น้ำตา"ลูกจ่าเพียร"

พ่อเอาเวลาที่อยู่กับครอบครัวพวกผมไปใช้ แต่รัฐบาลไม่ถนอมชีวิตท่านไม่ให้โอกาส ในตำราการรบที่ไหนไม่มีหรอกครับ ผู้กำกับไปขุดส้วม หาข่าว

ชุมพล เอกสมญา หรือ จีรพัชร์ ภูวพงษ์พิทักษ์ เจ้าของบทเพลง "บันนังสตา"  บุตรชายคนโตของ พล.ต.อ.สมเพียรเอกสมญา ผกก.สภ.บันนังสตา กล่าวถึงความรู้สึกเมื่อต้องสูญเสียพ่อ ไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขายังเฝ้ารอเวลาว่าอีกเพียงไม่กี่เดือน บ้านน้อยของเขาภายในสวนยางผืนใหญ่ 30 ไร่ ที่จ.หนองบัวลำภู จะได้ต้อนรับพ่อที่จะมาอยู่ร่วมกันหลังเกษียณอายุราชการ แต่เวลาที่เขารอคอยไม่มีทางมาถึงอีกแล้ว

น้ำตาผมไหลได้ 2 อย่าง คืออย่างแรกปีติ ที่พ่อเสียสละทำคุณงามความดี น้ำตาชุดที่สอง เป็นความน้อยเนื้อต่ำใจว่าไม่มีความยุติธรรมในสังคม เราให้รางวัลคนตายมากกว่าคนเป็น

ผมรู้สึกคับแค้นกับความไม่เป็นธรรมจนผมต้องร้องไห้น้ำตาไหล วันเกิดเหตุกับพ่อ มีเพื่อนๆ โทร.หาเป็นร้อยสาย แต่ผมไม่รับสายเลย ไม่ใช่ว่าอ่อนแอ แต่เจ็บใจที่ว่าเหมือนคนจมน้ำช่วยกันได้ง่ายๆ โดยการยื่นไม้ไป ไม้บนฝั่งมีเป็นร้อยเป็นพัน ยื่นอะไรเข้าไปท่านก็รอด ย้ายท่านไปตรงไหนก็ได้ที่อำเภอเบาๆ หน่อย ที่งานมันเบาลง

ส.ต.ท.โรจนินทร์ ภูวพงษ์พิทักษ์ กล่าวว่า "ตั้งแต่เล็กจนโตจะหารูปถ่ายครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตายากมาก ผมอยากให้พ่อได้พักผ่อน พ่อลงทุนซื้อสวนยางพาราที่ จ.หนองบัวลำภู 30 ไร่ ปลูกยางไว้กว่า 5 ปีแล้วพ่อจะไปใช้ชีวิตเกษียณราชการที่นั่นและอยู่ใกล้กับพี่ชายคนโต หากมีเวลาว่างวันหยุดราชการพ่อก็ไม่รีรอที่จะไปที่สวนยางที่พ่อลงทุนลงแรงด้วยตัวเอง หวังจะไปใช้ชีวิตในบั้นปลายที่นั่น เสียดายที่พ่อไม่ได้ใช้ชีวิตที่เหลือทำในสิ่งที่พ่อวางไว้"  นี่มันบันนังสตา สำหรับคนอายุจะ60 ปี ถ้าผู้เกี่ยวข้องมีความจริงใจที่จะอนุเคราะห์พ่อผมคิดว่าช่วยได้

ผมอยากจะถามว่า ท่านกลัวเสียหน้าหรือครับ ที่มีตำรวจขาเป๋คนหนึ่ง ขาใส่เหล็กตลอดชีวิต ไปหาท่านแล้วก็บอกว่าผมมาขอความเป็นธรรมให้กับตัวเองและให้กับลูกน้อง

หลังจากที่พ่อผิดหวังไม่ได้ย้าย ท่านไปเยี่ยมผมที่หนองบัวลำภู พ่อคุยต่อหน้าแม่ต่อหน้าพลขับเลยว่า "เราจะเดินเรื่องรบต่อเรากางแผนที่ออกแล้วเราจะกลับไปรบต่อไม่ได้ย้ายไม่เป็นไร งานมี งานต้องทำ"พ่อไม่ใช่คนที่ไม่ได้ย้ายแล้วงอมืองอเท้า นอนซมกินเหล้ากินเบียร์เมามาย ไม่ใช่ พ่อกลับกางแผนที่ระดมลูกน้องทำงานทันที

ถ้าท่านไม่โดนระเบิดเมื่อวันศุกร์ ในวันเสาร์ท่านจะพาลูกน้องเข้าป่าตามล่าคนร้าย  คุณตาผมคือ ส.ต.ท.บัญชร คงอินทร์ ก็เคยเป็นตำรวจอยู่ที่บันนังสตาเมื่อ พ.ศ.2504 และถูกคนร้ายฆ่าตายในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่เหมือนกัน คราวนี้ถึงคราวพ่อแล้ว พ่อเคยพูดกับแม่และพวกผมเสมอว่า เราเป็นคนไทย เป็นนักรบของพระมหากษัตริย์ ต้องถวายความจงรักภักดี เราต้องทำให้ประเทศชาติร่มเย็น พ่อไม่กลัวตาย ผมชอบประโยคนี้ที่ท่านพูดมาก

