กรรมจำแนกสัตว์

ผมตีความหมายของวลี “กรรมจำแนกสัตว์” ของพระพุทธเจ้าไม่ได้มานาน ทั้งๆ ที่เพียรพยายามอ่านหนังสือธรรม เพื่ออยากจะเป็นคนเข้าถึงธรรมกับเขาบ้าง เพิ่งมา Get เรื่องนี้ก็เมื่อตอนมาศึกษาวิชาการเมืองนี่แหละ แรกๆ นึกว่ากรรมจะให้ผลหลังจากเราไปกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งสำเร็จเหมือนวิชากฎหมายเขาว่าไว้ ทั้งๆ ที่ “กรรม” เกิดขึ้นตั้งแต่เรา “คิด” ขึ้นมา คือ คิดเมื่อไหร่ก็เกิดกรรมขึ้นเมื่อนั้น ไม่ว่าจะคิดดี หรือคิดชั่ว หรือคิดเหนือดีเหนือชั่วก็ตาม

กรรมนี่แหละที่ไป “จำแนกสัตว์” คิดเป็นเหลืองก็ไปร่วมกับเหลือง คิดเป็นแดงก็ไปร่วมกับแดง ส่วนพวกที่คิดเหนือเหลืองเหนือแดงก็ไป“นั่งหัวร่อคิกๆ” “พ้นทุกข์” เพราะไม่เข้าไปอยู่ในนรกแห่งความขัดแย้งที่ไร้สาระ

ลิเก “ปรองดอง” ไม่ว่า “โต้โผ” จะเป็นพล.อ.ชวลิต เสธ หนั่น คณิต ณ นคร หรือสถาบันพระปกเกล้า ก็ล้วนแต่สร้างความขบขันให้แก่คนที่รู้วิชาการเมืองทั้งสิ้น เพราะหลักวิชาชี้ได้โดยไม่ต้องพิสูจน์ว่า “ดรามา” เหล่านั้น ไม่มีทางทำให้บ้านเมืองเกิดความสงบลงได้เลย ไม่ว่าจะคณะใด สีใดจะเป็น “โต้โผ” ก็ตาม

การทำการปรองดองใดๆ ก็ตาม ผู้จะทำการปรองดอง “ต้อง” เข้าใจเสียก่อนว่า “อะไรขัดแย้งกับอะไร?” อะไรคือเหตุของความขัดแย้ง ความขัดแย้งใดเป็นความขัดแย้งหลัก ความขัดแย้งใดเป็นความขัดแย้งรอง ขืนปรองดองกันโดยไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของเฟืองแต่ละระดับแล้ว ต่อให้แหกปากกันไปจนตายความปรองดองก็เกิดขึ้นไม่ได้ แถมจะไปทำให้ความขัดแย้งที่มีอยู่หนักขึ้นไปอีก

“ความขัดแย้งจริง” ในชาติบ้านเมืองเราไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่าง “ผู้ปกครองเหลือง” กับ“ผู้ปกครองแดง” อย่างที่เห็นหรอกครับ ความขัดแย้งจริง เป็นความขัดแย้งระหว่างระบอบเผด็จการกับประชาชนต่างหาก ระบอบที่เอื้อให้ “ผู้ลงทุน” ใน “วิสาหกิจการเมือง” สามารถ “กดขี่” และ “ขูดรีด” ประชาชน “ผู้ลงแรง” จนทำให้ความเสมอภาคของทั้งสองฝ่าย “ผกผัน” ซึ่งกันและกัน

การ “รวยเกิน” ของ “ผู้ลงทุนทางการเมือง” ที่ผกผันกับความ “จนเกิน” ของราษฎร “ผู้ถูกปกครอง” นั่นเอง ที่นำมาซึ่ง “สงครามประชาชน” สงครามประชาชนที่ไป “บังคับสภาพ” ให้ผู้ปกครองต้อง “ออกตัว” มากล่าวโทษกันและกัน เพื่อชิงมวลชนมาเป็นฐานให้ตัว

