ทำประมงอย่างยั่งยืน

บทบรรณาธิการหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ระบุว่า การทำประมงที่มากเกินไปในปัจจุบันกำลังกลายเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพและคุณภาพชีวิตของคนอีกหลายล้านคนทั่วโลก เนื่องจากรายงานข้อมูลการศึกษาของสมาคมสิ่งแวดล้อมแคลิฟอร์เนียได้เปิดเผยว่า มนุษย์กำลังทำการประมงมากเกินกว่าขีดความสามารถของธรรมชาติที่จะรับไหวมากกว่า 40% และกำลังสร้างความเสียหายออกมาเป็นรูปตัวเงินประมาณ 5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 1.5 ล้านล้านบาท) ต่อปี

อีกทั้งการที่มนุษย์อยู่อาศัยในท้องทะเลนานขึ้นและสามารถทำการประมงในทะเลลึกได้ ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายมากขึ้น โดยเฉพาะกลุ่มประเทศที่มีรายได้ปานกลางและต่ำที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุด เนื่องจากกฎระเบียบที่หละหลวมในการดูแลและปกป้องทรัพยากรและการประมงในทะเล

อย่างไรก็ตาม แม้ปัญหาจะเป็นไปอย่างตึงเครียด แต่ก็ไม่ยากเกินกว่าที่จะแก้ไข เนื่องจากรากแก่นของปัญหาก็คือ การที่ชาวประมงมุ่งแต่จะจับปลาจากทะเลให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพียงเพื่อหวังผลกำไรในระยะสั้น โดยขาดซึ่งการมองถึงประโยชน์ที่จะได้รับในระยะยาว

นอกจากนี้ อีกหนึ่งปัญหาก็คือ การขาดซึ่งการควบคุมดูแล รวมไปถึงบทลงโทษต่อเรือประมงที่อยู่ในทะเลที่ทำผิดกฎต่างๆ อาทิ การใช้อวนจับปลาที่มีตาถี่มาก หรือการมุ่งแต่จะแข่งขันกันเพื่อสร้างรายได้ระหว่างเรือประมงอยู่ในทะเล เพราะการหยุดหรือกลับขึ้นฝั่งนานย่อมหมายถึงการเสียเปรียบคู่แข่งจากเรือประมงอื่นๆ

ฉะนั้น วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหา คือ การผลักดันให้ชาวประมงได้เข้ามามีส่วนร่วมและรับรู้ถึงประโยชน์ในระยะยาวให้มากขึ้น เช่น ข้อเสนอของสมาคมผู้ประกอบกิจการประมงสหรัฐ ที่เสนอว่าควรจะมีการจัดตั้งระบบสัดส่วนการจับปลา ซึ่งจะจัดสรรส่วนแบ่งให้เรือประมงท้องถิ่นเท่านั้นเป็นผู้มีสิทธิจับปลาในพื้นที่นั้นๆ ได้ อีกทั้งระบบดังกล่าวจะเป็นตัวกำหนดว่ามีปลากี่ชนิดที่สามารถจับได้

ทั้งนี้ แม้ว่าข้อเสนอจะไม่เป็นที่ถูกใจทุกฝ่าย แต่อย่างน้อยก็คุ้มค่ากับการทดลองนำมาใช้