หนแรก-หนหลัง

ก่อนเรียนจบปริญญาโทในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปี 2507 คณะของนักเรียนไทยได้พร้อมใจกันไปเที่ยวงาน World Fair หรืองานแสดงมหกรรมโลกที่นครนิวยอร์ก

คณะของเราขับรถจากแคนซัสไปแวะรับคุณเพ็ญพรรณ และเพื่อนคนอื่นที่เมืองพิตส์เบิร์ก ก่อนเดินทางไปเมืองหลวง คือ Washington D.C. เพื่อเยี่ยมเพื่อนนักเรียนไทยที่พี่ๆ รู้จัก ก่อนต่อไปนครนิวยอร์กซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง

ระหว่างทางที่ขับรถไปและแวะไปสบายๆ นั้น เราพักทานอาหารทะเลแห่งหนึ่งก่อนถึง D.C. ปรากฏว่าผมเกิดอาการแพ้อาหารทะเลอย่างหนัก เข้าใจว่าจะเป็นฤทธิ์ของหอยแมลงภู่ที่ไม่สด หัวใจเต้นผิดปกติอย่างรุนแรง จนต้องแวะหาสถานพยาบาลเร่งด่วน

ผมไม่เคยแพ้อาหารทะเลมาก่อน และหลังจากนั้นก็ไม่เคยมีอาการเช่นนั้นอีก แต่มีเพื่อนที่แพ้อาหารทะเลชนิดที่ถ้าทานเข้าไปแล้วผื่นคันจะขึ้นทั้งตัว และแพ้เป็นประจำจนต้องหลีกเลี่ยงอาหารทะเลบางประเภท

สังเกตว่าตัวเราเองเป็นคนธาตุอ่อนเกี่ยวกับเรื่องอาหารการกิน ถ้าเจออาหารรสจัดๆ โดยเฉพาะเผ็ดๆ ท้องไส้มักมีปฏิกิริยาประท้วงทันที มีอาการท้องเสียบ่อยๆ หลังๆ ต้องระมัดระวังเรื่องการบริโภคพอควร

เมื่อกลับมาเมืองไทยและทำงานแล้ว มีประสบการณ์เกี่ยวกับอาหารเป็นพิษถึงต้องเข้าโรงพยาบาลในต่างประเทศอีกครั้งหนึ่ง ขณะไปเยี่ยมลูกค้าแถวยุโรปและผ่านไปอิตาลีก่อนต่อไปเยอรมนี ตอนนั้นถึงอิตาลีในฤดูกาลที่มีเห็ดของโปรดพอดี ถ้าเปรียบเทียบกับบ้านเราก็คงเป็นประมาณฤดูกาลที่เข้าหน้าฝนและมีเห็ดโคนที่หายากและออกมาปีละครั้ง แล้วมีชาวเมืองนำมาขายพอดีผมก็รับประทานเห็ดที่จำชื่อไม่ได้นี้ไปกับพรรคพวกที่เดินทางด้วยกันเหมือนคนอื่นๆ วันรุ่งขึ้นขับรถต่อไปเยอรมนีเพื่อทำธุระตามนัดหมาย ระหว่างที่นั่งในรถเกิดอาการคลื่นไส้ ตัวร้อน เหงื่อทะลักทลายออกมา ต้องจอดรถลงมาอาเจียนหลายครั้ง

ในที่สุดเห็นท่าไม่ดี เพื่อนที่ขับรถให้จึงพาส่งโรงพยาบาลที่เมือง Ulm

ถึงแม้เมืองนี้เป็นเมืองเล็กๆ ในเยอรมนี แต่โรงพยาบาลทันสมัย เพราะระบบสาธารณสุขของเยอรมนีเท่าเทียมและทั่วถึง ประชากรทั้งประเทศอยู่เมืองใหญ่หรือเมืองเล็ก คุณภาพการรักษาพยาบาลไม่แตกต่างกัน

