ต้องเปลี่ยนจุดเข้าตี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและปลัดกระทรวงการต่างประเทศ นักวิชาการหลายราย ระบุว่า อนุสัญญาโตเกียวไม่มีผลบังคับใช้ ซึ่งก็เท่ากับว่าคนเหล่านั้น “ยอมรับ” ใน “แผนที่ฝรั่งเศส” ที่กัมพูชาเอามาใช้เล่นกับประเทศไทย หรือพูดง่ายๆ ก็คือ คนของเราเองนั่นแหละที่ยอมไปเล่น “ไพ่แพ้” ให้กับกัมพูชา

ก่อนอื่นใดคนไทยต้องเข้าใจร่วมกันเสียก่อนว่า ปัญหาเรื่องปราสาทพระวิหารคนไทยทั้งปวงจะไม่เอาเขมรมาเป็นศัตรูของเรา เพราะเรากับเขมรเป็น “พี่น้อง” เป็น “เพื่อนบ้าน” ที่มีดินแดนที่ยกหนีกันไปไหนไม่ได้ และถ้าเราไปใช้มาตรการทางการทหารมากเท่าใด เราก็จะถูกโลกกล่าวหาว่าเราเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก สิ่งที่คนไทยทั้งมวลจะต้องทำก็คือ ต้องโดดเดี่ยวศาลโลก ศาลที่ไม่มีสิทธิพิจารณาปัญหานี้ ไม่เพียงแต่เท่านั้น เรายังต้องฟ้องไปยังสหประชาชาติ ฟ้องสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้ คือ

1.ในการทำสัญญาใดๆ ไม่ว่าในโลกนี้หรือโลกหน้า การบังคับใช้สัญญาใช้บังคับเฉพาะคู่สัญญาเท่านั้น จะไปบังคับใช้กับฝ่ายอื่นที่ไม่ใช่คู่สัญญาไม่ได้ สนธิสัญญาไม่ว่าสนธิสัญญาไทยฝรั่งเศส ฉบับเก่าหรือสนธิสัญญาโตเกียว คู่สัญญาของเรา คือ ไทยกับฝรั่งเศสเท่านั้น กัมพูชาและลาวซึ่งเป็นเมืองในบังคับไทยในสมัยนั้น “ไม่เกี่ยว”

2.สหประชาชาติ หมายความว่า เป็นที่รวมรัฐแห่งชาติ ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงจากเวียง วัง คลัง นา มาเป็นกระทรวง ทบวง กรม หรือเป็นรัฐแห่งชาติแล้วตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เขมรและลาวในยุคนั้นไม่ได้เป็นรัฐชาติ

3.การตั้งสหประชาชาติขึ้นมาก็เพื่อแก้ไขปัญหาการล่าอาณานิคม ป้องกันการแทรกแซงกิจการภายในของประเทศที่เป็นรัฐชาติ เมื่อสหประชาชาติตั้งขึ้นเพื่อไม่ให้ประเทศมหาอำนาจไปแทรกแซงประเทศเล็กประเทศน้อย ศาลโลกจะดันทะลึ่งมาตัดสินเรื่องนี้ให้เป็นไปตามพวกล่าอาณานิคม (ฝรั่งเศส) ได้อย่างไร ผิดหลักสหประชาชาติอย่างที่สุด

สงครามอินโดจีนเริ่มขึ้นเมื่อเดือน ม.ค. 2484 ไทยเราชิง 4 จังหวัดฝั่งขวาแม่น้ำโขงมาได้หมด คือ พระตะบอง เสียมราฐ ศรีโสภณ และจำปาสัก (ลาวปัจจุบัน) ส่วนเขมรนอกเราไม่เอา การรบครั้งนั้นฝรั่งเศส “แพ้” รัฐบาลสมัยนั้นถึงกับมาตั้งอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิขึ้นเพื่อยืนยันว่าเราได้รับชัยชนะได้ดินแดนเหล่านั้นคืนมาแล้ว ญี่ปุ่นได้เข้ามาเป็นผู้ไกล่เกลี่ยจนนำมาซึ่งสนธิสัญญาที่โตเกียว มีการให้สัตยาบันตามหลักกฎหมายระหว่างประเทศด้วย

แม้ญี่ปุ่นจะก่อสงครามโลกในปี 2484 และพ่ายแพ้ในเวลาต่อมา ก็เป็นคนละเรื่องคนละประเด็นกับที่เราต้องคืนดินแดนให้ฝรั่งเศส สงครามครั้งนั้นเราต้องยอมตามญี่ปุ่น ก็เพราะญี่ปุ่นใช้กำลังบังคับเรา คนไทยตายเพราะญี่ปุ่นไปก็ไม่น้อย พอญี่ปุ่นแพ้ฝรั่งเศสก็ยึด 4 จังหวัดคืน โดยเราไม่ได้ให้สัตยาบันยกเลิกด้วย

เขมรเป็นประเทศในปกครองของไทยเหมือนมอญอยู่ในปกครองพม่า

คนที่อยู่ในปกครองก็เป็นเสมือนลูกหลาน และเมื่อคนเหล่านั้นอยากจะ (แบ่งสมบัติ) ขอตั้งประเทศ พ่อแม่ก็ต้องสนับสนุนยกสมบัติให้ แต่การยกสมบัติให้ไม่ใช่ให้คนในปกครองเรียกร้องเอา แต่ต้องให้ผู้ปกครองเป็นคนแบ่ง

ปราสาทพระวิหารเป็นแค่ส่วนหนึ่งของจังหวัดพระวิหารที่ฝรั่งเศสยึดเอาไปจากไทย ฝรั่งเศสเป็นคู่สัญญากับไทย ไม่ใช่เขมรหรือลาวเป็นคู่สัญญากับไทย ดังนั้นฝั่งขวาแม่น้ำโขงทุกจังหวัดยังเป็นของไทยตามสนธิสัญญาโตเกียว

แต่เรื่องนี้จะเป็นไปในทางปฏิบัติได้ ก็ต่อเมื่อประเทศไทยมีการปกครองแบบประชาธิปไตยที่แท้จริงเท่านั้น ไม่ใช่พิจารณาเรื่องนี้ด้วยมรรควิธีทางการเมือง ไพ่นิติศาสตร์คือไพ่แพ้ ไพ่การเมืองคือไพ่ชนะ อำนาจรัฐไทยโง่ไปเอาไพ่ฝรั่งเศสมาเล่น ไม่ดึงเอาสหประชาชาติมาเล่น

ไม่รู้จัก “จุดเข้าตี” อย่างนี้ รบไปก็แพ้ไป อายรัชกาลที่ 5 ท่านจัง

คอมมิวนิสต์เกาหลีเหนือและประเทศตะวันตก ซึ่งมีอเมริกาเป็นแกนนำเป็นคู่สงครามระหว่างลัทธิระหว่างกันและกันอยู่ในปัจจุบัน โดยอเมริกามีเกาหลีใต้เป็นนายหน้าของการต่อสู้

สงครามไม่ว่าสงคราม “ลัทธิ” สงคราม “ศาสนา” สงคราม “ประชาชน” สงคราม “ระหว่างประเทศ” หรือสงคราม “เศรษฐกิจ” คู่สงครามย่อมใช้ “สื่อ” เป็น “เครื่องมือ” โจมตีคู่ต่อสู้ ในขณะเดียวกันก็ใช้มันมาปกป้องตัวเองด้วยกันทั้งนั้น เพราะสื่อในโลกล้วนมี “เจ้าของ”

เจ้าของสื่อตะวันตกไม่ใช่มีเพียงแต่คนที่มีความคิดแบบตะวันตก เพื่อสะท้อนประโยชน์ของตะวันตกเท่านั้น แต่มันยังถูกใช้เป็น “เครื่องมือ” ในการทำ “สงคราม” อีกด้วย

และด้วยเหตุที่สื่อมีเจ้าของเพื่อสะท้อนประโยชน์ของเจ้าของนี้เอง ที่อยากจะเรียนคุณ “สู่ขวัญ” รวมทั้งผู้แปลข่าว ผู้เรียบเรียงข่าวต่างประเทศช่อง 9 ด้วยว่า การแปลเอามาใช้ทั้งดุ้นโดยไม่เอาตะแกรงการเมืองไปกรองเอาการ Propaganda ออกไป ก็เท่ากับว่า “เรา” เป็นส่วนหนึ่งของการ Propaganda ในภาค “ภาษาไทย” นั่นเอง

ขนาดไปสัมผัสเรื่องราวนั้นๆ ด้วยตัวเองโดยตรง ก็ยังต้องมาคิดอีกว่า “ผู้สื่อข่าวคนนั้น” ใส่แว่นสีอะไรไปจับปรากฏการณ์นั้นอีกต่างหาก

สื่อนั้นมีอิทธิพลต่อผู้รับสารอย่างปฏิเสธไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสื่อหลักหรือ สื่อ Social ที่กำลังไร้ทิศทางอยู่ในขณะนี้ สื่อมีสัมมาทิฐิก็จะมีแนวโน้มให้สังคมสัมมาทิฐิตามไปด้วย แต่ถ้าสื่อมิจฉาทิฐิก็ไม่ต้องบอกเลยว่า สังคมจะเกิดอนาธิปไตยจากมิจฉาทิฐินั้นอย่างไร

ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็ไม่ใช่จะปกป้อง ชื่นชม หรือเป็นเครื่องมือทางการเมืองให้เกาหลีเหนือและมุสลิมหัวรุนแรงหรืออื่นใด ที่ถูกตะวันตก (ซึ่งมีอำนาจทางการทหารที่มากกว่า) ทำร้ายเอา

นักการสื่อสารมวลชนนั่งอยู่แต่ในห้องแอร์ ถูกตะวันตกมอมเมาเอาด้วยข่าว Propaganda ถ้าไม่ “ปริ”หรือ “รู้รอบ” ในศิลปศาสตร์แห่งสงครามแล้วนักการสื่อสารคนนั้นก็เป็นได้แค่ “เครื่องมือ” ทางการเมืองค่ายใดค่ายหนึ่งเท่านั้นหาได้เป็นสื่อเสรีไม่