นับหนึ่งกระบวนการเจรจาสู่แนวทางสันติ?

...ชนิกานต์ กาญจนสาลี

ฝ่ายเสื้อแดงเรียกร้องให้มีการยุบสภา เพราะไม่พอใจอำมาตย์จึงไล่รัฐบาลประชาธิปัตย์ ฝ่ายรัฐบาลยืนยันหากมีเงื่อนไขที่ไม่ชอบ ก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะทำตามข้อเรียกร้อง ภายใต้ข้อจำกัดของเงื่อนไขและเป้าหมายทางการเมืองอันแตกต่างกัน เกิดคำถามว่าจะยึดแนวทางการเจรจาเพื่อหาข้อยุติได้หรือไม่ เป็นประเด็นน่าคิดและควรหาคำตอบ

นอกจากนี้ ผู้มีส่วนได้เสียจะต้องขบคิดด้วยกระบวนการที่รอบคอบว่า การยุบสภาสามารถแก้ปัญหาความขัดแย้งได้ทุกอย่างจริงหรือไม่ เพราะเรื่องที่ต้องมองไปให้ไกลก็คือ การเลือกตั้ง 1 ครั้งใช้เงิน 4,000 ล้านบาท ยังไม่นับเรื่องใบแดงที่เกิดขึ้นภายหลัง ที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) จะต้องนำมาใช้เลือกตั้งซ่อม ถือว่าเงื่อนไขยุบสภามีค่าใช้จ่ายมหาศาล ภายใต้กระบวนการเจรจายังมีกระบวนการของรัฐสภาที่จะเป็นเวทีในการคลี่คลายปัญหา แต่ปัญหาก็คือกระบวนการรัฐสภาสามารถทำงานได้จริงหรือไม่ แม้จะได้รัฐบาลชุดใหม่เข้ามาแล้วก็ตาม

ประเด็นการยุบสภาจึงไม่ใช่แค่เรื่องการเลือกตั้ง เพราะเมื่อมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายไม่ยอมรับซึ่งกันและกัน นั่นหมายความว่ายุบสภาแล้วก็ไปหาเสียงไม่ได้ หรือเลือกตั้งมาได้ก็ยังมีเรื่องการไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งที่รออยู่อีก เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นแล้วในช่วงที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตาม เพื่อทุกฝ่ายในสังคมไทยได้เข้าใจร่วมกันก็คือ แนวทางการเจรจานั้นไม่ใช่หนทางที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบที่แต่ละฝ่ายสามารถหาข้อยุติได้แบบสันติและทันใจ แต่เป็นประเด็นที่จะต้องทำความเข้าใจกันใหม่