ควันหลงการอภิปรายไม่ไว้วางใจ

วันก่อนมีคนถามคำถามหนึ่ง พอเราตอบไป กลับมาคิดดูก็น่าสนใจดี เขาถามว่า ได้ดูการอภิปรายไม่ไว้วางใจหรือไม่ ซึ่งก็เป็นคำถามทั่วๆ ไปที่ผู้คนถามไถ่กันช่วงที่มีการอภิปรายในรัฐสภา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการอภิปรายไม่ไว้วางใจ พอเราตอบกลับไปว่าก็ได้ดูอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ดูตลอด เพราะงานการก็มีอยู่พอสมควรที่จะต้องทำ บางทีนั่งเขียนงานไปก็เปิดดู เปิดฟังไปบ้าง คนถามบอกว่า ก็เป็นคนปกติดี เขาว่าถ้าใครนั่งดู นั่งฟังอยู่ได้ตลอด ไม่เก่งมาก ก็บ้า นี่คือจุดที่น่าสนใจ

คนเก่งมากกับคนบ้าหมายความว่าอย่างไร เราก็ลองถามเขาดู เขาบอกว่า ก็เก่งมากที่นั่งฟังได้ตลอด เพราะหนึ่ง นานมาก สอง ไร้สาระ สาม กักขฬะ สี่ งี่เง่า ห้า เสียเวลา และหก เจ็ด แปด เก้า สิบ ซึ่งเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ และขอประทานโทษผรุสวาทขึ้นเรื่อยๆ ด้วย เขาก็เลยคิดว่า ในมุมหนึ่งคนฟังได้ตลอดนี่เก่งมากที่ทนสิ่งต่างๆ ที่ว่าไปได้ หรือไม่อีกอย่างก็บ้าไปเลย

ผู้คนจำนวนหนึ่งบ้างก็เรียกคนที่ให้ความสนใจกับการบ้านการเมืองมากๆ ว่าเป็นคอการเมือง ซึ่งก็คงคอแข็งมากเช่นกันหากสามารถนั่งฟังการอภิปรายได้ตลอดรอดฝั่งทุกวันๆ จนกระทั่งจบการอภิปราย

อันที่จริงการอภิปรายไม่ไว้วางใจ ควรจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก และผู้คนน่าที่จะให้ความใส่ใจและอยากฟังกันมาก เนื่องจากการที่ฝ่ายค้านจะนำเสนอประเด็นต่างๆ ที่กล่าวอ้างได้ว่าจะทำให้รัฐบาลขาดความชอบธรรมในการบริหารประเทศ หรือรัฐมนตรีบางคน รวมถึงนายกรัฐมนตรีไม่มีความเหมาะสมในการบริหารราชการแผ่นดิน น่าจะเป็นประเด็นที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งหลาย จะสามารถนำมาใช้ในการพิจารณาต่อไปว่า การเลือกของพวกตนนั้นสมเหตุสมผลแค่ไหน หากไม่เป็นไปตามที่ได้เคยคิดจึงเลือกมา ก็อาจจะต้องเปลี่ยนความคิดกัน

ในอีกทางหนึ่ง การที่จะได้ฟังรัฐบาลอธิบายที่มาที่ไป หรือเหตุผลในการกำหนดนโยบายและการดำเนินการต่างๆ ในการบริหารราชการแผ่นดิน และในการจัดการให้นโยบายต่างๆ ออกมาโลดแล่นเป็นรูปธรรมในรายละเอียดและในเชิงลึก ซึ่งอันที่จริงเรื่องราวเหล่านี้ก็อาจจะปรากฏอยู่ตามหน้าหนังสือพิมพ์ หรือได้ยินจากวิทยุ ได้ดูจากโทรทัศน์ แต่ที่จะให้เป็นเชิงลึกเหมือนกับการตอบการอภิปรายนั้นก็ไม่ค่อยจะได้รับกันเท่าใด ดังนั้นโอกาสของการอภิปรายไม่ไว้วางใจน่าจะเป็นโอกาสอันดีที่ประชาชนน่าจะได้ฟัง ได้ยิน ได้เห็นสิ่งอันเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติบ้านเมือง และประโยชน์ต่อพวกเขาในฐานะที่เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยที่แท้จริง