สมัยเด็กๆ ปี 2532-2534 ผมเห็นคุณยายนั่งรถจากบันนังสตาเข้าไปในตัวเมืองยะลาเพื่อเบิกเงินตอบแทนของคุณตาเดือนละ800 บาท ผมก็ถามคุณยายว่าเงินแค่นั้นพอกินหรือยาย เงินตำรวจตั้งแต่คุณตาเสียชีวิตได้เดือนละ 800 บาท ไม่ได้เปลี่ยนไปตามค่าของเงินเลย 800 บาท ตั้งแต่สมัยยายเป็นสาว ตั้งแต่แม่ผมอายุ 5 ขวบ แต่นี่ยายอายุ70 หรือ 80 แล้ว มันพอหรือ คุณยายก็ตอบว่ามันมีค่ามากสำหรับสามีที่เสียสละชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ นี่ก็คือรางวัลของนักรบชายแดนใต้ตั้งแต่ในอดีต

ผมถามจริงๆ ว่า สำนักงานตำรวจแห่งชาติสร้างบุคลากรที่เข้าถึงมวลชนแบบนี้จะต้องใช้งบประมาณเท่าไหร่ จะต้องเสียสละเวลาครอบครัวของคนคนนั้นเท่าไหร่ ทำไมไม่เอาเขาไปเป็นผู้ให้ความรู้กับตำรวจรุ่นหลังๆ ว่าการเข้าถึงมวลชนทำยังไง ไม่ใช่อยู่ในตำรา ในตำรามีหรือครับผู้กำกับไปขุดส้วมให้ชาวบ้าน พ่อผมนี่แหละรบนอกตำรา หาข่าวนอกตำรา พ่อทำด้วยความจริงใจ ไม่ได้เสแสร้ง

 การข่าวที่พ่อพาลูกน้องรอดมาได้ พ่อเอาเวลาที่อยู่กับครอบครัวพวกผมไปใช้ แต่รัฐบาลไม่ถนอมชีวิตท่านไม่ให้โอกาส ในตำราการรบที่ไหนไม่มีหรอกครับ ผู้กำกับไปขุดส้วม หาข่าว ชี้ข้อดีข้อเด่นของการเป็นรัฐไทย ข้าราชการไทยไม่ได้รังแกชาวบ้านอย่างที่ผู้ก่อการร้ายชูประเด็นมาตลอด พ่อผมทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่เขาพูดหมดเลย

ครั้งหนึ่งมีคนบอกว่ามันน่าอาย เป็นผู้กำกับไปขุดส้วมช่วยพี่น้องประชาชน...มันเสียศักดิ์ศรีหรือ พ่อผมไม่เคยรู้สึกว่าเสียศักดิ์ศรี การทำสิ่งเหล่านั้นมันนำความร่มเย็นให้กับพี่น้องประชาชนด้วยซ้ำ และก็เป็นประชาชนของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทำให้ประชาชนของพระองค์ท่านได้อยู่ร่มเย็นไม่ได้เชียวหรือ

"ผมภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกพ่อ"  การข่าวที่พ่อพาลูกน้องรอดมาได้ พ่อเอาเวลาที่อยู่กับครอบครัวพวกผมไปใช้ แต่รัฐบาลไม่ถนอมชีวิตท่าน

ชาวบ้านร่วมใจสร้างอนุสาวรีย์วีรบุรุษเขาบูโด

นายพงษ์ศักดิ์ ยิ่งชนม์เจริญ นายกเทศมนตรีนครยะลา กล่าวว่า ท่านผู้กำกับสมเพียรมีความผูกพันกับ อ.บันนังสตา ตั้งแต่เริ่มเข้ารับราชการตำรวจจนกระทั่งเสียชีวิต ตลอดระยะเวลา 40 ปีที่ผ่านมา ที่ท่านได้ใช้ชีวิตอยู่ใน 3 จังหวัด ท่านมีความเข้าใจมียุทธวิธี มีกลยุทธ์ต่างๆ ในการแก้ไขปัญหา สิ่งเหล่านี้สำนักงานตำรวจแห่งชาติน่าจะถอดบทเรียน อาจจะเป็นลักษณะห้องเกียรติยศ ภายในบรรจุเรื่องราวยุทธวิธีการทำงานใช้เรียนรู้ เพื่อการแก้ปัญหาในพื้นที่

ทางเทศบาลจะทำหนังสือไปยังผู้บัญชาการศูนย์ปฏิบัติการตำรวจจังหวัดชายแดนภาคใต้ หากไม่ทำประชาชนจะริเริ่มกันขึ้นมาเอง ผมเชื่อว่าความรู้สึกของพี่น้องทั้งประเทศก็ไม่ได้แตกต่างกันเราคงจะร่วมกันสร้างอนุสาวรีย์สถานรำลึกถึงจ่าเพียรของพวกเรา"