อย่าตั้งศูนย์อพยพ

ผู้อพยพชาวโรฮิงยา จากประเทศพม่า อาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมไทยต่อไป

หากทุกฝ่ายไม่ไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนที่จะตัดสินใจดำเนินการใดๆ ต่อเรื่องนี้

ด้านหนึ่ง กลุ่มสิทธิมนุษยชนและเครือข่ายมุสลิมในประเทศไทย มีจุดยืนเรียกร้องให้รัฐบาลไทยโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดูแลผู้อพยพเหล่านี้โดยไม่ส่งกลับไปยังประเทศพม่า

อีกด้านหนึ่ง หน่วยงานด้านความมั่นคง รู้สึกวิตกกังวลหากต้องรับผิดชอบดูแลผู้อพยพชาวโรฮิงยา เพราะประเทศไทยต้องแบกภาระปัญหาที่จะตามมาอีกมากมาย ทั้งด้านการจัดหาสถานที่ งบประมาณ กำลังคนที่จะคอยดูแล อีกทั้งอาจส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยและพม่า รวมทั้งปัญหาความมั่นคงที่อาจเกิดตามมา

มนุษยธรรมและความมั่นคงของชาติ คือสองประเด็นหลักที่ทุกฝ่ายจะต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ ก่อนที่จะตัดสินใจดำเนินการใดๆ เกี่ยวกับปัญหาผู้อพยพชาวโรฮิงยา

แน่นอนว่า เราต้องให้ความช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ผู้ตกทุกข์ได้ยาก แต่ก็ควรกำหนดแนวทางปฏิบัติให้ชัดเจนว่า การช่วยเหลือนั้นจะช่วยได้แค่ไหน เพียงใด และจะส่งต่อให้องค์กรสากลเช่นสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ หรือยูเอ็นเอชซีอาร์ เข้ามารับช่วงดำเนินการต่ออย่างไร

แต่สิ่งที่ประเทศไทยไม่ควรทำก็คือ การเปิดศูนย์รับผู้อพยพเหล่านี้ เพราะจะทำให้ประเทศไทยเป็นจุดหมายใหม่ของผู้อพยพ

ยิ่งกว่านั้นบทเรียนที่ผ่านมาในอดีต ทั้งการเปิดศูนย์อพยพรองรับผู้ลี้ภัยจากสงครามอินโดจีน หรือที่ยังมีอยู่ในปัจจุบันคือศูนย์พักพิงผู้ลี้ภัยชาวพม่าตามแนวชายแดน ส่งผลกระทบตามมามากมาย ทั้งปัญหาอาชญากรรม แรงงานเถื่อน และยาเสพติด ซึ่งขณะนี้แม้สถานการณ์ในพม่าจะไม่มีการสู้รบและรัฐบาลพม่าพร้อมที่จะรับผู้อพยพเหล่านี้กลับ แต่บรรดาผู้อพยพส่วนใหญ่ก็ยังไม่ยอมกลับ หน่วยงานความมั่นคงของไทยซึ่งรับผิดชอบดูแลศูนย์พักพิงเหล่านี้ก็กล่าวหาว่า ปัญหาส่วนหนึ่งมาจากองค์กรต่างชาติที่เข้ามาให้ความช่วยเหลือหนุนหลังมิให้ผู้อพยพชาวพม่ากลับถิ่นฐาน โดยยกข้ออ้างเรื่องสถานการณ์ยังไม่น่าวางใจ

จะเห็นได้ว่า หากประเทศไทยยอมที่จะแบกรับให้ที่พักพิงผู้อพยพเหล่านี้ในระยะยาว ก็จะต้องแบกรับปัญหาที่จะตามมาอีกมาก

ดังนั้น สิ่งที่ทุกฝ่ายควรทำ คือให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในระยะเวลาหนึ่ง และประสานให้องค์กรระหว่างประเทศรับผู้อพยพเหล่านี้ไปดูแลต่อ หรือให้หาทางให้รัฐบาลพม่ากำหนดมาตรการเพื่อความปลอดภัยของชาวโรฮิงยาในประเทศพม่า เพื่อยุติปัญหาผู้อพยพ