หมอจับผมตรวจร่างกายและเก็บตัวไว้ดูอาการ 1 คืน สาเหตุเพราะคิดว่ามีอาการทางหัวใจ ไม่ใช่อาหารเป็นพิษเท่านั้น วันรุ่งขึ้นเมื่อตรวจสอบอีกครั้งหลังให้ยาแก้แพ้แล้ว จึงยอมปล่อยตัวออกจากโรงพยาบาล หมดค่าพยาบาลไปหลายสตางค์ แต่ดีว่ามีประกันเดินทางจึงสามารถเบิกชดเชยได้

ผมขอแนะนำว่า ใครก็ตามที่ต้องเดินทางต่างประเทศเป็นประจำ ควรทำประกันภัยและประกันสุขภาพไว้ก่อนแล้วจะไม่เสียใจ

งาน World Fair ที่นครนิวยอร์กในปี 2507 นั้น จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 3 ของเมืองนี้

งาน World Fair หรือปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น World Exposition นั้นจะหมุนเวียนตามประเทศต่างๆ ที่เสนอตัวเป็นผู้จัดงาน ถ้าประเทศที่กำลังพัฒนาประเทศใดได้รับความเห็นชอบให้เป็นเจ้าภาพจัดงานระดับโลกประเภทดังกล่าว ก็ถือว่าได้รับการยอมรับในฐานะความแข็งแกร่งของประเทศ และเป็นการแจ้งเกิดของการเข้าสู่ประเทศที่พัฒนาแล้ว

ล่าสุดงานนี้จัดขึ้นเมื่อปี 2553 โดยประเทศจีน ที่นครเซี่ยงไฮ้ มีผู้เข้าชมงานเกือบ 100 ล้านคน ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนจีนที่มีประชากรเป็นพันล้านคน

ชื่อของงานที่นครนิวยอร์กในปีนั้น คือ “Peace Through Understanding” หรือ “สันติภาพจากความเข้าใจซึ่งกันและกัน” มีสัญลักษณ์เป็นรูปโลกใหญ่และแสดงถึงความเชื่อมโยงระหว่างทวีป ระหว่างประเทศ ทำให้ดูเสมือนว่าโลกมีขนาดเล็กลงเพราะความเชื่อมโยงนี้

งานครั้งนั้นแบ่งการแสดงออกเป็น 2 ช่วง คือ ระหว่างเดือน เม.ย.-ต.ค. 2507 และอีกช่วงหนึ่งของเดือนเดียวกันในปี 2508 ถือว่าเป็นนิทรรศการที่ยาวนาน จัดขึ้นที่สวนสาธารณะ Flushing Meadow Corona Park ใน Queens บนพื้นที่ 2.6 ตารางกิโลเมตร

ในยุคนั้นอาคารสำคัญๆ ที่จัดการแสดงนั้นเป็นของบริษัทใหญ่ๆ ในอเมริกาแทบทั้งสิ้น เช่น จีเอ็ม ผู้ผลิตรถยนต์ใหญ่ที่สุดในโลก ไอบีเอ็ม ผู้นำทางคอมพิวเตอร์ เป็นต้น เป็นโอกาสที่บริษัทชั้นนำเหล่านี้จะนำเทคโนโลยีล้ำยุคมานำเสนอ และวาดภาพว่าอนาคตจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ประเทศไทยเราก็ได้ไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วย

การจัดงานระดับโลก เช่น เวิลด์ เอ็กซ์โป (World Expo) ก็ดี กีฬาโอลิมปิกก็ดี หรือฟุตบอลโลกก็ดี มีผลประโยชน์แอบแฝงของประเทศผู้จัด เพราะเป็นการดึงดูดเงินทั้งจากภาครัฐและเอกชนทั่วโลกมาพัฒนาท้องถิ่น ด้วยการมาลงทุนสร้างอาคาร สถานที่ในการจัดงาน และมีรายได้จากคนที่มาชมงาน

