สู้เพื่อใคร

เมื่อโลกเกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมในยุคศตวรรษที่ 18 นั้นได้ทำให้เกิดชนชั้นต่างๆ ขึ้นในระบบเศรษฐกิจเป็นภาพที่ชัดเจนมากขึ้น โดยเฉพาะชนชั้นนายทุนและชนชั้นแรงงานที่อยู่กันตรงข้ามอย่างสุดขั้ว

ตรงข้ามกับชนชั้นนายทุนก็คือชนชั้นแรงงาน มีฐานะเป็นพลังการผลิต แต่ชะตาถูกควบคุมอยู่โดยนายทุน ทั้งๆ ที่เป็นผู้สร้างความร่ำรวยให้กับนายทุนเหล่านั้น แต่สภาพความเป็นอยู่กลับย่ำแย่ ถูกนายทุนกดขี่อยู่เสมอๆ จึงเกิดการปฏิวัติของชนชั้นแรงงานขึ้นในยุโรป และสามารถรวมตัวเป็นกลุ่มชนชั้นแรงงาน มีพรรคการเมืองที่ต่อสู้ให้กับตัวเองในรัฐสภา

หลายประเทศในยุโรปจึงมีพรรคแรงงาน ซึ่งว่ากันไปแล้วก็เสมือนเป็นตัวแทนของประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ

เพราะว่ากันตามตรง กลุ่มนายทุนมีอยู่หยิบมือเดียว ประชาชนส่วนมากยังต้องขายแรงงานหาเงิน ตัวอย่างพรรคแรงงานที่เด่นชัดคือในอังกฤษ โดยในปัจจุบันพรรคแกนนำรัฐบาลก็เป็นพรรคแรงงาน

ตามประวัติศาสตร์โลกยุคใหม่ ในช่วงที่โลกเข้าสู่ระบบทุนนิยมอย่างจริงจัง การต่อสู้ระหว่างนายทุนและชนชั้นแรงงานเป็นไปอย่างดุเดือด

ชนชั้นแรงงานก็ต้องต่อสู้เพื่อสิทธิประโยชน์ของตัวเองอย่างเต็มที่ ในทุกวันนี้ผลประโยชน์และสวัสดิการของชนชั้นแรงงานในประเทศพัฒนาแล้วโดยเฉพาะในประเทศตะวันตกอย่างในยุโรปและสหรัฐนั้นถือว่าดีเยี่ยมมากที่สุดในโลก

การที่จะปล่อยให้กลุ่มนายทุนเข้ามามีอำนาจในทางการเมืองนั้นถือว่าเป็นอันตรายต่อส่วนรวมอย่างยิ่ง ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นนายทุนก็ยิ่งแสวงหาผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด จึงนำมาสู่สิ่งที่เรียกว่าผลประโยชน์ทับซ้อน ซึ่งกลุ่มนายทุนเหล่านี้เชี่ยวชาญในการสับหลีกตบตาอย่างยิ่ง

ที่ผมยกเรื่องนี้มาพูด เพราะว่ามีเพื่อนต่างชาติถามกันมามากมายว่า คุณทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีของไทยนั้นก็เป็นกลุ่มนายทุน แล้วเพราะเหตุใดจึงมีคนสนับสนุนมากมาย และส่วนใหญ่จะเป็นคนในกลุ่มชนชั้นแรงงาน คนยากจนด้วยซ้ำ แถมคุณทักษิณถูกศาลตัดสินว่ามีความผิดจนถูกยึดทรัพย์

ผมก็ได้แต่ตอบไปว่า เป็นเรื่องเศร้าของประเทศไทยที่มักจะตัดสินอะไรด้วยความรู้สึกมากกว่าเหตุผล ดังนั้นอะไรดีหรืออะไรชั่ว อะไรถูกต้องหรืออะไรผิด ก็ไม่สามารถแยกแยะได้ เพราะเราใช้แต่อารมณ์ ไม่ได้ใช้สติและปัญญาในการแยกแยะ

...เกือบลืมไป ผมตอบไปด้วยว่าเมืองไทยเงินยังซื้ออะไรได้หลายๆ อย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเองด้วย