ถามตัวเองดูก่อน

การ “ปั่นกระแส” สร้างความตื่นตระหนกให้กับประชาชน ในอันที่จะสร้างความชอบธรรมให้กับตนเองเพื่อ “ป้าย” สีแห่งความเลวร้ายให้กับฝ่ายตรงข้าม โดยไม่ยอมเปิด “ฝากา” ให้คู่ต่อสู้ “ระบาย” “ความคับแค้น” ออกมา ย่อมจะนำมาซึ่งการใช้ “ความรุนแรง” ต่อผู้กระทำเสมอ นี่เป็นสัจธรรม

ดูพวกเจตนาดีแต่ไร้เดียงสาทางการเมืองเช่นกลุ่ม “ประชาชนไม่เอาความรุนแรง” นำโดย พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ ผู้อำนวยการสำนักสันติวิธีและธรรมาภิบาล สถาบันพระปกเกล้า สมาคมนักข่าวฯ กลุ่มประชาชนผู้ไม่เอาสงครามกลางเมืองที่นำโดย น.ส.สารี อ๋องสมหวัง นายโคทม อารียา ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี นายชัยวัฒน์ สถาอานันท์ อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มธ. และมวลชนที่จะรวมตัวกันแสดงออกว่าไม่ต้องการความรุนแรงด้วยการใส่เสื้อขาวบ้าง บีบแตรบ้าง ฯลฯ แล้วก็นึกสมเพช ต่อให้พวกนี้แต่งขาวเสียยิ่งกว่าขาว เดินแหกปากร้องหาสันติไปตามถนนคนละร้อยล้านๆ ครั้ง คงไม่มีทางยุติปัญหาได้ ก็เหตุแห่งปัญหาที่นำมาซึ่งความขัดแย้งนี้คืออะไร? พวกเขายังไม่เข้าใจ แล้วจะใช้ “รูปแบบ” มาแก้ปัญหาแบบปลายเหตุกันได้อย่างไร?

เรียนต่อมวลชนฝ่ายแดงว่า เจตนารมณ์ของพวกท่านทั้งหลายต้องการความยุติธรรมให้เกิดขึ้นในบ้านในเมืองอย่างเสมอภาคใช่ไหม? ข้อเรียกร้องที่ให้รัฐบาล “ยุบสภาแล้วเลือกตั้งใหม่” สามารถตอบสนองความต้องการของพวกท่านได้จริงหรือเป็นข้อเรียกร้องเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ของ “บุคคลใดบุคคลหนึ่ง” ที่เข้ามาบริหาร “ระบอบเผด็จการ” อันเลวร้าย ระบอบที่ทำ Double Standard ต่อกรรมกรคนยากคนจนไม่ใช่หรือ?

โดยหลักวิชาแล้ว “ความยุติธรรม” จะเกิดขึ้นอย่างเสมอภาคได้ ก็ต่อเมื่อการปกครองของชาติเป็นประชาธิปไตยของประชาชนเท่านั้น การมีรัฐธรรมนูญเลือกตั้ง โดยไม่เปลี่ยนแปลงอำนาจอธิปไตยให้เป็นของปวงชนก่อนนั้นเป็นประชาธิปไตยปลอม เป็นประชาธิปไตยของนายทุนและชนชั้นสูงเท่านั้น หาเป็นประชาธิปไตยของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชนไม่?

ประชาธิปไตยที่แท้จริงคืออะไร ประชาธิปไตยที่แท้จริงในทางวิชาการก็คือ “ดุลยภาพ” แห่ง “อำนาจอธิปไตย” ระหว่าง “คู่ขัดแย้งทางการผลิต” ของยุคทุนนิยม คือนายทุนกับกรรมกร รัฐธรรมนูญเป็นเพียงกฎหมายแม่บทในการออกกฎหมายลูกอื่นๆ เพื่อรักษาระบอบประชาธิปไตยเอาไว้แค่นั้น ส่วนการเลือกตั้งก็เป็นเพียงแค่ “วิธีการ” เพื่อให้ได้มาซึ่งผู้บริหารระบอบซึ่งมีความสำคัญเป็นรองจากอำนาจอธิปไตยปวงชน อย่าไปหลงกลพวกนักการเมืองผู้ฉ้อฉลที่หลอกเราเสมอมาว่าเลือกตั้งคือประชาธิปไตย ไม่เลือกตั้งไม่ใช่ประชาธิปไตย การเลือกตั้งเป็น “หลักหนึ่งของประชาธิปไตย” ก็จริง แต่ต้องกระทำหลังจากการมีระบอบประชาธิปไตยหรืออำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนแล้วเท่านั้น

ความร่ำรวยของผู้ปกครอง ในท่ามกลางความทุกข์ยากของราษฎร ชนิด “คนทำไม่ได้กิน คนกินไม่ได้ทำ” ตลอด 77 ปีที่ผ่านมายังจะทำให้ท่านทั้งหลายไว้ใจให้ “คนส่วนน้อย” เหล่านั้นเข้ามาถือครองอำนาจอธิปไตยกันต่อไปอีกหรือ? ทำไมไม่เอาตัวแทนกลุ่มผลประโยชน์ (Interest Group) และผู้แทนเขต เข้าไปทำหน้าที่แทนบรรดานักการเมืองนายทุนเหล่านั้นเป็นการชั่วคราวเพื่อช่วยกันเปลี่ยนผ่านการปกครองของชาติให้ไปสู่ความเป็นประชาธิปไตยภายใต้ผู้รู้วิชาที่แท้จริงกันก่อนเล่า?

ทางออกประเทศในภาวะวิกฤตการเมือง ความขัดแย้งที่ดำรงอยู่นี้บางคนบอกว่าคนไทยจะแพ้ ผมเรียนว่า การที่คนจนไม่ต่อสู้กับการกดขี่ขูดรีดของคนรวยที่ผูกขาดต่างหากที่จะทำให้คนไทยโดยรวมทั้งชาติแพ้ ปัญหาชาติไม่ใช่เรื่อง “วิธีการ” ในการต่อสู้ว่าจะใช้วิธีใด แต่ปัญหาชาติอยู่ที่ว่าคนไทยจะเอาหลักการผิด (เผด็จการ) ที่ครอบงำชาติออกไปอย่างไร และจะเอาหลักการถูก (ประชาธิปไตย) มาสถาปนาแทนได้อย่างไรต่างหาก

ท่านทั้งหลายครับ ปัญหาชาติคือปัญหาหลักการ หลักการของการปกครองแบบเผด็จการ ไม่ใช่เรื่องปัญหา “คนดี” หรือ “คนไม่ดี” ตามที่ท่านอ้างเอามาเป็นเหตุเพื่อการฆ่ากันอยู่ในขณะนี้ วิธีการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรมก็คือ “ยุติ” อำนาจอธิปไตยคนส่วนน้อยเป็นการชั่วคราว ตั้ง “รัฐบาลเฉพาะกาล” เพื่อการเปลี่ยนผ่านการปกครองจากระบอบเผด็จการที่เป็นอยู่นี้ให้เป็นของปวงชนเสีย ปัญหาต่างๆ ก็จะลุล่วง ประเทศก้าวหน้าไปอย่างยั่งยืนแบบอารยประเทศ