ยมทูต...ไม่ยอมให้ตาย

ชีวิตตำรวจของ “บิ๊กแจ๊ด” บู๊ระห่ำมาตั้งแต่เป็นนายตำรวจหนุ่ม อย่ามาถามว่าวิสามัญไปแล้วกี่ศพ

เพราะเยอะมากจนจำไม่ไหว ซึ่งมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เอาชีวิตของตัวเองไปใกล้ความตายแค่เศษของเสี้ยววินาที

พล.ต.ท.คำรณวิทย์ เล่าให้ฟังว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งขณะเป็นสารวัตรใหญ่ สภ.ดอนเจดีย์ จ.สุพรรณบุรี นำกำลังไปบุกจับคนร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ภายในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งปิดประตูหน้าต่างมิดชิด

“วันนั้นวางแผนว่า ผมจะบุกขึ้นไปทางประตูหน้า ผมค่อยๆ ย่องขึ้นไป โดยหันปากกระบอกปืนเล็กไปข้างหน้า ส่วนลูกน้องอีกคนปีนขึ้นมาจากด้านข้าง จังหวะที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นถึงบันไดขั้นสุดท้าย คนร้ายก็เปิดประตูพลั้ว...! ออกมา ยิงใส่ลูกน้องผมโดนที่ขา

จากนั้นคนร้ายก็หันปากกระบอกปืนมาที่ผม โดยส่วนตัวผมชอบใช้ปืนลูกโม่ เพราะจากประสบการณ์ทุกวินาทีคือชีวิต ปืนลูกโม่ข้อดีคือ ถ้าปืนขัดลำกล้องสามารถยิงนัดต่อไปได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาดึงรังเพลิงใหม่เหมือนปืนอัตโนมัติ และเป็นนิสัยส่วนตัวของผมที่จะใส่กระสุน 3 แบบสลับกันในลูกโม่ โดยผมใช้ขนาด .38 ก็จะมีทั้งหัวกระสุนแบบเจาะเกราะ หัวระเบิด และแบบธรรมดา

ทันทีที่คนร้ายหันมาทางผม ผมก็เหนี่ยวไกปืนทันที ขณะที่คนร้ายก็ยิงใส่ผมเช่นกัน เสียงปืนที่ได้ยินดังแทบจะพร้อมกัน ผมรู้สึกได้เลยว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ลูกกระสุนได้เฉียดหัวผมไปแค่ปลายเส้นผม ขณะที่คนร้ายล้มทั้งยืนเสียชีวิตทันที

ภายหลังมีการตรวจสอบวิถีกระสุนของคนร้ายโดยหน่วยพิสูจน์หลักฐาน จึงได้รู้ว่ากระสุนที่พุ่งเข้าใส่คนร้ายนั้นเป็นหัวระเบิด ทำให้คนร้ายกระเด็นไปข้างหลังทันที จนทำให้วิถีกระสุนของคนร้ายที่เล็งมาที่ผม เชิดขึ้นเลยถากหัวผมไป แต่หากจังหวะนั้นในรังเพลิงของลูกโม่ผมหมุนไปเป็นหัวกระสุนเจาะเกราะ หรือกระสุนแบบธรรมดา อานุภาพของแรงกระสุนคงไม่มากพอ และผมคงถูกกระสุนเจาะเข้ากลางหัวแน่นอน”

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่วิสามัญคนร้ายไปในช่วงชีวิตของมือปราบ พล.ต.ท.คำรณวิทย์ ยอมรับว่า สะเทือนใจทุกครั้งที่ต้องทำ รู้สึกไม่สบายใจต้องไปทำบุญทำทานให้กับผู้เสียชีวิตอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ยังรู้สึกดีขึ้นบ้างที่เราก็ต้องทำตามหน้าที่ อีกทั้งยังปกป้องลูกน้อง รวมถึงประชาชนให้มีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้นไป