พัฒนาเด็ก=พัฒนาชาติ

 เนื่องในโอกาสวันเด็กแห่งชาติ นอกจากสังคมจะต้องร่วมกันตระหนักถึงความสำคัญของเด็กในวันนี้

ซึ่งจะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่และเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาชาติแล้ว ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงทางด้านนโยบายในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตั้งแต่แรกเกิดจนโตก็คือ กระทรวงศึกษาธิการ โดยความรับผิดชอบของรัฐบาล ซึ่งที่ผ่านมารัฐบาลของ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ยังไม่มีนโยบายอะไรที่ชัดเจนออกมา นอกจากโครงการแจกแท็บเล็ตให้กับนักเรียนในระดับชั้น ป.1 ทั่วประเทศ ซึ่งก็ได้ก่อให้เกิดปัญหาต่างๆ ตามมามากมาย

รัฐบาลในฐานะที่เป็นผู้กำหนดวาระของประเทศ ควรจะต้องมีนโยบายในการปฏิรูปการศึกษาอย่างเป็นรูปธรรมชัดเจน เพราะจากผลการประเมินความรู้ความสามารถของเด็กไทยเทียบเคียงกับประเทศอื่นๆ ในระดับเวทีโลก พบว่า เด็กไทยมีคุณภาพทางด้านการศึกษาอยู่ในระดับที่ไม่น่าพึงพอใจ โดยเฉพาะเมื่อเทียบเคียงกับประเทศที่เป็นคู่แข่งที่สำคัญในภูมิภาคอาเซียน ระดับความรู้ความสามารถของเด็กไทยยังเป็นรองอีกหลายประเทศ

ที่ผ่านมาหลายรัฐบาลมีนโยบายในการปฏิรูประบบการศึกษาที่สวยหรู มีการปรับเปลี่ยนตัวรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่การปฏิรูประบบการศึกษาของไทยเพื่อยกระดับคุณภาพของเด็กไทยยังไปไม่ถึงไหน การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงหลักสูตรเพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน ก็ยังคงดำเนินไปอย่างล่าช้าไม่มีความเด่นชัดในทางปฏิบัติ ขณะที่การเปลี่ยนแปลงของโลกในปัจจุบันเป็นไปอย่างรวดเร็ว ปัญหาเหล่านี้ก็ยังไม่มีท่าทีที่ชัดเจนออกมาจากรัฐบาลถึงความมุ่งมั่นที่จะยกระดับการศึกษาไทยให้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงในกระแสโลก ซึ่งเป็นสิ่งน่าวิตกกังวลเป็นอย่างยิ่ง

ในทางตรงกันข้ามกลับปรากฏนโยบายที่สุ่มเสี่ยงอาจจะก่อให้เกิดปัญหา ในการเข้าถึงโอกาสทางการศึกษาของเด็กไทย เนื่องจากกระทรวงศึกษาธิการมีแนวคิดที่จะยุบโรงเรียนขนาดเล็กระดับหมู่บ้านที่กระจายอยู่ในชนบท ด้วยเหตุผลทางด้านโครงสร้างในการบริหารของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานและด้านงบประมาณ มากกว่าที่จะคำนึงถึงโอกาสในการเข้าถึงระบบการศึกษาของเด็ก ซึ่งเป็นสิ่งที่กระทรวงศึกษาธิการจะต้องทบทวนให้รอบคอบ

ในโอกาสวันเด็กแห่งชาติปีนี้ รัฐบาลจึงควรย้อนกลับมาดูนโยบายด้านการศึกษาอย่างเป็นระบบ เพื่อวางรากฐานในการพัฒนาประเทศให้มีความชัดเจน รัฐบาลจะต้องกำหนดภารกิจและมีเป้าหมายที่ชัดเจน ในการพัฒนาระบบการศึกษาไทยให้ควบคู่ไปกับการพัฒนาเศรษฐกิจ ไม่ใช่มุ่งเน้นแต่จะกระตุ้นการบริโภคเพื่อให้ตัวเลขทางเศรษฐกิจเป็นไปตามเป้าหมาย โดยละเลยที่จะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ซึ่งจะเป็นรากฐานสำคัญในการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน