็วกว่าเป้า 2 ปี จากเดิมในปี 2020 มาเป็นปี 2018

ถ้ารัฐบาลแจกเงินอยู่อย่างนี้ทุกปี ทุกเดือน ประชากรมาเลเซียก็คงจะมีรายได้เพิ่มตามเป้านั่นแหละครับ

มาเลเซีย ถือเป็นตัวอย่างประเทศอาเซียนที่ขาดความเป็นประชาธิปไตยมากที่สุดประเทศหนึ่งในภูมิภาคนี้ ไม่รู้ว่าพรรคอัมโนครองอำนาจเด็ดขาดมานานกี่สิบปีแล้วครับ

อีกทั้งรัฐบาลมาเลเซียเพิ่งจะประกาศยกเลิกกฎหมายความมั่นคงภายใน (Internal Security Act) เมื่อช่วง 2 ปีที่แล้วนี่เอง กฎหมายนี้แทนที่จะใช้ควบคุมความมั่นคง แต่พี่มาเลย์กลับมาใช้คุมฝ่ายค้าน คุมสื่อมวลชนครับสถานการณ์เพิ่งจะดีขึ้นมาไม่กี่ปีนี้เอง

ดังนั้น การเลือกตั้งในครั้งนี้ของมาเลเซีย ที่ยังไม่รู้ว่าจะมีขึ้นเมื่อไหร่ จึงเป็นที่วิจารณ์กันว่า เป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายค้านแน่นอนว่ามี อันวาร์ อิบราฮิม เจ้าเก่าเป็นตัวชูโรง และขณะนี้กำลังเรียกความนิยมกับบรรดาชาวมาเลย์เชื้อสายจีน ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่กุมเศรษฐกิจส่วนใหญ่ของประเทศไว้ได้มาก

กับอีกฝ่ายหนึ่ง คือ ฝ่ายพรรคอัมโน ที่ดูเหมือนว่าจะให้อิสระกับฝ่ายค้านและสื่อมากขึ้น แต่ก็ยังฉกฉวยความได้เปรียบจากการเป็นรัฐบาลมานานได้ไม่น้อยครับ