ซื้อเวลาไม่ได้แล้ว

วันนี้ ปตท.และบางจาก ซึ่งเป็นผู้นำด้านราคาน้ำมันได้ประกาศขึ้นราคาน้ำมันอีกเฉลี่ยลิตรละ 50 สตางค์ ซึ่งเป็นการขึ้นราคาขายปลีกน้ำมันครั้งแรกของปีนี้

นอกจากนี้ คณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน (กกพ.) มีมติให้ปรับขึ้นค่าเอฟที งวด ม.ค.เม.ย.นี้ อีก 4.04 สตางค์ต่อหน่วย ทำให้ค่าไฟฟ้ารวมอยู่ที่ 3.76 บาทต่อหน่วย

ราคาสินค้าที่เคยถูกขอให้ตรึงราคาไว้ก่อน ก็เริ่มดาหน้าขอขึ้นราคาสินค้า โดยยืนยันว่าการที่รัฐบาลให้ใช้อัตราค่าแรงขั้นต่ำใหม่วันละ 300 บาท ก็ทำให้ต้นทุนการผลิตเพิ่มสูงขึ้น จนต้องส่งผ่านราคาไปยังผู้บริโภค

แม้กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) จะประกาศกรอบเงินเฟ้อปีนี้ไว้ที่ 0.53% ส่วนกระทรวงพาณิชย์คาดการณ์อัตราเงินเฟ้ออยู่ในกรอบ 2.83.4% แต่ในความเป็นจริงเงินเฟ้อที่ประชาชนเจอสูงกว่านี้มาก เพราะหากสินค้าและบริการแต่ละชนิดขยับราคาเพียง 5% แต่ในวันหนึ่งคนใช้สินค้ามากกว่า 1 ชนิด ก็เจอของแพงขึ้นคิดเป็นสัดส่วนสูงกว่าที่รัฐบาลประกาศแน่นอน

อัตราเงินเฟ้อจะไม่เป็นปัญหากับประชาชน หากคนมีเงินจับจ่ายใช้สอย เป็นเหตุผลที่รัฐบาลประกาศตลอดมา แต่ในขณะนี้รัฐบาลยังยืนยันหลักการนี้อยู่อีกหรือไม่ เมื่อมาตรการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาททั่วประเทศของรัฐบาล เริ่มพ่นพิษ ธุรกิจเอสเอ็มอีในหลายจังหวัด เริ่มลดจำนวนคนงานลง มีโรงงานหลายแห่งปิดตัวลง ทำให้แรงงานเองก็เริ่มไม่แน่ใจในอนาคตว่า จะต้องตกงานแลกค่าแรง 300 บาทนั้นคุ้มค่าหรือไม่

แรงงานที่ตกงานนั้น จะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อของราคาถูกกิน ซึ่งเป็นสิ่งที่สวนทางกับราคาสินค้าและบริการที่ปรับสูงขึ้น ทั้งเอกชนและนักวิชาการ รวมทั้งสื่อ ได้เตือนรัฐบาล ตลอดเวลาเรื่องการหามาตรการแก้ไขปัญหาอุตสาหกรรมที่จะได้รับผลกระทบจากการขึ้นค่าแรง แต่รัฐบาลก็ยังหาข้อสรุปอะไรไม่ได้

ขณะนี้ผลร้ายที่ออกมาจากนโยบายของรัฐบาลเริ่มเห็นชัดเจนแล้ว นายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกฯ และ รมว.คลัง จะนำเรื่องมาตรการช่วยเหลืออุตสาหกรรมเข้าสู่การประชุมของคณะรัฐมนตรีในวันที่ 8 ม.ค.นี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ก็ดูเหมือนจะสายเกินไปแล้ว เพราะมีโรงงานบางแห่งปิดตัวลงโดยไม่ทันจะได้เห็นมาตรการเยียวยาของรัฐบาล

ขณะนี้ปัญหาจะทับซ้อนกันในเรื่องของแพงและคนว่างงานที่จะมีมากขึ้น จากนโยบายค่าแรงวันละ 300 บาท เมื่อ 2 ปัญหา มารวมเป็นหนึ่งเดียว คือเรื่องปากท้องประชาชน รัฐบาลก็เริ่มจะอยู่เฉยไม่ได้เพราะจะเสียคะแนนนิยมและความเชื่อมั่นในรัฐบาล ซึ่งจะทำให้การบริหารด้านอื่นของรัฐบาลทำได้ยากขึ้นด้วย

รัฐบาลจะต้องแก้ 2 ปัญหาไปพร้อมๆ กัน ซึ่งจะทำได้ยากขึ้น เป็นผลมาจากการทำงานล่าช้าและไม่ตัดสินใจให้เด็ดขาดว่าจะดำเนินการอย่างไร ขณะนี้เวลาไม่รอท่าให้ยื้อปัญหาอีกต่อไปแล้ว ก็จะได้เห็นฝีมือบริหารเศรษฐกิจของรัฐบาลว่าจะแก้ปัญหาปากท้องประชาชนได้หรือไม่ในเร็วๆ นี้