ด้วยปรารถนาดี

อึดอัดปนงุนงงกันไปทั้งเมือง เมื่อนายวีรพงษ์ รามางกูร ออกมาพูดเรื่องการแก้ไขปัญหาเงินร้อนจากต่างประเทศที่กำลังไหลทะลักเข้าไทย

เพราะแม้จะเลี่ยงไปใช้คำว่าผู้บริหารนโยบายการเงิน หรือผู้กำหนดดอกเบี้ยนโยบาย แต่คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจได้ว่า นายวีรพงษ์กำลังเล่นงานธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) โดยเฉพาะผู้ว่าการ ธปท.อีกแล้ว เรื่องที่ไม่ยอมลดดอกเบี้ยอีกแล้ว

ความอึดอัดงุนงงนั้นเกิดจากหลายประเด็น

ประเด็นแรกคือ สถานะของนายวีรพงษ์ที่เป็นประธานคณะกรรมการ ธปท. แต่ออกมาวิจารณ์องค์กรของตนเอง เหมือนคนกินข้าวหม้อเดียวกันแล้วหันมาทุบหม้อข้าวกันเอง

และในฐานะประธานคณะกรรมการ ธปท. นายวีรพงษ์ย่อมต้องทราบอยู่แก่ใจว่าการตัดสินใจลดหรือขึ้นดอกเบี้ยนั้นไม่ได้ขึ้นกับตัวบุคคล หรือผู้ว่าการ ธปท.เหมือนในอดีต

แต่ตัดสินใจในรูปคณะกรรมการนโยบายการเงิน (กนง.) ที่มีทั้งหมด 7 คน โดยมีตัวแทนจาก ธปท.เพียง 3 คน ขณะที่กรรมการจากบุคคลภายนอกต่างก็มีความอิสระ ไม่มีใครกำกับหรือสั่งการได้

ประเด็นต่อมา คือข้อสังเกตของ ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล อดีตผู้ว่าการ ธปท. ที่ว่าจะต้องลดดอกเบี้ยมากน้อยแค่ไหนถึงจะสกัดเงินร้อนจากต่างประเทศได้ เพราะถ้าลดดอกเบี้ย 0.250.5% ก็คงสกัดไม่ได้ แต่ถ้าลดดอกเบี้ย 3% เท่ากับส่วนต่างดอกเบี้ยไทยกับสหรัฐในปัจจุบัน เศรษฐกิจไทยจะทนไหวหรือไม่

และหากนายวีรพงษ์เกรงว่า หากไม่ลดดอกเบี้ย เงินร้อนเหล่านี้จะเข้ามาสร้างปัญหาฟองสบู่ในตลาดทุน ก็มีคำถามว่า ดอกเบี้ยที่ลดลงจะทำให้เกิดฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์เหมือนในอดีตหรือไม่ จะกระตุ้นให้ครัวเรือนก่อหนี้เพิ่มหรือไม่ และจะแก้ไขอย่างไร ตรงนี้ไม่มีการพูดถึง

ทั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่าการดำเนินนโยบายเรื่องดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยนของ ธปท.นั้นถูกต้องไปหมด เพราะมีจุดอ่อนและหลายประเด็นที่ต้องถกเถียงอีกมาก

แต่ปัญหาอยู่ที่ความน่าเชื่อถือของนายวีรพงษ์ในการแสดงความคิดเห็นต่างๆ เพราะมัวพุ่งเป้าเฉพาะ ธปท.

ขณะที่โครงการของรัฐบาลกลับไม่แสดงความเห็นอย่างตรงไปตรงมาในแบบเดียวกัน ที่ชัดเจนคือโครงการรับจำนำข้าว ที่นายวีรพงษ์แสดงความไม่เห็นด้วยเพียงครั้งเดียวแล้วเงียบหายไปหลังจากเข้าพบนายกรัฐมนตรีในวันรุ่งขึ้น

นี่ต่างหากทำให้ความน่าเชื่อถือของนายวีรพงษ์ลดลง

จนทำให้เสียดายความรู้ความสามารถของนายวีรพงษ์ ที่เคยเป็นเสาหลักคอยตักเตือนและผลักดันให้เศรษฐกิจไทยก้าวมาได้ถึงขั้นนี้

ทั้งหมดก็ด้วยความปรารถนาดีที่อยากให้ประเทศไทยได้นักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำคนเดิมที่เคยไม่เอนเอียง ไม่อคติ ได้กลับมาทำประโยชน์ให้กับประเทศชาติอีกครั้ง