เร็วเพื่ออะไร?

ยุคนี้สมัยนี้จะอินเทรนด์สุดๆ ก็ต้องพูดกันถึงเรื่องรถไฟความเร็วสูงที่เป็นส่วนหนึ่งในโครงการอภิมหาโปรเจกต์ ในงบประมาณก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน 2 ล้านล้านบาท ที่เพิ่งผ่านการอนุมัติจากรัฐสภาไป

รถไฟความเร็วสูง เป็นที่นิยมกันอยู่ในหลายประเทศแถบยุโรปครับ มีการพัฒนาเทคโนโลยีในหลายประเทศ ที่ดังๆ ที่คนไทยได้ยินก็คือพวกรถไฟ “เตเชเว” ในฝรั่งเศส หรือไอซี ในเยอรมนี พวกนี้วิ่งกันด้วยความเร็ว 300 กว่าๆ กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ในยุโรป ถือว่ารถไฟความเร็วสูงนั้นสะดวกมากสำหรับการเดินทางข้ามประเทศและประหยัดเวลาเพราะรถไฟตรงไปถึงในเมือง ไม่ต้องไปสนามบินให้ยุ่งยากและมีความรวดเร็วสะดวกทันสมัย

จุดเด่นก็คือการย่นระยะเวลาการเดินทางลง ว่ากันว่าจากกรุงเทพฯ ไปเชียงใหม่ ปัจจุบันรถไฟไทยที่ผมเคยสัมผัสล่าสุดเมื่อปีที่แล้วในเวลาการเดินทางจริงถึง 16 ชั่วโมง แต่รถไฟความเร็วสูงจะใช้เพียง 3 ชั่วโมงนิดๆ

ฟ้ากับเหวครับ!

แต่ในสหรัฐ รถไฟความเร็วสูงไม่นิยม เพราะเนื้อที่ประเทศใหญ่โตเหลือเกิน และคนนิยมการเดินทางด้วยเครื่องบินมากกว่าจะเป็นรถไฟ คนอเมริกันขับเครื่องบินกันเองราวกับคนไทยมีรถยนต์ไว้ขับครับ

แต่ตอนนี้ ต้องบอกว่าจีนมาแรงมากสำหรับรถไฟความเร็วสูง ที่รัฐบาลจีนกำลังใช้เป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์กระจายความเจริญไปทั่วประเทศ โดยการใช้รถไฟความเร็วสูงครับ

และแผนหนึ่งของจีนก็คือความร่วมมือขยายเส้นทางรถไฟความเร็วสูงลงมาอาเซียน ผ่านลาว เข้าไทย มายังกรุงเทพฯ ต่อลงไปมาเลเซียและสิงคโปร์ นึกภาพดูแล้วน่าตื่นตาตื่นใจมาก เศรษฐกิจจีนจะลิงก์มายังอาเซียนเป็นแบบระบบเครือข่ายที่ใหญ่มาก และไทยก็ถือเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคดีๆ นี่เอง

แต่คนไทยอย่างผมต้องงงครับ เพราะแผนการก่อสร้างรถไฟความเร็วสูงของไทยนั้น แต่เดิมก็เพื่อวัตถุประสงค์นี้ คือการเชื่อมต่อไปยังประเทศเพื่อนบ้าน ด้านหนองคายก็เชื่อมเข้าลาว ด้านปาดังเบซาร์ก็เชื่อมเข้ามาเลเซีย แต่ไปๆ มาๆ ด้านไปหนองคายจะสิ้นสุดที่นครราชสีมา ด้านใต้ไปแค่หัวหิน เส้นไปเชียงใหม่ไปแค่พิษณุโลก มีเส้นเดียวที่ทำให้เต็มที่คือเส้นไประยอง

หัวหิน ผมขับรถไปเที่ยวเพียง 2 ชั่วโมงง่ายกว่าครับ ส่วนโคราชก็อยู่ในระยะขับรถไปมาสะดวกอยู่แล้ว จะนั่งรถไฟความเร็วสูงไปทำอะไรให้แพงเสียเปล่าๆ

จะสร้างทั้งทีก็สร้างแบบหัวกุดพิกลพิการอีกแล้ว จะเชื่อมกับอาเซียนก็ไม่เชื่อม ไอ้ที่สร้างมาก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรนัก

แล้วจะเร็วสูงไปเพื่ออะไรครับ