สถานที่จัดงานและอาคารต่างๆ สามารถนำไปใช้เป็นประโยชน์สำหรับส่วนรวมในอนาคตต่อไป ที่นครนิวยอร์กนั้นหลังจัดงานแล้ว สวนสาธารณะแห่งนี้กลายเป็นที่ตั้งของการแข่งขันเทนนิสระดับโลก คือ US Open Tennis Tournament ซึ่งเป็น 1 ใน 4 ของ Grand Slam อันประกอบด้วย Australian Open, Wimbledon และ French Open

สำหรับประเทศจีนนั้น เมื่อจัดการแข่งขันโอลิมปิก และเวิลด์ เอ็กซ์โป เรียบร้อยแล้วได้เมืองใหม่ และสนามกีฬาระดับโลกหลายจุด

อย่างไรก็ตาม มีประเทศหนึ่งที่สวนกระแสของการใช้ผลประโยชน์พลอยได้จากการจัดงานระดับโลกเช่นนี้ นั่นคือการจัดงานเวิลด์ เอ็กซ์โป ที่เมืองไอจิ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี 2548 ครั้งนั้นญี่ปุ่นแสดงความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมด้วยการคืนสภาพพื้นที่ที่ใช้จัดงานกลับสู่สวนสาธารณะในสภาพเดิม โดยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างใหม่ออกหมดแล้วปลูกต้นไม้ลงไปแทนที่

คนรวยทำอะไรก็น่ารักไปหมด

หลังจากการไปเที่ยวงาน World Fair ที่นิวยอร์กหนนั้นแล้ว ผมมีโอกาสได้ไปดูงานประเภทนี้และงานมหกรรมอื่นๆ อีกหลายครั้งหลายแห่ง จนจำไม่ได้หมด แต่ไม่มีงานที่ไหนประทับใจเท่าที่นิวยอร์ก ความประทับใจนี้ไม่ใช่เพราะตัวงานเอง แต่สิ่งประกอบมากกว่า

ประการแรก ได้ไปเที่ยวงานกับคนรัก คือ คุณเพ็ญพรรณ และเพื่อนๆ ที่สนิทสนมกันเป็นพิเศษ ประการที่สอง คือ มีประสบการณ์ที่ยังนำมารื้อฟื้นเล่าสู่กันฟังเป็นครั้งคราว

ที่ใกล้ๆ World Fair นี้มีสวนสนุกตั้งอยู่สวนหนึ่ง มี Roller Coaster หรือรถไฟเหาะตีลังกา ชนิดที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้นเป็นเครื่องเล่นดึงดูดใจ พวกเราไปถึงต้องขอลองเล่นเป็นธรรมดา

งานนั้นคุณเพ็ญพรรณและผมนั่งเก้าอี้เดียวกัน เพื่อนสาวๆ ที่มาด้วยนั่งข้างหน้า ระหว่างที่เล่นอยู่ก็มีเสียงเฮฮา วี้ดว้ายกันสุดๆ แต่พอรถหยุดเพื่อให้คนเล่นลงจากรถ ปรากฏว่าเพื่อนสาวคนหนึ่งถึงกับฉี่ราดกับที่นั่ง และร้องว่าพ่อจ๋า แม่จ๋า ลูกไม่เอาอีกแล้ว

พวกเราต้องช่วยประคองไปนั่งสงบอารมณ์พักใหญ่

คุณเพ็ญพรรณแอบกระซิบกับผมว่า เธอเองก็เกือบหัวใจจะวายเอาเหมือนกัน ถ้าไปเล่นตอนอายุมากๆ อาจมีสิทธิได้ ถ้าใครอยากทดลองใช้สูตรนี้กับคนที่รัก (ที่ชัง) ก็ได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ขอแต่อย่าเอาไปอ้างอิงเท่านั้น