ต้องแก้ที่'เรา'ไม่ใช่แก้ที่'เขา'

โดย...จำลอง บุญสอง

ดังที่เคยเรียนไปแล้วว่า การแก้ไขปัญหาใดๆ เราต้องทำตามครรลองของธรรมชาติ คือ แก้ไข “เหตุ” หรือ “สมุทัย” ของปัญหา ดังที่พระพุทธเจ้าทรงชี้เอาไว้ โดยอาจารย์ประเสริฐ ทรัพย์สุนทร สรุปลงมาเป็นกระบวนวิธีแก้ไขปัญหาการเมืองที่เราเรียกว่านโยบาย 662/23 นั่นเอง

หลายคนถามผมว่า ปัญหาสามจังหวัดภาคใต้ก็ดี ปัญหาของประเทศก็ดี ช่องว่างระหว่างความรวยความจนมีมาก มีการขายตัว มีการประกอบอาชญากรรมกันอย่างพิสดาร การปล้นจี้ ข่มขืน มีการค้า มีการเสพยาเสพติดมากกว่าที่ใดๆ ในโลก เกิดความขัดแย้งระหว่างเหลืองแดง ประชาชนไม่ยอมรับการปกครองของนักการเมือง พรรคการเมือง ประชาชนกล้าฆ่าทหารตำรวจซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐอย่างไม่เกรงกลัว

มีสาเหตุมาจากอะไร คำตอบก็คือ สามจังหวัดภาคใต้ก็ดี ปัญหาของประเทศก็ดี มีเหตุมาจากความไม่เป็นประชาธิปไตยในทางการปกครองของเราทั้งสิ้น

ดังนั้น การจะขจัดปัญหาจึงต้องขจัดเหตุแห่งปัญหา ใช่มาขจัดประชาชนที่ลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อชีวิตที่ดีกว่า

ในการแก้ไขปัญหาบ้านเมืองโดยองค์รวม เราต้องยอมรับกันเสียก่อนว่า วันนี้ประเทศไทยมีการปกครองแบบเผด็จการระบบรัฐสภา ระบอบเผด็จการระบบรัฐสภาได้ทำความเสียหายแก่ชาติและประชาชนมากว่า 80 ปีอย่างเหลือคณา จนบ้านอื่นเมืองอื่นในแหลมทองนี้ก้าวไปข้างหน้ากันแล้วทุกประเทศ สมัยก่อนเราอยู่รุ่นเดียวกันกับญี่ปุ่น เราก็ถูกญี่ปุ่นแซง ต่อมาก็เกาหลี แต่ท้ายสุดเราก็ถูกเกาหลีแซง มาเลเซียล้าหลังกว่าเรา แต่วันนี้มาเลย์ทิ้งเราไปไม่เห็นฝุ่น สามประเทศอินโดจีนที่แย่กว่าเราเพราะสงครามประชาชน บัดนี้เขาแก้ได้แล้ว บ้านเมืองของเขามีความสุขกว่าเมืองไทยมาก พม่าที่ว่าแย่ บัดนี้เขาก็เปลี่ยนนโยบาย สร้างประชาธิปไตยแบบเดียวกับโซเวียต จีน เวียดนาม ลาว กัมพูชา จนทำให้เวลานี้กลายเป็นว่าถนนทุกสายมุ่งสู่เมียนมาร์ไปจนหมดสิ้นแล้ว

บ้านเรายังจมปลักอยู่กับสงครามกลางเมือง หรือสงครามประชาชน หรือสงครามปฏิวัติที่ผมพยายามเพียรพูดมานาน พูดจนใครๆ คิดว่าผมนี่ท่าจะเพี้ยน แต่สิ่งที่ผมบอกในวันโน้นกลับกลายเป็นจริงแล้ววันนี้ และจะจริงยิ่งๆ ขึ้นไปเมื่อกาลเทศะอันเหมาะสม

คนรู้วิชาการเมืองในบ้านนี้เมืองนี้มีน้อยเช่นเดียวกับประเทศต่างๆ ในโลก คนรู้การเมืองไม่ใช่อาจารย์ตามมหาวิทยาลัยที่จำขี้ปากใครต่อใครมาพูด คนรู้การเมืองไม่ใช่นักการเมืองซึ่งเป็นตัวแทนนายทุนอยู่ในสภา คนรู้วิชาการเมืองไม่ใช่คนปลุกระดมมวลชนทั้งเหลืองและแดงที่รับใช้นายเหลืองนายแดง ไม่ใช่ทหารที่รู้แต่เรื่องยุทธศาสตร์ ยุทธวิธีทางการทหารแต่ไม่รู้ยุทธศาสตร์ทางการเมือง ไอ้ที่ออกมาแสดงความเห็นทางการเมืองกันเต็มบ้านเต็มเมืองนั่นมันมีแต่นักแสดงความเห็น ความเห็นจะตรงกับสัจธรรมหรือไม่ก็ไม่แน่ เพราะความเห็น หรือ Opinion ไม่ใช่ Reality มีแต่หลักวิชาเท่านั้นที่สรุปจากความจริงแท้จึงเอามาแก้ไขปัญหาได้ การแก้ไขปัญหาชาติก็เหมือนกับการแก้ไขปัญหาโรค เหมือนกับการสร้างตึก สร้างเครื่องบิน สร้างนิพพาน คือ ต้องสร้างมาจากหลักวิชชา หลักวิชชาสรุปเอามาจากความจริงแท้ทั้งนั้น ไม่มีใครคิดเอาเองเลย