แต่เหตุใดเมื่อพูดถึงการอภิปรายไม่ไว้วางใจ ผู้คนจำนวนมากถึงได้เบือนหน้ากัน หรือบางคนก็รจนาออกมาเป็นสิ่งที่ไม่สุภาพมากมายเหมือนดั่งที่เขียนไปในเบื้องต้น

หากเราลองพิจารณาดูแล้ว เราก็จะพบว่าสิ่งที่ผมได้เขียนไปเมื่อไม่กี่บรรทัดก่อน ว่าการอภิปรายไม่ไว้วางใจน่าจะมีประเด็นอันเป็นประโยชน์มีคุณค่าแก่การรับชมรับฟังเป็นอย่างมาก กลับเป็นที่พบได้น้อยมากในการอภิปรายไม่ไว้วางใจในรัฐสภาของประเทศไทยเรา ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ใช่ใจจะโทษว่าสภาชุดไหนเป็นหลัก เพราะส่วนใหญ่ก็จะเป็นเหมือนๆ กันทุกยุคทุกสมัย ยิ่งไปผนวกด้วยผลสุดท้ายของการอภิปรายที่ฝ่ายรัฐบาล ซึ่งอาจจะประกอบด้วยคณะรัฐมนตรีทั้งชุด นายกรัฐมนตรี หรือรัฐมนตรีรายหนึ่งรายใดก็จะยังคงอยู่ครบ ไม่ได้มีการกระทบกระเทือนอันใด คนก็ยิ่งเห็นว่าการอภิปรายไม่ไว้วางใจเป็นเรื่องสูญเปล่า

ประการต่อมา เราก็จะเห็นว่าในการอภิปรายนั้น เนื้อหามีไม่มาก แต่น้ำมีเยอะ ที่แย่หน่อยหรือแย่มาก ก็คือมีการใช้วาจาตั้งแต่ไม่สุภาพต่อกันไปจึงถึงขั้นที่พูดกันแบบบ้านๆ ได้ว่าถ่อยสถุลกันเลยทีเดียว นี่เป็นสาเหตุที่อาจจะเป็นตัวทำลายความสนใจของผู้คนเสียยิ่งกว่าการอภิปรายแบบไม่มีเนื้อหา เอาแต่น้ำมาว่ากันเสียด้วยซ้ำ

เมื่อสิ่งต่างๆ ประมวลรวมกันมาเป็นเช่นนี้ คนก็เลยถอยห่างจากสภาและสภาก็เลยกลายเป็นเวทีวิวาทะของ “ผู้แทนรากกระดอน” แทนที่จะเป็นผู้แทนราษฎรที่ควรจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่ประชาชน โดยเฉพาะเด็กและเยาวชนของชาติ ซึ่งก็คงจะไม่มีใครหวังให้พวกเขาเป็นตัวอย่างที่ดีในทุกๆ เรื่อง เพราะคงจะไม่มีใครเป็นเช่นนั้นได้ ขึ้นชื่อว่าคน หรือแม้กระทั่งมนุษย์ ซึ่งเป็นผู้มีใจสูงก็ต้องมีข้อบกพร่องกันบ้างไม่มากก็น้อย

แต่ก็ไม่ควรจะถึงขั้นว่าไม่รู้จะเอาอะไรเป็นตัวอย่างเลย หรือถ้าเอาเป็นตัวอย่างไป สงสัยสิ่งมีชีวิตบางประเภทเรียกพี่ไปเลยเสียฉิบ อย่างนี้มันก็ไม่โสภาประเทศชาติบ้านเมืองกันเลย

คงต้องช่วยกันตรึก ช่วยกันตรอง และคงต้องช่วยกันให้มีการปรับปรุงแก้ไขสิ่งที่รกเรื้อต่างๆ เหล่านี้ของบ้านเรากันเสียบ้าง อย่าถอยห่างจากการเมืองกันเลย แต่ช่วยกันทำให้การบ้านการเมืองของบ้านเรามีพัฒนาการบ้างและมีอยู่เรื่อยๆ ช่วยกันคนละนิดคนละหน่อย วันหนึ่งคงพอจะดีขึ้นมาได้บ้าง อย่าสิ้นหวังกันนะครับ