รัฐบาลต้องฟัง

การลงทุนโครงการขนาดใหญ่ของรัฐบาลเพื่อพัฒนาระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานของประเทศให้ประชาชนได้รับความสะดวกสบาย และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น เป็นเรื่องที่คนไทยทุกคนต้องสนับสนุนให้รัฐบาลดำเนินการ

แต่การก่อหนี้เพื่อลงทุนโครงการขนาดใหญ่ด้วยการออก พ.ร.บ.กู้เงิน เพื่อลงทุนยุทธศาสตร์ประเทศ 2 ล้านล้านบาท กำลังสร้างความไม่สบายใจให้กับคนไทย เนื่องจากการออกกฎหมายกู้เงินเฉพาะ ไม่ได้ใช้กระบวนการลงทุนผ่านงบประมาณแผ่นดินประจำปี ซึ่งจะทำให้การตรวจสอบโครงการทำได้ยาก และเกิดข้อสงสัยว่าทำไมรัฐบาลจึงต้องเลือกวิธีที่ดูไม่โปร่งใสมาดำเนินการ

การเปิดเผยผลงานวิจัย “ประมาณการเศรษฐกิจไทยปี 2556 และแนวโน้มหนี้สาธารณะ 2556-2560”โดย ดร.สมชัย จิตสุชน ผู้อำนวยการวิจัยด้านการพัฒนาอย่างทั่วถึง มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) ถึงปริมาณหนี้สาธารณะของไทย จะเพิ่มขึ้นได้เป็น 70-80% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) ได้ หากรัฐบาลยังไม่ระวังการดำเนินนโยบายประชานิยม และแก้ไขปัญหาการคอร์รัปชัน

ผลการวิจัยของทีดีอาร์ไอนั้น น่าจะนำไปพิจารณามากกว่าที่จะออกมาต่อต้าน หรือไม่ยอมรับว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเหตุผลที่จะทำให้หนี้สาธารณะสูงท่วมขนาดนี้มีโอกาสเป็นไปได้ หากยังดำเนินนโยบายบริหารประเทศแบบไม่ประเมินความเสี่ยงให้ดีเสียก่อน หากเศรษฐกิจกลับทาง ไม่ขยายตัวสูงตามที่คิด ปัญหาที่จะตามมาจากการก่อหนี้เกินตัวจะมากและเกิดผลเสียต่อประเทศอย่างคาดไม่ถึง

ผลงานวิจัยหนี้ท่วมประเทศนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ ก่อนหน้านี้ธนาคารโลกได้แสดงความเป็นห่วง ว่าเศรษฐกิจไทยอาจต้องเผชิญกับความเสี่ยงจากภาวะหนี้สาธารณะที่จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในอนาคต หากรัฐบาลยังมีการดำเนินนโยบายประชานิยมที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้

นอกจากนี้ รัฐบาลยังซ่อนหนี้ไว้ในการดำเนินนโยบายประชานิยมต่างๆ ของภาครัฐในขณะนี้ สถาบันการเงินเฉพาะกิจของรัฐ ที่ทำประชานิยมผ่านช่องทางนี้ ซึ่งในระยะยาวและก่อตัวเป็นหนี้สาธารณะที่ซ่อนเร้น สุดท้าย รัฐบาลจะต้องเข้ามารับภาระหนี้ดังกล่าวทั้งหมด

สถาบันจัดอันดับเครดิตชั้นนำอย่าง สแตนดาร์ด แอนด์ พัวร์ (เอสแอนด์พี) และมูดี้ส์ก็ได้แสดงความเป็นห่วงในเรื่องนี้เช่นเดียวกัน ดังนั้นการที่ทุกฝ่ายจะเป็นห่วงจึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

ผู้นำรัฐบาลจะต้องตระหนักว่า หนี้ที่กำลังจะก่อขึ้นนี้ ในอนาคตจะต้องนำเงินงบประมาณแผ่นดินซึ่งก็คือภาษีของคนไทยทั้งประเทศไปจ่าย การทบทวนโครงการประชานิยมและการดูแลไม่ให้เงินรั่วไหลหายไป จึงเป็นเรื่องที่รัฐบาลควรนำไปพิจารณามากกว่าการยืนกรานว่าเป็นไปไม่ได้