คอร์รัปชันมหันตโทษ (1)
อย่างที่เคยบอกไปแล้ว ในเมืองไทยนี้เรามักจะพูดกันแค่ว่าคอร์รัปชันเป็นเรื่องผิดศีลธรรม เป็นเรื่องไม่ดี แต่ไม่ดีอย่างไรนั้น ก็ไม่เคยมีใครแสดงให้เห็นอย่างเป็นรูปธรรมเสียที จนไปๆ มาๆ ในความเข้าใจของคนไม่น้อย คอร์รัปชันแทบจะกลายเป็นเหมือนแค่ “บาป” ชนิดหนึ่ง ซึ่งจะไปแสดงผลร้ายก็ต่อเมื่ออยู่ปรโลกเท่านั้น
อย่างที่เคยบอกไปแล้ว ในเมืองไทยนี้เรามักจะพูดกันแค่ว่าคอร์รัปชันเป็นเรื่องผิดศีลธรรม เป็นเรื่องไม่ดี แต่ไม่ดีอย่างไรนั้น ก็ไม่เคยมีใครแสดงให้เห็นอย่างเป็นรูปธรรมเสียที จนไปๆ มาๆ ในความเข้าใจของคนไม่น้อย คอร์รัปชันแทบจะกลายเป็นเหมือนแค่ “บาป” ชนิดหนึ่ง ซึ่งจะไปแสดงผลร้ายก็ต่อเมื่ออยู่ปรโลกเท่านั้น
ถ้าผลร้ายของคอร์รัปชันมีอยู่เฉพาะในโลกหน้าอย่างที่ว่ามานี้ ก็ต้องนับว่าเราโชคดี น่าเสียดายที่ในความเป็นจริงผลร้ายของคอร์รัปชันล้วนเป็นเรื่องที่เราจะต้องเห็น ต้องเจอ และต้องทนกันในโลกนี้ชาตินี้ทั้งสิ้น ดังอาจพอยกมาเป็นตัวอย่างได้บางส่วน ดังนี้
หนึ่ง คอร์รัปชันจะทำลายประสิทธิภาพของนโยบายการคลัง ปกติแล้ว นโยบายการคลังย่อมทำหน้าที่โยกย้ายจัดสรรทรัพยากรของประเทศให้เป็นไปอย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะโดยการดึงเอาทรัพยากรจากคนมีมาเจือจานคนยาก (เช่นการกระจายรายได้) หรือการดึงเอาทรัพยากรจากเรื่องที่จำเป็นน้อยมาทำเรื่องที่จำเป็นมาก (เช่น การจัดทำบริการสาธารณะหรือสวัสดิการ) หรือการดึงเอาทรัพยากรในอนาคตมาแก้ปัญหาปัจจุบัน (เช่นการหาเงินมาแก้วิกฤตเศรษฐกิจหรือลงทุนโครงสร้างสันดานผ่านทางการสร้างหนี้สาธารณะ) ซึ่งล้วนแต่ช่วยทำให้ทรัพยากรของประเทศถูกนำไปใช้อย่างเกิดประโยชน์สูงสุดแก่ส่วนรวมทั้งสิ้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อใดที่มีการคอร์รัปชัน นอกจากทรัพยากรจะรั่วไหลไปสู่คนชั่วจำนวนมากแล้ว ยังทำให้นโยบายการคลังไม่ได้เป็นไปตามหลักการข้างต้นอีกต่อไป หากแต่จะเป็นไปตามผลประโยชน์ของผู้ที่คอร์รัปชัน ผลก็คือนโยบายการคลังที่กลับหัวกลับหาง เอาของคนจนมาโปะคนรวย เอาเรื่องจำเป็นน้อยมาทำก่อนเรื่องจำเป็นมาก ทำให้เกิดการบิดเบือนของระบบเศรษฐกิจ ซึ่งบางครั้งก็เป็นต้นเหตุให้วิกฤตร้ายแรงตามมา
