ส้มตำ"ติ่ง ปีเตอร์"คนสู้ชีวิตเมืองน่าน

"ผมพูดไม่ได้  หูไม่ได้ยิน  แค่อ่านได้เขียนได้  แต่ไม่เคยย่อท้อต่อชะตา  มุ่งพัฒนาตนเอง ใช้ชีวิตแบบพอเพียง"

โดย...ระรินธร เพ็ชรเจริญ

เมื่อชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้  แต่คนเราสามารถเลือกทางเดินที่ดีให้กับตัวเองได้ อย่างครอบครัวหนึ่งที่ไม่ยอมแพ้ และไม่ย่อท้อต่อโชคชะตาชีวิตของตัวเอง  แม้จะเกิดมาทั้งพูดไม่ได้  หูก็หนวกไม่ได้ยินเสียง แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้กับโชคชะตา  และพลิกผันตัวเองมาเป็นคนขายส้มตำ จนเป็นที่รู้จักกันทั่วเมืองน่าน ในนาม  “ส้มตำปีเตอร์”   กับสโลแกน  “ผม พูดไม่ได้  แต่อ่านได้  เขียนได้”

นายปีเตอร์  อุตมะ หรือ ติ่ง  อายุ 26 ปี เป็นคนจังหวัดน่านโดยกำเนิด  แม่ของปีเตอร์เป็นคนน่าน ส่วนพ่อเป็นคนกรุงเทพฯ   ปีเตอร์เกิดมาอาภัพ หูไม่ได้ยินเสียง ทำให้ไม่สามารถเรียนรู้การพูดได้และกลายเป็นใบ้ในที่สุด   พอปีเตอร์เริ่มรู้ความ  ครอบครัวก็อพยพ ย้ายพากันไปอยู่ที่  จ.ภูเก็ต  เพื่อทำงานหาเลี้ยงชีพ  และปีเตอร์  ได้ทำงานที่โรงงานเย็บผ้าแห่งหนึ่งเพื่อช่วยหารายได้จุนเจือครอบครัว จนกระทั่งพ่อเสียชีวิต  และปีเตอร์ต้องรับภาระดูแลครอบครัวมาตลอด

ปีเตอร์ต้องต่อสู้กับชีวิตที่ยากแค้น และสายตากับความรู้สึกของสังคมรอบข้าง ที่มองว่าเป็นคนพิการมานานนับหลายปี  ในที่สุดจุดเปลี่ยนชีวิตที่สำคัญที่สุดของปีเตอร์ก็มาถึง เมื่อต้องประสบกับปัญหาสุขภาพที่ต้องทำงานตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นเวลานานๆ ทำให้เริ่มมีอาการปวดหลังและลำตัว  ปีเตอร์ตัดสินใจลาออกจากโรงงานเย็บผ้า เพราะคิดว่าตัวเองไม่สามารถทำงานได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย เกรงว่าจะเป็นการเอาเปรียบนายจ้าง จึงลาออกมาเผชิญชีวิตด้วยการคิดเป็นนายของตัวเอง

โดยเลือกประกอบอาชีพส่วนตัวที่ปีเตอร์  รักและชื่นชอบ นั่นคือการขายส้มตำ และนับมาตั้งแต่ปี พ.ศ.  2540- พ.ศ.2552  ที่จังหวัดภูเก็ตจนกระทั่งมาเจอเพื่อนแท้อีกสองคนชื่อ นาจ  และจิ๋ม เพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันตลอด  จนรักใคร่กันเหมือนญาติพี่น้อง ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วก็พากันมาอยู่แบบครอบครัว  และตระเวนเปลี่ยนที่ขายไปตามจังหวัดอื่นๆ เช่น  เชียงใหม่  เชียงราย  เลย  นนทบุรี  ยะลา  และกรุงเทพมหานคร ใช้ชื่อร้านว่า “ติ่งปีเตอร์”  ซึ่งได้รับความสนใจจากลูกค้าเป็นจำนวนมาก  

เพราะด้วยรสชาติส้มตำที่จัดจ้านถูกปากแล้ว ทั้งร้านยังมีแต่คนพิการ ที่ไม่ได้ยิน และพูดไม่ได้  ต้องใช้วิธีเขียนตัวหนังสือใส่กระดาษในการสื่อสารกันแทน จึงทำให้ลูกค้าหลายคนสงสาร เห็นใจและแวะเวียนมาอุดหนุนกันเป็นประจำ

ปีเตอร์ เล่าถึงความพากเพียรและอุตสาหะ  เคารพและนับถือในวิชาชีพ  ไม่เคยอายในอาชีพคนขายส้มตำ ทำให้ครั้งหนึ่งในชีวิต นับได้ว่าเป็นความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง นั่นคือ  การได้เข้าเฝ้ารับเสด็จ  สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และยังได้ตำส้มตำถวายพระองค์อีกด้วย

ทำให้ปีเตอร์ ปลาบปลื้ม ดีใจเป็นที่สุดในชีวิต  และสมเด็จพระเทพฯ ก็ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น ทรงมอบทุนส่วนพระองค์ให้ในการลงทุนตั้งร้านส้มตำ  และย้ายมาขายที่จังหวัดน่านเมื่อช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ.2552  ที่ผ่านมาเนื่องจากเจอปัญหาภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ปลาร้าและน้ำปลามีราคาแพง  เขาจึงคิดที่จะลองมาขายที่น่านดู  มีรายได้โดยเฉลี่ยวันละประมาณ  1,000-2,000 บาท 

เมนูเด็ดของร้านนี้ก็จะเป็นตำลาว เพราะลูกค้าจะสั่งกันเยอะมาก ปีเตอร์บอกว่าขายส้มตำแล้วสบายใจ  ไม่ต้องไม่นั่งอยู่เหมือนเย็บผ้าและทำให้ปวดหลัง  ปวดตัว    ลูกค้าที่จะมาใช้บริการของปีเตอร์จะสั่งส้มตำก็ต้องใช้จดใส่กระดาษให้  เพราะ ปีเตอร์ อ่านออก เขียนได้  แต่พูดไม่ได้

การใช้ชีวิตของปีเตอร์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจุบันเขาจะยึดสุภาษิตที่ว่า “ความพยายามอยู่ที่ไหน  ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” เขาเลยไม่ยอมท้อแท้ในชีวิตของเขา ชีวิตคนเราต้องสู้  ถ้าเราไม่คิดจะสู้แล้วใครจะช่วยเราเราต้องช่วยตัวเองถึงจะมีชีวิตทุกวันนี้ได้

ถึงปีเตอร์จะบกพร่องพิการมีร่างกายไม่ครบสมบูรณ์เหมือนคนปกติทั่วไป แต่เขาก็เอาชนะอุปสรรคด้านร่างกายได้ และได้แสดงให้เห็นว่า ความสามารถ และความพยายามเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จได้   ส้มตำของติ่ง ปีเตอร์ วันนี้ จึงมีชื่อเสียงและทำให้ลูกค้าติดใจในรสชาติมาตลอด

สำหรับร้านส้มตำ ติ่ง ปีเตอร์ มีเมนูมากมายหลากหลายกว่า 50 เมนู ให้เลือกชิม รสชาติได้ตามใบสั่ง เนื่องจากต้องเขียนให้อ่าน หากท่านใดสนใจแวะเวียนไปชิมส้มตำติ่ง ปีเตอร์ได้ ที่ตลาดโต้รุ่ง เขตเทศบาลเมืองน่าน ปางทางเข้าชุมชนบ้านสวนหอม เริ่มเปิดร้านตั้งแต่เวลา 07.00 น. – 23.00 น.  ของทุกวัน