ทั้งเปเรสตรอยก้า ทั้งสี่ทันสมัย ทั้งโดยเหม่ย ทั้งจินตนาการใหม่หรือนโยบายอะไรที่กำลังทำอยู่ในพม่านี้ ก็เอามาจาก 66/23 ทั้งนั้น ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ

หัวใจสำคัญของ 66/23 ก็คือการทำสมดุลระหว่างอำนาจอธิปไตยปวงชนกับเสรีภาพบุคคลให้เสมอกัน แต่การที่จะทำอย่างนั้นได้ต้องให้อำนาจอธิปไตยปวงชนเกิดขึ้นก่อน ประเทศไทยอำนาจอธิปไตยปวงชนยังเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะคนไปติดอยู่กับการต่อสู้ของเหลืองแดง คิดว่าไม่เหลืองก็แดงคือทางออก ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ทางออก ที่ไม่ใช่ทางออกก็เพราะทั้งคู่เป็นขบวนเผด็จการ ไม่เป็นขบวนเผด็จการชนชั้นสูงก็เป็นเผด็จการชนชั้นนายทุนผูกขาด ที่เขาสู้ๆ กันนั้น ไม่ใช่ว่าเขาสู้เพื่อประชาชน เขาสู้เพื่อกลุ่มผลประโยชน์ของพวกเขาเองต่างหาก เพียงแต่เกณฑ์ประชาชนไปตายให้ เพื่อจะมีข้ออ้างได้ว่ามีประชาชนสนับสนุนตัว บัดนี้หลายคนก็คงรู้แล้วว่าเขาสู้กันและฮั้วกันไปแล้วอย่างไร

การปกครองแบบประชาธิปไตย คือ การปกครองของประชาชน โดยประชาชนต้องทำเอง ไม่มีผู้นำมวลชนเหลืองหรือแดงทำให้หรอกครับ มีแต่เขาหลอกให้เราไปตายให้นายของพวกเขาทั้งสิ้น การปกครองนั้นจึงเกิดประโยชน์มรรคผลต่อ (เพื่อ) ประชาชน

หลายคนกลัวปัญหาภาคใต้ ปัญหาภาคใต้เกิดจากความอยุติธรรมของอำนาจรัฐจากส่วนกลาง หรือพูดง่ายๆ ว่าเกิดจากระบอบเผด็จการนั่นเอง ความอยุติธรรมอันเกิดจากระบอบดังกล่าว วันนี้ส่งผลทำให้ชนชาติท้องถิ่นต้องลุกขึ้นสู้ นั่นเป็นรูปธรรมของคำจำกัดความที่ดีที่สุดของปัญหาภาคใต้ ไม่ใช่เรื่องยาเสพติดหรืออื่นใดที่เขามาพูดหลอกให้เราเชื่อมานานหรอกครับ

สถานการณ์ของประเทศไทย คือ สถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูงครับ ใครจะไปห้ามก็ไม่มีทางห้ามได้ หรือเอาไม่อยู่นั่นเอง รูปของการทำสงครามมี 2 รูปครับ คือ รูปของการใช้อาวุธและการไม่ใช้อาวุธ ที่ภาคใต้เขาใช้อาวุธ แต่ภาคอื่นๆ ยังไม่ใช้อาวุธ นานๆ ไปถ้ายังไม่เปลี่ยนแปลงการปกครองให้เป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงแล้วละก็มีเรื่องแน่ ต่อให้ 100 แดง 1,000 เหลือง มาแก้ก็แก้ไม่ได้ จะเอานักวิชาการ เอาเอ็นจีโอ เอาใครมาแก้ก็แก้ไม่ได้ ถ้าอำนาจนั้นไม่เปลี่ยนไปเป็นของปวงชน เปลี่ยนแล้วยังต้องมาทำสมดุลของอำนาจอธิปไตยปวงชนกับเสรีภาพบุคคล อีก 30 ปีจะเสร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้!

ข้อเขียนนี้อาจจะดุเดือดสักหน่อย แต่ก็เป็นความจริงทั้งนั้น ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่

อ้อ อำนาจอธิปไตยปวงชนในยุคทุนนิยมเกิดจากการผลักดันของกรรมกรครับ ทหารหรือชนชั้นอื่นที่อยากจะทำ

หมดสิทธิครับ!