ไม่ว่าผู้ปกครองจะใส่เสื้อเหลืองมาปกครองหรือใส่เสื้อแดงมาปกครอง ประชาชนในประเทศที่ปลูกข้าวได้มากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ก็ต้องกินข้าวคุณภาพต่ำ ต้องทนทุกข์อยู่กับเงินเฟ้อที่ทะยานขึ้นในขณะที่รายได้ต่ำลงๆ หรือไม่มีเลย คนในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ต้องเสี่ยงกับการมีชีวิตอยู่กับระเบิดรายวัน และต้องทนกับการเสียดสีกันและกันของนักการเมืองของระบอบเผด็จการที่แย่งกันเป็นใหญ่อย่างน่าสมเพช

การเอานกกระสาในขบวนเผด็จการเดียวกันมาเป็นโต้โผในคณะ “ลิเกปรองดอง” ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ปกครองนกกระสาจะไม่ “กินกบ” “กินปลา” ที่อยู่ภายใต้การปกครอง ไม่ว่าการปรองดองนั้นจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ตาม

การปรองดองของนกกระสาก็เพื่อการอยู่อย่างสันติของนกกระสา ไม่ใช่เพื่อการอยู่อย่างสงบของกบ ปลา ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองแต่อย่างใด

ดังนั้น ถ้าเราไม่สามารถยุติบทบาทของนกกระสาที่ “ทำนา” บน “หลังคน” ลงแล้ว ถึงเราจะเอาเทวดาหน้าไหนมาร่างรัฐธรรมนูญ จะเป็นประชาชนตาดำๆ หรือนักวิชาการผู้หื่นกระหายในค่าจ้างก็ไม่มีประโยชน์ต่อประชาชนทั้งสิ้น เพราะแมวไม่ว่าจะทาขนสีเหลืองหรือสีแดงมาก็กินปลาย่างทั้งคู่ นกกระสาไม่ว่าจะทาปีกสีเหลืองหรือสีแดงมาก็กินกบ กินปลาเป็นภักษาหารเสมอ

อย่าไปสนใจกับการปรองดองของนกกระสา อย่าไปสนใจการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อการแย่งชิงอำนาจของพวกเขา เพราะมันคือ “เกม” ของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่สร้างขึ้นมาหลอกประชาชนให้หลงไปกับการต่อสู้ของนักต้มตุ๋น และก็อย่าไปหลงกับวลีของเอ็นจีโอเจ้าเล่ห์บางคนที่บอกว่าประชาธิปไตยคือ “ประชาชนมีส่วนร่วม” ทั้งๆ ที่ประชาธิปไตยคือ อำนาจอธิปไตยของประชาชนไม่ใช่เรื่องของการมีส่วนร่วมอย่างที่เขาลวง

ไล่นกกระสาทุกสีลง แล้วสถาปนาการปกครองของประชาชน โดยประชาชนเพื่อประชาชนดีกว่า

ปล. พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ เอาวลีที่ท่าน อ.ประเสริฐ ทรัพย์สุนทร ผู้เขียนนโยบาย 66/2523 เขียนให้ พล.อ.อาทิตย์ มาพูดซ้ำว่า “บ้านเมืองเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผู้ใดเอาไปครอบครองเป็นการส่วนตัวจะต้องพินาศ”

ผมเรียนท่านองคมนตรีเปรมว่า อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนเป็น “สัจธรรม” ชนชั้นใด พวกใดที่พยายามที่จะเข้ามาครอบครอง ก็ล้วนมีแต่พินาศไปตามกฎแห่งธรรมตามที่ครูประเสริฐของคุณเปรมว่าไว้เสมอ

สงครามประชาชนกำลังทำหน้าที่ของมันแล้วอย่างซื่อสัตย์ ส่วนใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อว่าโลกกลม โลกมันก็กลมอยู่อย่างนั้นไม่เกี่ยวว่าใครจะชอบมันหรือไม่ก็ตาม

กรรมจำแนกสัตว์แล้วครับ!