สอง คอร์รัปชันจะบั่นทอนคุณภาพและเพิ่มราคาของบริการโครงสร้างพื้นฐาน กล่าวคือ เนื่องด้วยทุกวันนี้รัฐและรัฐวิสาหกิจเหมาเป็นเจ้าภาพรับผิดชอบโครงการอันเป็นโครงสร้างพื้นฐานของเศรษฐกิจแทบทั้งหมด ไม่ว่าไฟฟ้า ประปา สื่อสาร คมนาคม ฯลฯ (แม้กระทั่งหลายโครงการที่อุตส่าห์แปรรูปเป็นบริษัทมหาชนไปแล้ว เอาเข้าจริงก็ยังอยู่ในการกำกับของรัฐทั้งสิ้น เพราะมีรัฐเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่หรือเป็นคนตั้งกรรมการ) ดังนั้นในขณะที่เรายังแก้ปัญหาคอร์รัปชันไม่ได้ โครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ก็จะถูกบั่นทอนโดยการคอร์รัปชันในองค์กร จนมีคุณภาพต่ำ มีปริมาณไม่เพียงพอ และมีต้นทุนสูงเกินจริง บรรดาธุรกิจในประเทศไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก ซึ่งล้วนต้องใช้ต้องอาศัยโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้อีกต่อหนึ่ง จึงพลอยถูกบังคับให้มีต้นทุนสูงไปด้วย อันเป็นการทำลายประสิทธิภาพในการแข่งขันของเราทั้งหมด
ขอยกตัวอย่างการศึกษาประสิทธิผลแรงงานในภาคอุตสาหกรรมต่างๆ ของธนาคารโลก ซึ่งภาคโทรคมนาคมของไทยถูกจัดว่ามีประสิทธิภาพเป็นอันดับ 81 เทียบกับประเทศอื่นๆ แต่ปรากฏว่าพอทดลองตัดรัฐวิสาหกิจสองแห่ง คือ ทศท. กับ กสทฯ ออกจากการคำนวณเท่านั้น ลำดับของประเทศไทยก็เลื่อนขึ้นมาเป็นอันดับ 9 ทันที นับว่าสะท้อนให้เห็นนัยอะไรหลายๆ อย่างชัดเจนทีเดียว
สาม คอร์รัปชันจะดึงทรัพยากรดีๆ เข้าไปอยู่ในภาคส่วนที่ง่ายต่อการคอร์รัปชัน ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นได้ว่ากิจการที่มีคอร์รัปชันครั้งใหญ่ๆ เกิดขึ้นมากที่สุดของประเทศไทย ก็คือกิจการที่ไม่มีฝรั่งเข้ามาแข่งด้วย หรือกิจการที่ไม่ใช่สินค้าบริการในตลาดโลกอย่างที่เรียกกันว่า NonTradables ซึ่งก็ได้แก่รัฐวิสาหกิจ เช่น ไฟฟ้า ประปา เป็นต้น เพราะกิจการที่เป็น Tradables ย่อมเป็นการยากที่จะกีดกันการแข่งขัน
ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะเวลากิจการไม่ต้องแข่งกับฝรั่ง ต่อให้กิจการนั้นมีการคอร์รัปชันกันจนไม่มีประสิทธิภาพ เช่น ขายของห่วย ขายของแพงกิจการอย่างนี้ก็ยังจะขายของได้ เพราะผู้บริโภคไม่มีตัวเลือกอื่น ก่อให้เกิดกำไรกับผู้คอร์รัปชันอย่างมหาศาล ดังนั้นเลยกลายเป็นว่าทรัพยากรของประเทศ ไม่ว่าเงินหรือคนเลยเทไปอยู่ภาค NonTradables กับ Corruptibles ประเภทนี้กันหมด เพราะเห็นโอกาสทำเงินง่าย
